II SA/Wa 719/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas, Sędzia WSA Łukasz Krzycki, Sędzia WSA Andrzej Wieczorek (spr.), po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 19 stycznia 2021 r. sprawy ze skargi J. K., T. K. i K.K. na decyzję Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] lutego 2020 r., nr [...] w przedmiocie przetwarzania danych osobowych oddala skargę Prezes Urzędu Ochrony Danych Osobowych (dalej Prezes UODO/organ) decyzją z dnia [...] lutego 2020 r. nr [...], po rozpatrzeniu wniosku Panów T. K., J. K. oraz K. K. (dalej strony/skarżący) o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] sierpnia 2019 r., nr [...] odmawiającą uwzględnienia wniosku w sprawie skargi na przetwarzanie danych osobowych przez Panią A. R. i Pana A. R. (dalej zainteresowani), utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Skarżący, do Biura Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych (aktualnie: Urząd Ochrony Danych Osobowych) wnieśli skargę na przetwarzanie ich danych osobowych przez zainteresowanych poprzez nagrania z kamery monitorującej skierowanej na posesję skarżących. Skarżący wnieśli o przeprowadzenie kontroli budynku przy ul. [...],[...] (w tym przynależnych zabudowań) należących do zainteresowanych w zakresie zgodności ich działań w zakresie ochrony danych osobowych, tj. w zakresie podejrzenia przetwarzania danych osobowych skarżących przez zainteresowanych, bez podstawy prawnej, bez zawiadomienia odpowiednich organów, poprzez gromadzenie nagrań z kamery wideo skierowanej na posesję skarżących oraz podejrzenia przetwarzania ich "danych dotyczących wizerunków, zwyczajów, poczynań, osób odwiedzających (...)", a także "podejrzenia prowadzenia nasłuchu specjalną aparaturą". Nadto wskazywali, że istnieje podejrzenie przetwarzania danych osobowych osób przemieszczających się ulicą [...] oraz sąsiednimi posesjami bez zgody zainteresowanych i władz pobliskich placówek, takich jak szkoła oraz ośrodek zdrowia. W konsekwencji wnieśli o wydanie decyzji administracyjnej nakazującej przywrócenie stanu zgodnego z prawem - na podstawie art. 18 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (uodo) - w przypadku stwierdzenia nieprawidłowości, a w szczególności usunięcia uchybień poprzez demontaż kamery oraz aparatury nasłuchowej (jeżeli zostanie wykryta), zabezpieczenie zgromadzonych danych i ich usunięcie, skierowania przez Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych zawiadomienia o podejrzeniu popełnienia przestępstwa (na podstawie art. 19 uodo) w przypadku stwierdzenia nieprawidłowości w ww. zakresie. Prezes Urzędu Ochrony Danych Osobowych decyzją z dnia [...] sierpnia 2019 r., odmówił uwzględnienia wniosku w sprawie skargi na przetwarzanie danych osobowych. Ustalił, że zainteresowani, zamieszkali przy ul. [...], są sąsiadami skarżących. Obie rodziny pozostają w sporze sąsiedzkim wywołanym, m.in. faktem, że na budynku, w którym zamieszkują zainteresowani zamontowano kamerę. Z ugody sądowej z dnia [...] grudnia 2016 r. zawartej przed Sądem Okręgowym w [...],[...] Wydział Cywilny (sygn. akt: [...]) w sprawie z powództwa, m.in. skarżących przeciwko zainteresowanym o ochronę dóbr osobistych wynika, że zainteresowani skorygowali zasięg kamer do granic własnej nieruchomości oraz zobowiązali się do niezmieniania już tak ustalonego zasięgu. Skarżący oświadczyli, iż cofają pozew w przedmiotowej sprawie, a zainteresowani wyrazili zgodę na cofnięcie pozwu. Z wyjaśnień złożonych w dniu [...] sierpnia 2018 r. wynika, że zainteresowani (z uwagi na awarię poprzedniej kamery) zainstalowali na budynku, w którym zamieszkują inną kamerę monitorującą, a kamera ta nigdy nie była i nie jest skierowana na posesję Państwa K. Na dowód przedłożono oświadczenie W. I. z firmy [...] z dnia [...] sierpnia 2018 r., potwierdzające, że w dniu [...] lutego 2018 r. dokonano wymiany zepsutej 1 szt. kamery od strony południowej posesji, a kamera została zainstalowana na miejscu poprzedniej (na tej samej wysokości). W ocenie organu zasięg kamery od strony południowej sięga tylko wysokości ogrodzenia zainteresowanych, nie obejmuje zasięgiem nieruchomości skarżących. Na dowód przedłożono zrzuty z ww. kamery. Ponadto, załączono zdjęcie z dnia [...] sierpnia 2018 r. wskazujące, że zasięg kamery kończy się na wysokości płotu graniczącego z działką skarżących. Wnioskiem o ponowne rozpatrzenie skargi skarżący wskazali, że w toku postępowania nie dopuszczono dowodu z zeznań Pana R. K. na okoliczność umieszczenia, pracy i zasięgu kamery; nie dopuszczono dowodu z opinii biegłego z zakresu kamer, elektroniki i elektrotechniki na okoliczność marki i rodzaju kamery zamontowanej na posesji Państwa R. oraz jej możliwości, a także możliwości gromadzenia danych na dysku komputerowym. Ponadto, zarzucono, naruszenie art. 75 § 1 kpa w związku z art. 85 § 1 kpa przez nieprzeprowadzenie kontroli w budynku przy ulicy [...]; naruszenie art. 77 § 1 kpa przez niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego; naruszenie art. 78 § 1 oraz § 2 kpa przez nieuwzględnienie wniosków dowodowych skarżących; naruszenie art. 80 w związku z art. 7 kpa przez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów w postaci powtarzającego się pozostawiania przez organ argumentów podnoszonych przez stronę, a także przyjęcie za bezstronne oświadczenia Pana W. I.; naruszenie art. 81 w zw. z art. 10 § 1 kpa przez niezapewnienie stronom czynnego udziału w każdym stadium postępowania oraz uniemożliwienie stronom wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów przed rwy daniem decyzji; naruszenie art. 89 § 1 oraz § 2 kpa przez nieprzeprowadzenie rozprawy w toku postępowania. Wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Prezes UODO decyzją z dnia [...] lutego 2020 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Stwierdził, że zarzuty dotyczące nie przeprowadzenia dowodów z zeznań Pana R. K. na okoliczność umieszczenia, pracy i zasięgu kamery; nie dopuszczenia dowodu z opinii biegłego z zakresu kamer, elektroniki i elektrotechniki na okoliczność marki i rodzaju kamery zamontowanej na posesji zainteresowanych oraz jej możliwości, a także możliwości gromadzenia danych na dysku komputerowym, są niezasadne. Wskazał, że Pan R. K. nie miał wiedzy co do faktu rejestrowania obrazu i utrwalania go (czy też gromadzenia nagrań) przez zainteresowanych. Kwestia lokalizacji kamery jest dostatecznie wyjaśniona m.in. fotografiami stanowiącymi załącznik do protokołu komornika, jak i fotografiami stanowiącymi zrzuty z kamery. Nadto wskazał, że fakt objęcia zasięgiem kamery jedynie posesji zainteresowanych jest potwierdzony oświadczeniami instalatora Pana W. I. Prezes UODO wskazał, że nie znalazł podstaw do powołania biegłego z zakresu kamer, elektroniki i elektrotechniki, z uwagi na fakt, że te rodzaj kamery jej możliwości techniczne pozostają udowodnione w świetle dokumentów złożonych do wniosku przez skarżących (specyfikacja kamery), a sam fakt, że skarżący wnoszą o potwierdzenie funkcjonalności tej kamery przez biegłego nie jest konieczny do oceny niniejszej sprawy. Co do nieprzeprowadzenia kontroli budynku zainteresowanych podkreślił, że kontrola zgodności przetwarzania danych z przepisami o ochronie danych osobowych w sprawach dotyczących przetwarzania danych osobowych należy do autonomicznych kompetencji organu ochrony danych osobowych, w związku z czym nie jest realizowana na wniosek. W ocenie organu zebrany został wyczerpujący materiał dowodowy, którego dodatkowe uzupełnienie przez czynności kontrolne było zbędne. Jego zdaniem