II SA/Wa 721/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa, Sędzia WSA Łukasz Krzycki, Asesor WSA Arkadiusz Koziarski (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 29 listopada 2024 r. sprawy ze skargi L. G. na decyzję Szefa Służby Kontrwywiadu Wojskowego z dnia [...] marca 2024 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wypłaty 50% uposażenia za okres zawieszenia w czynnościach służbowych oddala skargę Szef Służby Kontrwywiadu Wojskowego (dalej "Szef SKW" lub "organ"), decyzją z dnia [...] marca 2024 r. nr [...] odmówił L.G. (dalej "skarżący) wypłaty 50 % zawieszonego uposażenia za okres zawieszenia w czynnościach służbowych, tj. od dnia 1 sierpnia 2021 r. do dnia 19 lipca 2022 r. W podstawie prawnej organ powołał art. 104 § 1 oraz § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks Postępowania Administracyjnego (Dz. U. z 2023 r., poz. 775 z późn. zm.), dalej "k.p.a." w zw. z art. 99 ust. 2 ustawy z dnia 9 czerwca 2006 r. o służbie funkcjonariuszy Służby Kontrwywiadu Wojskowego oraz Służby Wywiadu Wojskowego (Dz. U. z 2023 r., poz. 2098), dalej "ustawa o służbie funkcjonariuszy". W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że skarżący wnioskiem z 15 listopada 2023 r. wystąpił do Szefa SKW o zwrot zawieszonej części uposażenia wskazując okres lipiec 2021 - lipiec 2022. Jednocześnie w swoim wniosku stwierdził, iż na podstawie rozkazu personalnego Szefa SKW o nr [...] z dnia [...] lipca 2022 r. został przywrócony do służby z rocznego zawieszenia w obowiązkach służbowych i podjął wykonywanie obowiązków służbowych, co jego zdaniem stanowi przesłankę do otrzymania zawieszonej części uposażenia zgodnie z art. 99 ust. 2 ustawy o służbie funkcjonariuszy. Powyższy wniosek skarżący doprecyzował pismem z dnia 6 grudnia 2023 r. Dalej organ wyjaśnił że skarżący w dniu [...] lipca 2021 r. na podstawie rozkazu personalnego Szefa SKW nr [...] został zawieszony w czynnościach służbowych na okres 3 miesięcy w związku z wszczęciem przeciwko niemu postępowania karnego w sprawie o przestępstwo umyślne ścigane z oskarżenia publicznego. Okres zawieszenia był następnie przedłużany kolejnymi rozkazami personalnymi: z dnia [...] października 2021 r. na okres do dnia 31 grudnia 2021 r., z dnia [...] grudnia 2021 r. na okres do dnia 31 marca 2022 r., z dnia [...] marca 2022 r. na okres do dnia 30 czerwca 2022 r. oraz z dnia [...] czerwca 2022 r. r. na okres do dnia 19 lipca 2022 r. Następnie na podstawie rozkazu personalnego nr [...] z dnia [...] lipca 2022 r. Szef SKW stwierdził, iż w związku z upływem terminu zawieszenia w czynnościach służbowych określonym rozkazem personalnym z [...] lipca 2022 r. skarżący podejmuje wykonywanie obowiązków służbowych po okresie zawieszenia w czynnościach służbowych z dniem 20 lipca 2022 r. Organ zaznaczył, że wyżej wymieniony rozkaz wydany został dla celów ewidencyjno-porządkowych wobec braku przesłanek do uchylenia zawieszenia w czynnościach służbowych. Następnie organ wyjaśnił, że zgodnie z art. 17 ust. 1 ustawy o służbie funkcjonariuszy funkcjonariusza zawiesza się, rozkazem personalnym odpowiednio Szefa SKW albo Szefa SWW, w czynnościach służbowych, na czas nie dłuższy niż 3 miesiące, w razie wszczęcia przeciwko niemu postępowania karnego w sprawie o przestępstwo umyślne ścigane z oskarżenia publicznego. Zgodnie natomiast z art. 17 ust. 3 ustawy o służbie funkcjonariuszy okres zawieszenia w czynnościach służbowych można przedłużyć na dalszy czas oznaczony, nie dłuższy niż do dnia uprawomocnienia się orzeczenia wydanego w postępowaniu karnym lub postępowaniu