II SA/Wa 720/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Marek Pietras, Sędziowie WSA Bronisław Szydło, WSA Maria Werpachowska (spr.), Protokolant Anna Siwonia, po rozpoznaniu w dniu 15 listopada 2007 r. na rozprawie sprawy ze skargi J. N. o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 lutego 2006 r. Sygn. akt II SA/Wa 1411/05 w przedmiocie odmowy przyznania renty specjalnej postanawia 1. odrzucić skargę, 2. przyznać ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adwokata W. U. kwotę 240 zł (dwieście czterdzieści złotych) oraz kwotę 52,80 zł (pięćdziesiąt dwa złote osiemdziesiąt groszy) stanowiącą 22% podatku VAT, tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu W dniu 14 września 2007 r. (data nadania w placówce pocztowej) J. N. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę o wznowienie postępowania sądowego zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 lutego 2006 r. o sygn. akt II SA/Wa 1411/05, omyłkowo wskazując, że jest to wyrok z dnia 10 marca 2006 r. Wyrokiem tym Sąd oddalił skargę J. N. na decyzję Prezesa Rady Ministrów z dnia [...] czerwca 2005 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania renty specjalnej. W sprawie nie zostało wydane inne orzeczenie kończące postępowanie. Wyrok uprawomocnił się w dniu 10 marca 2006 r. W skardze o wznowienie postępowania J. N. podał, że ani Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie ani ustanowiony pełnomocnik nie poinformowali go o dacie posiedzenia Sądu oraz sposobie wniesienia środka odwoławczego od orzeczenia. Wskazał, że pełnomocnik wyznaczony z urzędu nie wniósł w jego sprawie skargi kasacyjnej, co było jego obowiązkiem. Zarzucił, że został pozbawiony możności działania oraz obrony swoich praw, był nienależycie reprezentowany przez pełnomocnika, którego obowiązkiem było działanie w jego imieniu do końca postępowania, zwłaszcza, że nie zgadzał się z wyrokiem, o czym poinformował skarżącego w piśmie doręczonym stronie w dniu 28 lutego 2006 r. Skarżący wskazał, że wymienionym pismem (bez daty), otrzymanym 28 lutego 2006 r. pełnomocnik z urzędu poinformował go, że WSA wydał w jego sprawie wyrok "niekorzystny" i nie uwzględnił jego skargi na decyzję Prezesa Rady Ministrów, a także, że postępowanie sądowe zakończyło się. W aktach sprawy znajduje się kopia przedmiotowego pisma, gdzie skarżący nadpisał na dole strony, że nadano je 21 lutego 2006 r., a otrzymał to pismo 28 lutego 2006 r. W piśmie procesowym z dnia 30 maja 2007 r. nadesłanym w odpowiedzi na wezwanie Sądu, pełnomocnik skarżącego w sprawie o wznowienie postępowania podniósł, iż z treści pisma (bez daty) ówczesnego pełnomocnika, skierowanego do skarżącego oraz pisma z dnia 18 sierpnia 2006 r. z Kancelarii Prezesa Rady Ministrów, wydaje się wynikać, że skarżący pozbawiony został możliwości zaskarżenia "niekorzystnego" dla siebie wyroku. Pełnomocnik nie zawiadomił go bowiem w sposób prawidłowy o prawie wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku. Podał, że skarżący dopiero po otrzymaniu pisma z dnia 18 sierpnia 2006 r. z Kancelarii Prezesa Rady Ministrów, wskazującego sposób działania w postępowaniu odwoławczym po wydaniu wyroku w I instancji, zdecydował się na złożenie skargi o wznowienie postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, bowiem niewłaściwe reprezentowanie interesów strony przez pełnomocnika procesowego nie jest tożsame z brakiem należytej reprezentacji strony w postępowaniu, a w konsekwencji nie może stanowić ustawowej podstawy wznowienia postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Stosownie do treści art. 270 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.), można żądać wznowienia postępowania, które zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem. Zgodnie z art. 279 powołanej ustawy, skarga o wznowienie postępowania powinna zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia, podstawę wznowienia i jej uzasadnienie, okoliczności stwierdzające zachowanie terminu do wniesienia skargi oraz żądanie o uchylenie lub zmianę zaskarżonego orzeczenia. Skargę o wznowienie postępowania – stosownie do art. 277 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – wnosi się w terminie trzymiesięcznym. Termin ten liczy się od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia, a gdy podstawą jest pozbawienie możności działania lub brak należytej reprezentacji - od dnia, w którym o orzeczeniu dowiedziała się strona, jej organ lub jej przedstawiciel ustawowy. Na rozprawie sąd rozstrzyga przede wszystkim o dopuszczalności wznowienia i odrzuca wniosek, jeżeli brak ustawowej podstawy wznowienia albo termin do wniesienia skargi nie został zachowany. Sąd może jednak po rozważeniu stanu sprawy połączyć badanie dopuszczalności wznowienia z rozpoznaniem sprawy (art. 281 powołanej ustawy). Instytucja wznowienia postępowania jest nadzwyczajnym środkiem prawnym skierowanym przeciwko prawomocnemu orzeczeniu. Taki charakter tego środka prawnego powoduje, że wznowienie postępowania może nastąpić jedynie wówczas, gdy skarga o wznowienie postępowania sądowego wniesiona została z zachowaniem ustawowego terminu oraz oparta została na jednej z podstaw ściśle określonych w ustawie. W przedmiotowej sprawie skarżący w skardze o wznowienie jednoznacznie wskazał, że o wydaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny wyroku w jego sprawie dowiedział się od pełnomocnika ustanowionego z urzędu pismem (bez daty), które otrzymał w dniu 28 lutego 2006 r. Pełnomocnik poinformował go, jak w skardze podaje skarżący, że Sąd wydał "niekorzystny" dla niego wyrok i skargi na decyzję Prezesa Rady Ministrów nie uwzględnił. Pełnomocnik w piśmie tym stwierdził, jak dalej wywodzi skarżący, że trudno się z takim podejściem zgodzić, jednakże postępowanie sądowe zakończyło się. Podał, że pełnomocnik nie poinformował go o dacie ogłoszenia wyroku i jego sentencji. W piśmie procesowym z dnia 30 maja 2007 r. pełnomocnik reprezentujący skarżącego w sprawie ze skargi o wznowienie postępowania wskazał wprawdzie, że skarżący zdecydował się na złożenie skargi o wznowienie po otrzymaniu pisma z dnia 18 sierpnia 2006 r. z Kancelarii Prezesa Rady Ministrów, w którym to piśmie wskazano stronie sposób i możliwości działania w postępowaniu odwoławczym, po wydaniu "niekorzystnego" wyroku przez Sąd I instancji, jednakże okoliczność ta nie ma wpływu na ustalenie daty rozpoczęcia biegu terminu do wniesienia skargi o wznowienie postępowania. W sytuacji bowiem, gdy jako podstawa skargi o wznowienie postępowania wskazywane jest pozbawienie możności działania lub brak należytej reprezentacji, termin 3-miesięczny do wniesienia skargi o wznowienie postępowania liczy się od dnia, w którym strona dowiedziała się o orzeczeniu. Niewątpliwe jest zaś w niniejszej sprawie, że o orzeczeniu Sądu w sprawie ze skargi na decyzję Prezesa Rady Ministrów skarżący dowiedział się, jak sam podaje, w dniu 28 lutego 2006 r. Skargę o wznowienie postępowania skarżący wniósł zaś w dniu 14 września 2006 r. (data nadania skargi w placówce pocztowej [...]), tj. po upływie ponad sześciu miesięcy od dnia, w którym dowiedział się o orzeczeniu Sądu. Okoliczność, że skarżący na wniesienie skargi o wznowienie postępowania zdecydował się dopiero po otrzymaniu pisma z dnia 18 sierpnia 2006 r. z Kancelarii Prezesa Rady Ministrów, pozostaje bez wpływu na ustalenie dnia, w którym skarżący dowiedział się o orzeczeniu. W świetle powyższego stwierdzić należy, że skarga o wznowienie postępowania sądowego wniesiona została z uchybieniem ustawowego terminu. Z tego względu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 281 w zw. z art. 277 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.