twierdzenie, że organ zebrał i rozpatrzył w niewystarczający sposób materiał dowodowy w sprawie oraz wykroczył poza zasadę swobodnej oceny dowodów, nie znajdują potwierdzenia, zebrał bowiem materiał dowodowy w sposób wystarczający do wydania decyzji administracyjnej. Wskazał, że twierdzenia dotyczące niezapewnienia stronom czynnego udziału w każdym stadium postępowania, są całkowicie bezzasadne. Strony miały możliwość wnoszenia pism, składania wniosków dowodowych na każdym etapie postępowania a także umożliwiono wgląd do zgromadzonego materiału dowodowego, o czym powiadomiono pismami z dnia [...] lutego 2019 r. Podniósł, że w dniu [...] grudnia 2018 r. przedstawiciel pełnomocnika skarżących skorzystał z prawa wglądu do akt sprawy oraz sporządzenia fotokopii. Podniósł, że obowiązek przeprowadzenia rozprawy obciąża organ, gdy zapewni to przyspieszenie lub uproszczenie postępowania, bądź osiągnięcie celu wychowawczego, albo gdy wymaga tego przepis prawa. Jego zdaniem w przedmiotowej sprawie nie zaszła żadna z przesłanek wymienionych w powyższym orzeczeniu. W ocenie Prezesa UODO zainteresowani nie przetwarzają danych osobowych skarżących, nie gromadzą nagrań, które uwieczniają obraz i mają zasięg poza granice własnej nieruchomości, ponieważ ustalony i ustawiony przez instalatora zasięg nie obejmuje posesji skarżących tak, aby dochodziło do utrwalenia z niego obrazu. Kamera zamontowana na nieruchomości zainteresowanych pełni funkcję ochronną ich prywatnej własności, budynku, w którym zamieszkują, do czego mają prawo, o ile nie naruszają przy tym praw osób trzecich, a to zdaniem organu zostało udowodnione w toku niniejszego postępowania. Organ, w odniesieniu do zarzutu podejrzenia używania przez zainteresowanych nasłuchu w posesji skarżących, wskazał, że skarżący nie udowodnili i nie przedłożyli żadnych dowodów na okoliczność, aby zainteresowani prowadzili nasłuchy specjalną aparaturą. Takie twierdzenia nie znajdują uzasadnienia w dowodach przedkładanych przez strony. Jego zdaniem przetwarzanie danych osobowych skarżących poprzez nagrania z kamery monitorującej skierowanej na posesję zainteresowanych nie znalazło potwierdzenia. W ocenie organu zainteresowani nie przetwarzają danych osobowych skarżących, nie gromadzą nagrań, które uwieczniają obraz i mają zasięg poza granice własnej nieruchomości. W związku z powyższym Prezes UODO nie znalazł podstaw do wydania decyzji nakazującej przywrócenie stanu zgodnego z prawem w świetle art. 18 ust. 1 uodo. Skargę na powyższe orzeczenie wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący, zarzucając naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a to: 1. art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 22 uodo poprzez niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego, 2. naruszenie art. 80 w zw. z art. 7 k.p.a. w zw. z art. 22 uodo poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów w postaci powtarzającego się pozostawania przez organ poza swoimi rozważaniami argumentów podnoszonych przez skarżących, ocenę materiałów dowodowych wbrew zasadom doświadczenia życiowego, przyjęcie za udowodnione oświadczeń strony kontrolowanej, pomimo niepoparcia ich wiarygodnymi dowodami, 3. naruszenie art. 78 § 1 k.p.a. w zw. z art. 89 § 1 oraz § 2 k.p.a. w zw. z art. 22 uodo, a to poprzez nieprzeprowadzenie rozprawy w toku postępowania, podczas gdy było to potrzebne dla uzgodnienia interesu stron, wyjaśnienia sprawy przy udziale świadków, biegłych lub w drodze oględzin, 4. naruszenie art. 78 § 1 k.p.a. w zw. z art. 89 § 1 oraz § 2 k.p.a. w zw. z art. 22 uodo, a to poprzez nieprzeprowadzenie dowodu z zeznań R.K. na okoliczność umieszczenia kamery tuż po ugodzie zawartej w grudniu 2016 r. Oraz w roku 2018, pracy i zasięgu tejże kamery, informacji o monitoringu na posesji