II SA/Wa 718/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janusz Walawski Sędziowie WSA Przemysław Szustakiewicz Adam Lipiński (spr.) Protokolant Maria Zawada po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 października 2009 r. sprawy ze skargi W. J. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2009 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską: - oddala skargę. Komendant Główny Policji, po rozpatrzeniu odwołania W. J., decyzją z dnia [...] marca 2009 r. utrzymał w mocy decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] stycznia 2009 r., cofającą W. J. pozwolenie na broń palną myśliwską. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż przeciwko W. J. toczy się postępowanie karne przed Sądem Rejonowym w T. o popełnienie czynów: - z art. 157 § 2 i art. 160 § 1 w zw. z art. 11 § 2 Kk; - z art. 190 § 1 Kk; - z art. 263 § 2 Kk; - z art. 191 § 1, art. 189 § 1 i art. 157 § 2 w zw. z art. 12 i z art. 11 § 2 Kk; - z art. 191 § 1 i art. 189 § 1 w zw. z art. 12 i z art. 11 § 2 Kk; - z art. 18 § 2 w zw. z art. 233 § 1 Kk. Ponieważ akt oskarżenia zarzuca popełnienie niektórych z tych czynów przy użyciu broni palnej myśliwskiej, zaś jeden zarzut dotyczy posiadania bez zezwolenia amunicji do broni palnej, organ uznał, iż istnieje uzasadniona obawa użycia przez zainteresowanego broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w rozumieniu przepisów art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.), co w ocenie organu uzasadniało cofnięcie pozwolenia na broń na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 powyższej ustawy. W. J. wniósł na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji. Organowi zarzucił: - naruszenie prawa materialnego, tj. art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, poprzez przyjęcie, iż fakt toczącego się przeciwko niemu postępowania karnego o wyżej wymienione czyny rodzi obawę, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy oraz nieuwzględnienie pozytywnych o nim opinii środowiskowych, które w jego ocenie uzasadniają przypuszczenie, że nadał będzie przestrzegał porządku prawnego, a w szczególności nie użyje posiadanej broni palnej w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego; - naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 Kpa, poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego oraz nieobiektywne rozpatrzenie całego materiału dowodowego, co miało istotny wpływ na wynik sprawy. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wnosił o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.), do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. W niniejszej sprawie sądem tym jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Natomiast zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Innymi słowy, wojewódzki sąd administracyjny nie orzeka, co do istoty sprawy w zakresie danego przypadku, lecz jedynie kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w tym postępowaniu, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego. Badana pod tym kątem skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Ustawodawca, redagując brzmienie przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, przestępstwa przeciwko mieniu wskazał obok przestępstw przeciwko życiu i zdrowiu, jako szczególne okoliczności uzasadniające możliwość użycia broni palnej w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Nadto w ocenach tych okoliczności ustawodawca zrównał fakt prawomocnego skazania za powyższe przestępstwa z faktem toczenia się postępowania karnego dotyczącego tych typów przestępstw. Poza powyższymi okolicznościami, obligatoryjnie implikującymi w rozumieniu art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy cofnięcie pozwolenia na broń, ustawodawca wskazał także na inne okoliczności, które niezależnie od wyżej wskazanych czynów karnych, same w sobie mogą stanowić przesłankę uzasadniającą cofnięcie pozwolenia na broń. Jest nią, między innymi, uznanie przez organ, iż posiadacz broni może użyć jej w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego – czyli wykazanie istnienia uzasadnionej obawy takiego użycia broni. Jak wynika z aktu oskarżenia, W. J. został oskarżony o popełnienie trzech czynów karnych, działając samodzielnie: postrzelenia innej osoby z broni palnej, narażając ją na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia lub zdrowia – tj. o czyn z art. 157 § 2 i art. 160 § 1 w zw. z art. 11 § 2 Kk; [...] – tj. o czyn z art. 190 § 1 Kk; posiadania bez wymaganego zezwolenia amunicji do broni palnej w postaci naboju sygnałowego kaliber 26 mm produkcji ukraińskiej – tj. o czyn z art. 263 § 2 Kk. Działając zaś wspólnie z innymi oskarżonymi, o popełnienie dalszych trzech czynów polegających na: [...] – tj. o czyn z art. 191 § 1 i art. 189 § 1 i art. 157 § 2 w zw. z art. 12 i w zw. z art. 11 § 2 Kk; [...] – tj. o czyn z art. 191 § 1 i art. 189 § 1 w zw. z art. 12 i w zw. z art. 11 § 2 Kk; nakłanianiu innej osoby do złożenia fałszywych zeznań w sprawie karnej, dotyczącej W. J. w zamian za otrzymanie pieniędzy – tj. o czyn z art. 18 § 2 w zw. z art. 233 § 1 Kk. Wszystkie te czyny (poza ostatnim) zostały popełnione przy użyciu broni palnej, bądź stanowią występek nielegalnego posiadania amunicji (naboju sygnałowego). Dlatego też zasadne było stwierdzenie organu, iż istnieje uzasadniona obawa użycia przez W. J. posiadanej przez niego broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Organ administracyjny nie jest w żaden sposób uprawniony do oceny, czy też do prognozowania, jaki będzie dalszy przebieg postępowania karnego. Organ zobowiązany jest natomiast do stosowania prawa – tu przepisu art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, nakazującego cofnięcie pozwolenia na broń osobie, co do której istnieje uzasadniona obawa, że osoba ta może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności nakazującego cofnięcie pozwolenia osobie, wobec której toczy się postępowanie o popełnienie przestępstw przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu. Osoba skarżącego wypełnia dyspozycję przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 zarówno, co do treści obligatoryjnej tego przepisu – gdyż W. J. jest oskarżony o popełnienie przestępstw przeciwko życiu i zdrowiu (zarzuty z art. 157 i art. 160 Kk), jak i co do treści uznaniowej – gdyż sam fakt oskarżenia go o popełnienie sześciu przestępstw, w tym pięciu związanych z użyciem broni lub amunicji, uzasadnia obawę użycia przez niego broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Z tych też względów chybione są zarzuty skargi, co do naruszenia prawa materialnego, jak i zarzucające organowi niedostateczne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie dopatrzył się naruszenia prawa przez organ przy podejmowaniu powyższych decyzji i dlatego, na mocy art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.