w sprawie o wykroczenie, a w pozostałych przypadkach na czas nie dłuższy niż 12 miesięcy. Stosownie zaś do treści art. 99 ust. 1 ustawy o służbie funkcjonariuszy, funkcjonariuszowi zawieszonemu w czynnościach służbowych zawiesza się od najbliższego terminu płatności 50% ostatnio należnego uposażenia. Szef SKW wskazał, że skarżący pozostawał zawieszony w czynnościach służbowych od dnia 19 lipca 2021 r. do dnia 19 lipca 2022 r. W okresie tym, zgodnie z art. 99 ust. 1 ustawy o służbie funkcjonariuszy skarżącemu zostało prawidłowo zawieszone od najbliższego terminu płatności, tj. od dnia 1 sierpnia 2021 r. do dnia 19 lipca 2022 r., 50% ostatnio należnego uposażenia. W wyniku ustaleń organu funkcjonariusz otrzymywał 100 % uposażenia od dnia 1 sierpnia 2022 r., natomiast za okres od dnia 20 lipca 2022 r. do dnia 31 lipca 2022 r. otrzymał zwrot 50 % zawieszonego uposażenia, które wypłacono w sierpniu 2022 r. Ponadto organ podał, że w dniu 13 lipca 2023 r. skarżący złożył raport o zwolnienie ze służby w SKW. Na podstawie rozkazu personalnego Szefa SKW nr [...] z dnia [...] lipca 2023 r. został on zwolniony ze służby z dniem [...] sierpnia 2023 r. Do dnia zwolnienia skarżącego ze służby nie zostało uchylone zawieszenie funkcjonariusza w czynnościach służbowych. W ocenie organu nie wystąpiły przesłanki określone w art. 99 ust. 2 ustawy o służbie funkcjonariuszy, w myśl których w razie uchylenia zawieszenia w czynnościach służbowych funkcjonariusz otrzymuje zawieszoną część uposażenia oraz obligatoryjne podwyżki tego uposażenia, wprowadzone w okresie zawieszenia. Zdaniem Szefa SKW dokonując wykładni art. 17 ust. 3 ustawy o służbie funkcjonariuszy należy wskazać, iż przedmiotowa regulacja koresponduje art. 100 ust. 2 i 3 przywołanej ustawy, dlatego rekonstrukcja normy prawnej powinna zostać oparta na wskazanych przepisach stosowanych łącznie. Otóż prawodawca w art. 17 ust. 3 przez zastosowanie wyrażenia "może" upoważnił organ do uznaniowego określenia terminu zawieszenia funkcjonariusza w czynnościach służbowych z uwagi na prowadzone wobec niego postępowanie karne, jednocześnie wskazał termin, którego organ nie może przekroczyć, tj. dzień uprawomocnienia się orzeczenia wydanego w postępowaniu karnym prowadzonym wobec zawieszonego. Ustawodawca przywołanym przepisem nie ustanowił innego minimalnego okresu zawieszenia, a zatem najkrótszy termin przewidziany ustawą to 3 miesiące. Organ w przedmiotowej sprawie postanowił o zastosowaniu zawieszenia na łączny okres 1 roku, do czego w świetle przywołanych przepisów był uprawniony. Szef SKW podniósł, że wygaśnięcie rozkazu personalnego nr [...] z uwagi na upływ terminu jego obowiązywania nie jest tożsame z zaistnieniem przesłanek do wypłaty tej części uposażenia, której funkcjonariuszowi z uwagi na zawieszenie organ nie wypłacił. W ocenie organu warunki do wypłaty zawieszonej części uposażenia zaistnieją włącznie wówczas, gdy postępowanie karne prowadzone wobec skarżącego zostanie prawomocnie zakończone uniewinnieniem od zarzuconych przestępstw albo postępowanie karne zostanie umorzone, o czym stanowi art. 100 ust. 2. Z tym jednak zastrzeżeniem, że warunkowe umorzenie postępowania karnego nie daje podstaw do wypłaty zawieszonej części uposażenia (art. 100 ust. 3), bowiem przesłankami warunkowego umorzenia są przyznanie się sprawcy do popełnienia przestępstwa oraz wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności popełnienia przestępstwa, o czym stanowi art. 66 Kodeksu postępowania karnego. Dodatkowo organ wskazał, że w dniu 26 stycznia 2024 r. ustalił, iż prowadzone