II SA/Wa 721/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Pisula-Dąbrowska (spraw.), Sędziowie WSA Iwona Dąbrowska,, WSA Andrzej Kołodziej, Protokolant Małgorzata Płodzicka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 sierpnia 2006 r. sprawy ze skargi A. F. na decyzję Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej z dnia [...] lutego 2006 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie wydania decyzji o prawie zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym oddala skargę Decyzją nr [...] z dnia [...] lutego 2006 r. Prezes Wojskowej Agencji Mieszkaniowej, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa i art. 13 ust. 7 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP, utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego "[...]" w W. Wojskowej Agencji Mieszkaniowej, którą to decyzją organ, na podstawie art. 105 § 1 kpa w zw. z art. 24 ust. 1 oraz art. 13 ust. 6 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP (Dz. U. z 2005 r. Nr 41, poz. 398), umorzył postępowanie administracyjne w sprawie wydania decyzji o prawie zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym, będącym w dyspozycji Agencji, A. F. W uzasadnieniu organ wskazał, że prawo do kwatery stałej przysługuje, stosownie do art. 24 ust. 1 ustawy o zakwaterowaniu, żołnierzowi zawodowemu wyznaczonemu na stanowisko służbowe lub zajmującemu stanowisko w danej jednostce, nie przysługuje zaś ono żołnierzowi zwolnionemu z zawodowej służby wojskowej. Organ wskazał, że A. F. został zwolniony z zawodowej służby wojskowej z dniem [...] kwietnia 2003 r. oraz że jego potrzeby mieszkaniowe zostały zrealizowane poprzez nabycie przez niego, jako członka Wojskowej Spółdzielni Mieszkaniowej Budowy Domów Jednorodzinnych w L., nieruchomości gruntowej od Skarbu Państwa reprezentowanego przez Wojskową Agencję Mieszkaniową. Jednocześnie wskazał, że umowa przeniesienia własności domu jednorodzinnego i własności działki na jego rzecz została zawarta w dniu [...] maja 2004 r. Powołując się na treść art. 41 ust. 1 pkt 11 i art. 17 pkt 5 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych (w brzmieniu obowiązującym do 30 czerwca 2004 r.), organ stwierdził, że postępowanie w sprawie zrealizowania przysługującego A. F. prawa do kwatery przez przydział tej kwatery stało się bezprzedmiotowe w chwili nabycia przez niego gruntu w trybie bezprzetargowym. Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi A. F. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarga nie zawiera zarzutów dotyczących naruszenia przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania. W jej uzasadnieniu skarżący powołuje się na ochronę praw nabytych na gruncie art. 22 ust. 1 oraz art. 23 ust. 1 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych, w wersji obowiązującej do dnia 30 czerwca 2004 r. oraz niezałatwienie jego wniosku przed wejściem w życie ustawy nowelizującej. Przytaczając przepisy dotyczące odprawy mieszkaniowej, twierdził, że nie złożył wniosku o wypłatę ekwiwalentu pieniężnego za rezygnację z kwatery, albowiem oczekiwał na zaspokojenie swoich potrzeb mieszkaniowych. W odpowiedzi na skargę Prezes Wojskowej Agencji Mieszkaniowej wniósł o jej oddalenie, podkreślając, że 1 lipca 2004 r. weszła w życie nowelizacja ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP i skoro A. F. znajdował się na liście oczekujących na przydział osobnej kwatery stałej i nie pełnił zawodowej służby wojskowej, to postępowanie o przyznanie prawa do lokalu stało się bezprzedmiotowe i należało je umorzyć. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. Art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) statuuje zasadę kontroli przez sąd administracyjny zaskarżonych decyzji pod względem ich zgodności z prawem. Jednocześnie, zgodnie z art. 134 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd rozstrzygając w granicach danej sprawy, nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Dla porządku w kontekście zarzutów podniesionych w skardze, podkreślić należy, iż przedmiotem niniejszej sprawy było przyznanie żołnierzowi prawa do zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym, o którym mowa w art. 24 ust. 1 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2005 r. Nr 41, poz. 398). Przedmiotowa sprawa nie dotyczyła odprawy mieszkaniowej, o której mowa w art. 23 cyt. wyżej ustawy o zakwaterowaniu (...). Stosownie do art. 21 ust. 1 ww. ustawy o zakwaterowaniu, od dnia wyznaczenia żołnierza na pierwsze stanowisko służbowe do dnia zwolnienia z zawodowej służby wojskowej, żołnierzowi przysługuje prawo zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym będącym w dyspozycji (zasobach) Agencji. Wykładnia tego przepisu prowadzi do wniosku, iż prawo do zamieszkiwania wygasa od dnia zwolnienia z zawodowej służby wojskowej. W rozpatrywanej sprawie, w dacie wydania decyzji o umorzeniu postępowania ([...] grudnia 2005 r.) skarżący nie pełnił już zawodowej służby wojskowej, bowiem po 11 latach służby został z niej zwolniony ([...] kwietnia 2003 r.). Zasadnie zatem organ uznał, iż prawo do zamieszkiwania po odejściu ze służby skarżącemu nie przysługiwało. Dodać należy, iż wola ustawodawcy w tym zakresie została wyrażona w art. 24 ust. 1 omawianej ustawy, który stanowi, że decyzję o prawie zamieszkiwania wydaje się żołnierzowi służby stałej, którego wyznaczono na stanowisko służbowe lub który takie stanowisko zajmuje. Wykładnia łączna przepisu art. 21 ust. 1 w zw. z art. 24 ust. 1 ustawy o zakwaterowaniu prowadzi do wniosku, że skarżący wyłączony został z kręgu podmiotów uprawnionych do przyznania mu prawa zamieszkiwania z uwagi na zwolnienie ze służby. Dodać należy, co jest bezsporne w sprawie, że skarżący skorzystał z uprawnień, o których mowa w art. 87, a mianowicie nabył od Skarbu Państwa (WAM), w trybie bezprzetargowym, nieruchomość gruntową o pow. 736 m2 jako członek Wojskowej Spółdzielni Mieszkaniowej Budowy Domów Jednorodzinnych w L. (akt notarialny z [...] maja 2004 r.). A skoro tak, to stosownie do art. 24 ust. 5 pkt 3, organ nie miał podstaw prawnych do uwzględnienia wniosku skarżącego. Przepis art. 24 ust. 5 pkt 3 stanowi, że nie wydaje się decyzji o prawie zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym żołnierzowi służby stałej, który skorzystał z uprawnień, o których mowa w art. 87 ustawy. Rozważając o prawidłowości rozstrzygnięcia co do jej formy, Sąd zważył: Ustawodawca w przepisie art. 24 ust. 5 pkt 3 ustawy postanowił, iż "w takiej sytuacji (określonej w art. 87) nie wydaje się decyzji o prawie zamieszkiwania". Zdaniem Sądu, wolę ustawodawcy wyrażoną w tym przepisie należy rozumieć więc w taki sposób, że: a) nie wydaje się decyzji o przyznaniu prawa zamieszkiwania, b) nie wydaje się decyzji o odmowie przyznania tego prawa. Przyjąć zatem należy, iż w przypadku skorzystania przez żołnierza z jednej z form pomocy, o których mowa w art. 87 ustawy, postępowanie w sprawie przyznania prawa do zamieszkiwania należy jako bezprzedmiotowe (bo zrealizowane w innej formie) umorzyć, stosownie do art. 105 kpa. Dodać trzeba, że zgodnie z art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy o zakwaterowaniu (...) – Dz. U. Nr 116, poz. 1203 z późn. zm., do spraw wszczętych do dnia wejścia w życie ustawy, lecz niezakończonych (...) stosuje się przepisy ustawy w brzmieniu nadanym przedmiotową ustawą. Z przepisu tego jednoznacznie wynika, iż organ prawidłowo ustalił i stwierdził, iż w sprawie zastosowanie znajdzie znowelizowana ustawa. Skoro więc, stosownie do art. 24 ust. 1 znowelizowanej ustawy o zakwaterowaniu (...), skarżącemu nie przysługiwało prawo do zamieszkiwania z uwagi na to, że nie pozostawał on w służbie oraz z uwagi na zrealizowanie – skonsumowanie alternatywnego uprawnienia wyłączającego przyznanie prawa do zamieszkiwania (art. 87 omawianej ustawy), zasadnie zatem organ orzekł o umorzeniu postępowania na podstawie art. 105 kpa. Umorzenie postępowania uzasadnia też art. 24 ust. 5 pkt 3 ustawy o zakwaterowaniu, który stanowi, że nie wydaje się decyzji o prawie zamieszkiwania w sytuacji, kiedy żołnierz służby stałej skorzystał z uprawnień, o których mowa w art. 87 ustawy o zakwaterowaniu. Podnoszone w skardze zarzuty dotyczące pozbawienia skarżącego ekwiwalentu pieniężnego i odprawy uznać należało za bezzasadne, albowiem przedmiotowa sprawa dotyczy przyznania prawa do zamieszkiwania, a nie ekwiwalentu i odprawy pieniężnej. Dodać należy, iż umorzenie przedmiotowego postępowania nie zamyka skarżącemu prawa do dochodzenia innych należności. Reasumując, skoro prawo skarżącego zostało zrealizowane w innej formie, o której mowa w art. 87 ustawy o zakwaterowaniu, uznać należało, że to zdarzenie faktyczne i prawne uzasadniało przerwanie-umorzenie postępowania w przedmiocie przyznania prawa, o którym mowa w art. 21 ustawy. Mając na uwadze, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ppsa, orzekł jak w sentencji.