zainteresowanych, przetwarzania danych przez zainteresowanych zgromadzonych w wyniku korzystania z przedmiotowej kamery (z uwagi na pogląd tut. Organu jakoby świadek ten nie miał wiedzy o sprawie), pomimo, że organ nie wie jaką wiedzę ma świadek, skoro go nie przesłuchał, a także ze względu na fakt, że teza dowodowa wskazana we wniosku z [...] grudnia 2018 r. była szersza niż organ wskazał w decyzji jako podstawę do oddalenia tego wniosku, 5. naruszenie art. 75 § 1 w związku z art. 84 § 1 k.p.a. w zw. z art. 22 ustawy o ochronie danych osobowych z 1997 r., a to poprzez niedopuszczenie i nieprzeprowadzenie dowodu z opinii biegłego z zakresu kamer, elektroniki i elektrotechniki na okoliczność marki i rodzaju kamery opisanej w protokole komorniczym zamontowanej na posesji zainteresowanych, możliwości technicznych tejże kamery, w tym zasięgu, dokładności obrazu kamery, możliwości śledzenia poruszających się obiektów, inicjowania pracy w sytuacji zauważenia ruchu na posesji, pracy w ciemnościach, możliwości obserwacji wnętrz posesji przy ul. [...] oraz pozostałej części posesji zainteresowanych, możliwości gromadzenia zapisu danych na dysku komputerowym; 6. naruszenie art. 75 § 1 w związku z art. 85 § 1 k.p.a. w zw. z art. 22 ustawy o ochronie danych osobowych z 1997 r., a to poprzez nieprzeprowadzenie kontroli budynku przy ulicy [...], należącego do zainteresowanych w zakresie zgodności ich działań z przepisami o ochronie danych osobowych - co tut. Organ usprawiedliwił "autonomicznymi kompetencjami organu" oraz uznał możliwość skorzystania z tej kompetencji za "zbędną" bez wskazania ku temu podstaw; 7. naruszenie art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 22 ustawy o ochronie danych osobowych z 1997 r., a to poprzez niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego przejawiające się m.in. w zignorowaniu składanych wniosków dowodowych dot. świadków, kontroli - które organ przy powstających podejrzeniach naruszenia danych osobowych powinien uwzględnić, a także oparciu całego rozstrzygnięcia na zapewnieniu zainteresowanych, że danych skarżących nie przetwarzają; 8. naruszenie art. 78 § 1 oraz § 2 k.p.a. w zw. z art. 22 ustawy o ochronie danych osobowych z 1997 r., a to poprzez nieuwzględnienie w toku postępowania wniosków dowodowych skarżących, których przedmiotem były okoliczności mające znaczenia dla sprawy, w tym dowodów przedstawionych w piśmie z [...] lutego 2020 r. - przesłanego Organowi jeszcze przed doręczeniem zaskarżonej decyzji; 9. naruszenie art. 81 w związku z art. 10 § 1 k.p.a. z art. 22 uodo, a to poprzez niezapewnienie stronom czynnego udziału w każdym stadium postępowania oraz nieumożliwienie stronom wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań przed wydaniem decyzji. Mając na uwadze powyższe wnosili o: 1. uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania; 2. zasądzenie kosztów postępowania na rzecz strony skarżącej według norm prawem przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem skargi jest decyzja organu z dnia [...] lutego 2020 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] sierpnia 2019 r., w przedmiocie przetwarzania danych osobowych. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2019 r. poz. 2167), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Innymi słowy, kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana jest pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Oznacza to, że kontrola ta sprowadza się do badania, czy organ administracji wydając zaskarżony akt nie naruszył prawa. W wyniku takiej kontroli decyzja lub postanowienie mogą zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności naruszających prawo i przez to mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 - dalej P.p.s.a.) lub też wystąpiło naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia jej nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a.). Stosownie zaś do treści art. 134 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd nie może przy tym wydać orzeczenia na niekorzyść strony skarżącej, chyba że dopatrzy się naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. Sprawa dotyczy podejrzenia przetwarzania danych osobowych skarżących przez zainteresowanych bez ich zgody, bez podstawy prawnej, bez zawiadomienia organów, poprzez gromadzenie nagrań z kamery wideo skierowanej na posesję skarżących oraz podejrzenia przetwarzania ich danych dotyczących wizerunków, zwyczajów, poczynań, osób odwiedzających, a także podejrzenia prowadzenia nasłuchu specjalną aparaturą. W konsekwencji wnieśli o wydanie decyzji administracyjnej nakazującej przywrócenie stanu zgodnego z prawem - na podstawie art. 18 uodo - w przypadku stwierdzenia nieprawidłowości, a w szczególności usunięcia uchybień poprzez demontaż kamery oraz aparatury nasłuchowej (jeżeli zostanie wykryta), zabezpieczenie zgromadzonych danych i ich usunięcie, skierowania przez Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych zawiadomienia o podejrzeniu popełnienia przestępstwa (na podstawie art. 19 uodo) w przypadku stwierdzenia nieprawidłowości w ww. zakresie. Po przeprowadzeniu postępowania Prezes UODO utrzymał w mocy decyzję odmawiająca uwzględnienia wniosku skarżących. W ocenie Sądu prawidłowe jest stanowisko Prezesa UODO w zakresie właściwego przeprowadzenia postępowania i braku naruszeń art. 7 kpa w związku z art. 77 § 1 kpa w związku z art. 80 kpa. W ocenie Sądu decyzja Prezesa UODO z dnia [...] lutego 2020 r. wydana była w oparciu o materiał dowodowy wystarczający do ustalenia stanu faktycznego sprawy. Zgodnie z art. 77 § 1 kpa organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. W myśl art. 80 kpa organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Natomiast zgodnie z art. 81 kpa okoliczność faktyczna może być uznana za udowodnioną, jeżeli strona miała możność wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów, chyba że zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 10 § 2 kpa. Brak jest jakichkolwiek dowodów mogących świadczyć o tym, że rozstrzygnięcie w sprawie nastąpiło z pominięciem części zgromadzonego materiału dowodowego. Wskazać przy tym należy, że zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem, wyczerpujące rozpatrzenie materiału dowodowego polega na takim ustosunkowaniu się do każdego ze zgromadzonych w sprawie dowodów z uwzględnieniem wzajemnych powiązań między nimi, aby uzyskać jednoznaczność ustaleń faktycznych i prawnych. Ocena materiału dowodowego następuje zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów, określoną w art. 80 kpa z uwzględnieniem zasad doświadczenia życiowego i normalnych następstw. Prezes UODO prawidłowo ustalił, że zainteresowani nie przetwarzają danych osobowych skarżących. Kamera umieszczona na budynku zainteresowanych ma możliwość objęcia zasięgiem nieruchomości skarżących, ale zgromadzony w sprawie materiał dowodowy jednoznacznie wskazuje, że zainteresowani nie korzystają z takiej funkcjonalności swojego systemu monitoringu. Kamera zamontowana na budynku należącym do zainteresowanych pełni funkcję ochronną ich prywatnej własności (domu mieszkalnego), do czego zainteresowani mają prawo, o ile nie naruszają przy tym praw osób trzecich, co zostało udowodnione w toku przeprowadzonego postępowania. Organ prowadzący postępowanie dążył do ustalenia prawny materialnej i według swojej wiedzy, doświadczenia oraz wewnętrznego przekonania ocenił wartość dowodową poszczególnych środków dowodowych, wpływ udowodnienia jednej okoliczności na inne okoliczności. Ponadto zgodnie z art. 80 kpa organ administracji ocenia dowody na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Przepis ten wyraża równocześnie zasadę prawdy obiektywnej, jak też zasadę swobodnej oceny dowodów. Pokreślić należy, że skuteczne zarzucenie naruszenia przepisu art. 80 kpa wymaga wykazania, że organy uchybiły zasadom logicznego rozumowania lub doświadczenia życiowego, jedynie to bowiem może być przeciwstawione uprawnieniu do dokonywania swobodnej oceny dowodów. Nie jest natomiast wystarczające przekonanie o innej niż przyjęta doniosłości poszczególnych dowodów i ich ocenie odmiennej niż przeprowadzona przez organy. W przedmiotowej sprawie pełnomocnik skarżących nie wskazuje precyzyjnie, na czym mają polegać uchybienia organu w zakresie zasad logicznego rozumowania lub doświadczenia życiowego. Argumenty skarżących stanowią jedynie polemikę z przedstawionymi dowodami zawartymi zarówno w oświadczeniu instalatora Pana W. I. z firmy [...], jak i dokumentów przedłożonych przez skarżących a dotyczących specyfikacji kamery. Należy zauważyć, że skarżący nie udowodnili i nie przedłożyli żadnych dowodów na okoliczność, aby zainteresowani prowadzili w mieszkaniu nasłuchy specjalną aparaturą. Takie twierdzenia nie znajdują uzasadnienia w dowodach przedkładanych przez strony. Odnosząc się do zarzutów dotyczących kwestii niedopuszczenia w postępowaniu zeznań Pana R. K., wskazać należy, że organ prawidłowo podniósł, że czynności z udziałem ww. były zbędne do ustalenia okoliczności sprawy, na jakie świadek był wnioskowany. Ewentualne dowody z przesłuchania tego świadka dotyczyłyby informacji już posiadanych przez organ. Podnoszone w skardze zarzuty skarżących opierają się o stwierdzenie, że organ nie w pełni odniósł się do wniosku o przesłuchanie świadka. Jednocześnie należy zauważyć, że skarżący konkretnie nie wskazują zarzutu kierowanego do organu. Organ w świetle dokumentów złożonych do wniosku przez skarżących zasadnie nie znalazł podstaw do powołania biegłego z zakresu kamery, elektroniki i elektrotechniki - rodzaj kamery i jej możliwości techniczne. Informacje te znajdują się w dokumentach dotyczących specyfikacji kamery. Należy zgodzić się ze stanowiskiem organu, że zwrócenie się przez organ do niezależnego biegłego o przeprowadzenie dowodu z opinii w sytuacji, gdy wymagane są wiadomości specjalne, jest jego uprawnieniem, a nie obowiązkiem. Nadto jak wyżej wskazano powołanie biegłego w światle posiadanej dokumentacji (specyfikacja kamery) jest niezasadne. Organ zasadnie twierdzi, że przeprowadzanie kontroli w budynku zainteresowanych w świetle zebranego materiału dowodowego jest bezcelowe, bowiem analiza materiału dowodowego nie doprowadziła do uznania niezbędności przeprowadzenia kontroli. Organ zasadnie nie przeprowadził rozprawy w toku postępowania. Artykuł 89 § 1 kpa stanowi, że organ administracji publicznej przeprowadzi, z urzędu lub na wniosek strony, w toku postępowania rozprawę, w każdym przypadku gdy zapewni to przyspieszenie lub uproszczenie postępowania lub gdy wymaga tego przepis prawa. W przedmiotowej sprawie nie zaszła żadna z ww. przesłanek. Zdaniem Sądu, Prezes UODO zapewnił stronom postępowania czynny udział w każdym stadium postępowania. Zarówno pełnomocnik skarżących, jak i pełnomocnik zainteresowanych, mieli możliwość wnoszenia pism, składania wniosków dowodowych na każdym etapie postępowania, a także możliwość wglądu do akt sprawy, o czym obie strony informowano pismami z dnia [...] lutego 2019 r. oraz [...] stycznia 2020 r. W dniu [...] grudnia 2018 r. przedstawiciel pełnomocnika skarżących skorzystał z prawa wglądu do akt sprawy oraz sporządzenia fotokopii. Wobec tego zarzut braku zapewnienia stronom czynnego udziału w prowadzonym postępowaniu jest bezzasadny. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji wyroku.