wobec skarżącego postępowanie karne przed Sądem Rejonowym [...] w [...] o sygn. [...] nie zostało prawomocnie zakończone. Natomiast w dniu 19 lutego 2024 r. organ ustalił, iż akta sprawy od dnia 31 stycznia 2024 r. znajdują się w Sądzie Okręgowym w [...] celem rozpoznania apelacji. Na powyższą decyzję skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.: 1. art. 99 ust. 2 ustawy o służbie funkcjonariuszy poprzez jego niezastosowanie skutkujące odmową wypłaty skarżącemu 50% zawieszonego uposażenia za okres jego zawieszenia w czynnościach służbowych od dnia 1 sierpnia 2021 r. do dnia 19 lipca 2022 r., mimo iż wobec skarżącego zawieszenie w czynnościach służbowych zakończyło się z dniem 19 lipca 2022 r. i skarżący powrócił do służby, oraz mimo, że skarżący nie został zwolniony ze służby z powodu skazania prawomocnym wyrokiem sądu albo ukarany karą dyscyplinarną wydalenia ze służby; 2. art. 100 ust. 2 i 3 o służbie funkcjonariuszy poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż normy te regulują dalsze zasady wypłaty wynagrodzenia funkcjonariuszowi, o którym mowa w art. 99 cyt. ustawy, podczas gdy przepisy art. 100 ust. 2 i 3 o służbie funkcjonariuszy regulują zasady wypłaty wynagrodzenia w przypadku tymczasowego aresztowania funkcjonariusza SKW, a do wypłaty wynagrodzenia wstrzymanego w okresie zawieszenia funkcjonariusza, który nie był tymczasowo aresztowany, stosuje się art. 99 ust. 2 cyt. ustawy; 3. art. 100 ust. 2 i 3 o służbie funkcjonariuszy poprzez ich błędne zastosowanie polegające na odmowie wypłaty skarżącemu 50% zawieszonego uposażenia za okres jego zawieszenia w czynnościach służbowych, mimo iż skarżący nie był osobą tymczasowo aresztowaną, a po uchyleniu zawieszenia powrócił do służby. W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wniósł o: 1. uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zobowiązanie organu do wydania decyzji w terminie 14 dni od dnia przekazania organowi akt sprawy wraz z prawomocnym wyrokiem oraz nakazanie zastosowania przez organ w wydawanej decyzji normy z art. 99 ust. 2 o służbie funkcjonariuszy w sposób prawidłowy; 2. rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym; 3. zasądzenie od organu na jego rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego w podwójnej wysokości. W uzasadnieniu skarżący podniósł, że przepisów ustawy o służbie funkcjonariuszy wynika, iż zawieszenie funkcjonariusza SKW w czynnościach służbowych ma charakter obligatoryjny (art. 17 ust. 1 ustawy) lub fakultatywny (art. 17 ust. 2 i 3 ustawy). Skarżący zwrócił uwagę, że wskazywany przez organ w uzasadnieniu decyzji przepis art. 17 ust. 3 ustawy o służbie funkcjonariuszy stanowi, że okres zawieszenia w czynnościach służbowych można przedłużyć na dalszy czas oznaczony, nie dłuższy niż do dnia uprawomocnienia się orzeczenia wydanego w postępowaniu karnym lub postępowaniu w sprawie o wykroczenie, a w pozostałych przypadkach na czas nie dłuższy niż 12 miesięcy. Przepis art. 17 ustawy nie rozróżnia okresu zawieszenia w zależności od tego, czy funkcjonariusz został tymczasowo aresztowany. Odmiennie, przepisy art. 99 oraz art. 100 ustawy o służbie funkcjonariuszy, takiego rozróżnienia dokonują. Zdaniem skarżącego z tego względu, nie można podzielić stanowiska organu o posiłkowym stosowaniu zasad określonych w art. 100 ust. 2 i 3 ustawy do przepisu art. 99 w zakresie kwestii - zdaniem organu - w nim nieuregulowanych. Skarżący stwierdził, że u podstaw tworzenia norm prawnych leży zasada racjonalności ustawodawcy. Zgodnie z nią przyjąć należy, iż celem ustawodawcy było odmienne uregulowanie kwestii zwrotu wynagrodzenia potrącanego w okresie zawieszenia, w zależności od tego, czy przeciwko funkcjonariuszowi wszczęto li tylko postępowanie karne czy też został on tymczasowo aresztowany. W ocenie skarżącego za takim rozumieniem obu przepisów przemawia również ich literalne brzmienie. Skarżący zwrócił uwagę, że w ust. 4 cyt. przepisu wskazano, że zawieszenie polega na odsunięciu funkcjonariusza od wykonywania obowiązków służbowych (art. 17 ust. 4), a w czasie zawieszenia w czynnościach służbowych funkcjonariusz jest obowiązany niezwłocznie zdać broń i legitymację służbową oraz przedmioty związane z wykonywanymi przez niego zadaniami, a w szczególności akta i dokumenty prowadzonych przez niego spraw, a także informować kierownika jednostki organizacyjnej o zamiarze opuszczenia miejsca zamieszkania na okres dłuższy niż 3 dni (art. 17 ust. 6). W kwestii rozumienia pojęcia "uchylenie", o którym mowa w art. 99 ust. 2 ustawy o służbie funkcjonariuszy skarżący wskazał, iż - biorąc pod uwagę definicję zawieszenia, wyrażoną w art. 17 ust. 4, wskazać należy, iż zostało ono użyte jako pojęcie przeciwstawne do "zawieszenia". Skoro funkcjonariusz zawieszony musi zdać broń i legitymację służbową oraz dokumenty i akta prowadzonych spraw, to oznacza, że obowiązki te ustają z chwilą uchylenia zawieszenia, kiedy funkcjonariusz zaczyna pełnić służbę ponownie. Co więcej, przepis art. 99 ust. 2 ustawy o służbie funkcjonariuszy zawiera warunek, zgodnie z którym wynagrodzenia za okres zawieszenia funkcjonariuszowi nie wypłaca się w przypadku, gdy został zwolniony ze służby z powodu skazania prawomocnym wyrokiem sądu albo ukarany karą dyscyplinarną wydalenia ze służby. A contrario, jeśli funkcjonariusza nie zwolniono ze służby z wymienionych przyczyn, winien on otrzymać wynagrodzenie potrącone w okresie zawieszenia. Skarżący wyjaśnił, że rozkazem personalnym z dnia [...] lipca 2022 r. Szef SKW stwierdził podjęcie wykonywania przez niego obowiązków służbowych po okresie zawieszenia. Po powrocie do służby skarżący otrzymał broń, legitymację służbową i zaczął wykonywać standardowe obowiązki funkcjonariusza SKW na stanowisku zajmowanym przed zawieszeniem. Służbę tę pełnił do dnia ustania służby, tj. [...] sierpnia 2023 r., z której został zwolniony na własną prośbę. Skarżący podkreślił, że nie został zwolniony ze służby z powodu skazania prawomocnym wyrokiem sądu albo ukarany karą dyscyplinarną wydalenia ze służby. Ponadto przeciwko niemu nie było wszczęte ani prowadzone postępowanie dyscyplinarne. Zdaniem skarżącego jedyny przepis, który reguluje wypłatę wynagrodzenia po ustaniu zawieszenia funkcjonariusza, który nie był tymczasowo aresztowany, to art. 99 ust. 2 ustawy o służbie funkcjonariuszy, który został przytoczony w podstawie zaskarżonej decyzji, jednak nie został de facto zastosowany do przypadku skarżącego. Został do niego zastosowany natomiast art. 100 ust. 2 i 3 cytowanej ustawy, co wynika z uzasadnienia decyzji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Dodatkowo organ wskazał, że przychyla się do twierdzenia skarżącego, że wskazany w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji art. 100 ust. 2 i 3 ustawy o służbie funkcjonariuszy reguluje sytuację funkcjonariuszy tymczasowo aresztowanych. Organ nie rozpatrywał jednak sprawy na podstawie art. 100 ust. 2 i 3 tej ustawy, a w oparciu o przywołany w podstawie prawnej decyzji przepis art. 99 ust. 2. Szef SKW podał, że mimo, iż przychyla się do stanowiska skarżącego we wskazanym powyżej zakresie, nie można zgodzić się z kolejnym twierdzeniem skarżącego, który nie był osobą tymczasowo aresztowaną, że sprawa została rozstrzygnięta w oparciu o przepis art. 100 ust. 2 i 3 ustawy o służbie funkcjonariuszy. Zdaniem organu zawarcie przez organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji błędnej wykładni art. 100 ust. 2 i 3 w celu dopełnienia wyjaśnienia podjętego rozstrzygnięcia, w sytuacji gdy przepis ten nie był podstawą tego rozstrzygnięcia i nie wpłynął na jego treść, nie przesądza o wadliwości zaskarżonej decyzji i konieczności usunięcia jej z obrotu prawnego. Następnie Szef SKW podniósł, że to organ decyduje o czasie trwania i przedłużenia zawieszenia funkcjonariusza w czynnościach służbowych, z tym zastrzeżeniem, że zarówno w przypadku zawieszenia o charakterze obligatoryjnym (art. 17 ust. 1), jak i fakultatywnym (art. 17 ust. 2), nie może ono być dłuższe niż 3 miesiące, a w przypadku przedłużenia zawieszenia na dalszy okres - nie może być dłuższe niż do dnia uprawomocnienia się orzeczenia wydanego w postępowaniu karnym lub postępowaniu w sprawie o wykroczenia, a w pozostałych wypadkach - dłuższe niż 12 miesięcy. Konsekwencją zawieszenia funkcjonariusza w czynnościach służbowych jest zawieszenie od najbliższego terminu płatności 50% ostatnio należnego uposażenia (art. 99 ust. 1 ustawy o służbie funkcjonariuszy SKW). Dopiero w sytuacji uchylenia zawieszenia w czynnościach służbowych funkcjonariusz otrzymuje zawieszoną część uposażenia oraz obligatoryjne podwyżki tego uposażenia, wprowadzone w okresie zawieszenia, chyba że został zwolniony ze służby z powodu skazania prawomocnym wyrokiem sądu albo ukarany karą dyscyplinarną wydalenia ze służby (art. 99 ust. 2). Szef SKW podniósł, że jest to jedyny, poza wskazanym powyżej art. 100 ust. 2 i 3 regulującym sytuację funkcjonariusza tymczasowo aresztowanego, przepis w ustawie o służbie funkcjonariuszy SKW stanowiący podstawę do rozstrzygania o żądaniu funkcjonariusza - który uprzednio zawieszony w obowiązkach służbowych - wnosi o wypłatę zawieszonej części uposażenia. Zdaniem organu istota sporu sprowadza się do ustalenia, czy wystarczającą przesłanką do wypłaty skarżącemu zawieszonej części uposażenia jest dopuszczenie funkcjonariusza do służby wskutek upływu terminu zawieszenia i zwolnienie go ze służby w SKW z innej przyczyny niż skazanie prawomocnym wyrokiem sądu albo ukaranie karą dyscyplinarną wydalenia ze służby, w sytuacji gdy prowadzone wobec skarżącego postępowanie karne, które było przyczyną zawieszenia, nie zostało prawomocnie zakończone. Organ zarzucił, że skarżący błędnie utożsamia pojęcie "uchylenie zawieszenia" z art. 99 ust. 2 ustawy o służbie funkcjonariuszy z dopuszczeniem do wykonywania obowiązków służbowych (art. 17 ust. 4 ustawy a contrario). Zdaniem organu uchylenie zawieszenia powinno nastąpić dopiero wówczas, gdy organ poweźmie informację, że postępowanie karne wobec funkcjonariusza zostało prawomocnie zakończone i nie zapadł wyrok skazujący, wobec czego zawieszenie funkcjonariusza w obowiązkach służbowych nie było zasadne. Upływ terminu zawieszenia i dopuszczenie funkcjonariusza do wykonywania obowiązków służbowych nie jest tożsame z uchyleniem zawieszenia, o którym mowa w art. 99 ust. 2 ustawy o służbie funkcjonariuszy. Organ podniósł, że gdyby intencją ustawodawcy było przyznanie funkcjonariuszowi uprawnienia do żądania wypłaty zawieszonej części uposażenia z chwilą upływu terminu zawieszenia, dałby temu wyraz w treści przepisu art. 99 ust. 2 ustawy o służbie funkcjonariuszy. Szef SKW podniósł również, że do dnia zwolnienia skarżącego ze służby nie zostało zakończone postępowanie karne, które było przyczyną zawieszenia skarżącego w obowiązkach służbowych. Organ zwalniając skarżącego za służby nie dysponował informacją, kiedy i jaki wyrok zapadł w sprawie karnej, która była przyczyną zawieszenia skarżącego w obowiązkach służbowych. Do dnia wydania zaskarżonej decyzji nie zostało zakończone wobec skarżącego postępowanie karne. Z tego względu organ nie uchylił zawieszenia w czynnościach służbowych. Tym samym nie zaistniała przesłanka, o której mowa w art. 99 ust. 2 ustawy o służbie funkcjonariuszy, umożliwiająca wypłatę skarżącemu zawieszonej części uposażenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie należy wyjaśnić, że złożona w niniejszej sprawie skarga została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, z późn. zm.), dalej "p.p.s.a." Zgodnie z powołaną regulacją, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. W skarżący wniósł o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym, organ zaś nie zażądał przeprowadzenia rozprawy. Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m. in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Skarga oceniana w świetle powyższych kryteriów nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżoną decyzją organ odmówił skarżącemu wypłaty 50 % zawieszonego uposażenia za okres zawieszenia w czynnościach służbowych tj. od dnia 1 sierpnia 2021 r. do dnia 19 lipca 2022 r. Wyjaśnić należy, że zgodnie art. 99 ust. 1 ustawy o służbie funkcjonariuszy, funkcjonariuszowi zawieszonemu w czynnościach służbowych zawiesza się od najbliższego terminu płatności 50% ostatnio należnego uposażenia. Zgodnie z art. 17 ust. 1 ustawy o służbie funkcjonariuszy funkcjonariusza zawiesza się, rozkazem personalnym odpowiednio Szefa SKW albo Szefa SWW, w czynnościach służbowych, na czas nie dłuższy niż 3 miesiące, w razie wszczęcia przeciwko niemu postępowania karnego w sprawie o przestępstwo umyślne ścigane z oskarżenia publicznego. Zgodnie natomiast z art. 17 ust. 3 ustawy o służbie funkcjonariuszy okres zawieszenia w czynnościach służbowych można przedłużyć na dalszy czas oznaczony, nie dłuższy niż do dnia uprawomocnienia się orzeczenia wydanego w postępowaniu karnym lub postępowaniu w sprawie o wykroczenie, a w pozostałych przypadkach na czas nie dłuższy niż 12 miesięcy. Stosownie do treści art. 99 ust. 2 cytowanej ustawy w razie uchylenia zawieszenia w czynnościach służbowych funkcjonariusz otrzymuje zawieszoną część uposażenia oraz obligatoryjnie podwyżki tego uposażenia, wprowadzone w okresie zawieszenia, chyba, że został zwolniony ze służby z powodu skazania prawomocnym wyrokiem sądu albo ukarany karą dyscyplinarną wydalenia ze służby. Należy zauważyć, że skarżący był zawieszony w czynnościach służbowych od dnia 1 sierpnia 2021 r. do dnia 19 lipca 2022 r. Zawieszenie to nastąpiło z powodu wszczęcia przeciwko niemu postępowania karnego w sprawie o przestępstwo umyślne ścigane z oskarżenia publicznego. Postępowanie to do dnia zwolnienia go ze służby nie zostało zakończone. Ustalenia organu dokonane przed wydaniem zaskarżonej decyzji również nie potwierdziły tej okoliczności. Przesłanką otrzymania zawieszonej części uposażenia oraz obligatoryjnych podwyżek tego uposażenia, zgodnie z art. 99 ust. 2 ustawy o służbie funkcjonariuszy jest "uchylenie zawieszenia w czynnościach służbowych", które w niniejszej sprawie nie miało miejsca. Zdaniem Sądu upływ okresu zawieszenie nie jest tożsamy z uchyleniem zawieszenia, co słusznie podnosi organ w zaskarżonej decyzji. Stanowisko skarżącego zrównujące w istocie te dwa pojęcia jest nieprawidłowe. Jak słusznie zauważa organ w odpowiedzi na skargę mimo upływu okresu zawieszenia skarżącego w czynnościach służbowych pozostały w mocy wydane wcześniej rozkazy personalne rozstrzygające o tym zawieszeniu. Rozkazy te nie zostały wyeliminowane z obrotu w żadnym z przewidzianych prawem trybów. Z dniem [...] lipca 2022 r skarżący podjął służbę po okresie zawieszenia w czynnościach służbowych, jednak nie na skutek uchylenia rozkazu personalnego o zawieszeniu, ale z uwagi na upływ maksymalnego okresu zawieszenia. Zgodzić się należy z organem, że gdyby intencją ustawodawcy było przyznanie funkcjonariuszowi uprawnienia do żądania wypłaty zawieszonej części uposażenia z chwilą upływu terminu zawieszenia, dałby temu wyraz w treści przepisu art. 99 ust. 2 ustawy o służbie funkcjonariuszy. Przepis ten nie zawiera jednak takich regulacji. Skarżący w skardze wskazuje, że przepis art. 99 ust. 2 ustawy o służbie funkcjonariuszy zawiera warunek, zgodnie z którym wynagrodzenia za okres zawieszenia funkcjonariuszowi nie wypłaca się w przypadku, gdy został zwolniony ze służby z powodu skazania prawomocnym wyrokiem sądu albo ukarany karą dyscyplinarną wydalenia ze służby. Zdaniem skarżącego, a contrario, jeśli funkcjonariusza nie zwolniono ze służby z wymienionych przyczyn, winien on otrzymać wynagrodzenie potrącone w okresie zawieszenia. Skarżący pomija jednak to, że przepis ten wskazuje "uchylenie zawieszenia w czynnościach służbowych" jako zasadniczą przesłankę wypłaty zawieszonego uposażenia. Określone w nim sytuacje w postaci zwolnienia ze służby z powodu skazania prawomocnym wyrokiem sądu albo ukarania karą dyscyplinarną wydalenia ze służby są wyjątkami od zasady, zgodnie z którą wypłata zawieszonego uposażenia następuje w razie uchylenia zawieszenia w czynnościach służbowych. Oznacza to, że jeśli doszło do uchylenia zawieszenia w czynnościach służbowych, a funkcjonariusz został zwolniony ze służby z powodu skazania prawomocnym wyrokiem sądu albo ukarania karą dyscyplinarną wydalenia ze służby, wypłata zawieszonego uposażenia nie nastąpi. W odpowiedzi na skargę organ przychylił się do twierdzenia skarżącego, że wskazany w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji art. 100 ust. 2 i 3 ustawy o służbie funkcjonariuszy reguluje sytuację funkcjonariuszy tymczasowo aresztowanych. Sąd również dostrzega ten błąd organu. Niemniej jednak słusznie też organ podnosi, że nie rozpatrywał on sprawy na podstawie art. 100 ust. 2 i 3 ustawy o służbie funkcjonariuszy, a w oparciu o wskazany w podstawie prawnej decyzji przepis art. 99 ust. 2 tej ustawy. Organ dał temu wyraz zarówno w sentencji decyzji, jak i jej uzasadnieniu. W związku z tym nie można zgodzić się z zarzutem skarżącego, który nie był osobą tymczasowo aresztowaną, że sprawa została rozstrzygnięta w oparciu o przepis art. 100 ust. 2 i 3 ustawy o służbie funkcjonariuszy. Sąd podziela stanowisko organu, że zawarcie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji błędnej wykładni art. 100 ust. 2 i 3 ustawy o służbie funkcjonariuszy w celu uzupełnienia uzasadnienia decyzji, w sytuacji gdy przepis ten nie był podstawą tego rozstrzygnięcia i nie wpłynął na jego treść, nie przesądza o wadliwości zaskarżonej decyzji i konieczności usunięcia jej z obrotu prawnego. Nie można w tej sytuacji uznać, że tego rodzaju uchybienie miało wpływ na wynik sprawy. Resumując stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, a podniesione w skardze zarzuty nie zasługiwały na uwzględnienie . W tej sytuacji Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.