II SA/Wa 725/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Eugeniusz Wasilewski, Sędziowie WSA Andrzej Góraj (spr.), Danuta Kania, Protokolant Referent stażysta Małgorzata Ciach, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 lipca 2012 r. sprawy ze skargi W. W. na postanowienie Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji o zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej oddala skargę. Minister Obrony Narodowej, działając na podstawie art. 61a § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) - dalej: kpa, po rozpatrzeniu wniosku [...] W. W. z dnia [...] czerwca 2011 r., ostatecznie sprecyzowanego przez stronę pismem z dnia [...] października 2011 r., postanowieniem z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...] odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Ministra Obrony Narodowej nr [...] z dnia [...] lutego 2011 r. w sprawie zwolnienia oficera z zawodowej służby wojskowej wskutek niewyzanczenia na stanowisko służbowe na kolejną kadencję. Pismem z dnia [...] grudnia 2011 r. wymieniony złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej ww. postanowieniem, wnosząc o: jego uchylenie i wszczęcie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji MON nr [...] z dnia [...] lutego 2011 r. i poprzedzającej ją decyzji Dyrektora Departamentu Kadr MON nr [...] z dnia [...] listopada 2010 r. w sprawie zwolnienia strony z zawodowej służby wojskowej wskutek niewyzanczenia na stanowisko służbowe na kolejną kadencję; wydanie decyzji o stwierdzeniu nieważności decyzji MON nr [...] z dnia [...] lutego 2011 r. i poprzedzającej ją decyzji Dyrektora Departamentu Kadr MON nr [...] z dnia [...] listopada 2010 r. Zaskarżonemu postanowieniu strona zarzuciła naruszenie art. 6, 7, 8, 156 § 1 kpa w zw. z § 14 ust. 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 08 lutego 2010 r. w sprawie opiniowania żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2010 r. Nr 34, poz. 184), w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Minister Obrony Narodowej po rozpatrzeniu przedmiotowego wniosku, działając na podstawie art. 144, art. 127 § 3 i art. 138 § 1 pkt 1 kpa, postanowieniem nr [...] z dnia [...] lutego 2012 r., utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu organ odwoławczy wyjaśnił, że w wyniku opiniowania służbowego za okres od [...] stycznia 2008 r. do [...] czerwca 2010 r., w stosunku do [...] W. W., pełniącego zawodową służbę wojskową na stanowisku służbowym [...], określona została indywidualna prognoza bliższa przebiegu służby: "zwolnić z zawodowej służby wojskowej". Następnie w dniu [...] października 2010 r. Dowódca [...] Okręgu Wojskowego wystąpił do Dyrektora Departamentu Kadr MON z wnioskiem o zwolnienie W. W. z zawodowej służby wojskowej, wskutek niewyznaczenia na stanowisko służbowe na kolejną kadencję. Uwzględniając powyższy wniosek, Dyrektor Departamentu Kadr MON rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] listopada 2010 r. zwolnił oficera z dniem [...] czerwca 2011 r. z zawodowej służby wojskowej wskutek niewyznaczenia na stanowisko służbowe na kolejną kadencję. Jednocześnie rozkazem personalnym z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...] Dyrektor Departamentu Kadr MON przeniósł oficera z dniem [...] stycznia 2011 r. do dnia zwolnienia z zawodowej służby wojskowej do dyspozycji. Strona, zachowując ustawowy termin, złożyła odwołanie od rozkazu personalnego Dyrektora Departamentu Kadr nr [...] z dnia [...] listopada 2010 r. w sprawie zwolnienia z zawodowej służby wojskowej. Minister Obrony Narodowej po rozpatrzeniu wymienionego odwołania, decyzją nr [...] z dnia [...] lutego 2011 r. utrzymał w mocy rozkaz personalny Dyrektora Departamentu Kadr nr [...] z dnia [...] listopada 2010 r. Wymieniona decyzja stała się przedmiotem skargi wniesionej przez W. W. do WSA w Warszawie, który następnie pismem z dnia [...] maja 2011 r. wymienioną skargę cofnął, a WSA w Warszawie postanowieniem z dnia 20 czerwca 2011 r. sygn. akt II SA/Wa 1137/11 umorzył postępowanie w sprawie. Przed doręczeniem ostatecznej decyzji Ministra Obrony Narodowej nr [...] z dnia [...] lutego 2011 r. oficer dokonał w dniu [...] marca 2011 r. wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej. W związku z powyższym Dyrektor Departamentu Kadr rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] maja 2011 r. umorzył postępowanie dotyczące wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej dokonanego przez oficera. Oficer został zwolniony z zawodowej służby wojskowej w dniu [...] czerwca 2011 r. na podstawie ostatecznej decyzji Ministra Obrony Narodowej nr [...] z dnia [...] lutego 2011 r., tj. wskutek niewyznaczenia na stanowisko służbowe na kolejną kadencję. Następnie pismem z dnia [...] czerwca 2011 r. oficer wniósł odwołanie od rozkazu personalnego nr [...] z dnia [...] maja 2011 r., jednocześnie zwracając się o uchylenie decyzji Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] lutego 2011 r. oraz rozkazu personalnego Dyrektora Departamentu Kadr nr [...] z dnia [...] listopada 2011 r. Dodatkowo w dniu [...] maja 2011 r. oficer złożył po raz drugi wypowiedzenie stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej. W dniu [...] sierpnia 2011 r. doręczono zainteresowanemu rozkaz personalny Dyrektora Departamentu Kadr nr [...] z dnia [...] lipca 2011 r. umarzający postępowanie dotyczące ponownego wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej dokonanego przez oficera. Od ww. rozkazu strona pismem z dnia [...] sierpnia 2011 r. wniosła odwołanie, zawierając w jego treści podobne żądanie, co we wcześniejszym wystąpieniu z dnia [...] czerwca 2011 r., "wzruszenia" decyzji MON nr [...] z dnia [...] lutego 2011 r. oraz rozkazu personalnego Dyrektora Departamentu Kadr nr [...] z dnia [...] listopada 2010 r. Precyzując swoje żądanie ww. pismem z dnia [...] października 2011 r. zatytułowanym "Wniosek o wznowienie postępowania administracyjnego", zażądał stwierdzenia nieważności decyzji MON nr [...] z dnia [...] lutego 2011 r. oraz poprzedzającego ją rozkazu personalnego Dyrektora Departamentu Kadr nr [...] z dnia [...] listopada 2010 r. (s. 3). Uprzednio, pismem z dnia [...] października 2011 r., strona zażądała "wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego prawomocną decyzją Ministra Obrony Narodowej nr [...] z dnia [...] lutego 2011 r." oraz złożyła odrębny wniosek o zawieszenie postępowania w sprawie zwolnienia z zawodowej służby wojskowej wskutek dokonania w dniu [...] marca 2011 r. wypowiedzenia stosunku służbowego. Ponadto, przy piśmie z dnia [...] października 2011 r., strona przedstawiła wyjaśnienia Szefa Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w B. z dnia [...] października 2011 r., z których wnika, że zapoznanie z indywidualną prognozą bliższą przebiegu służby nie nastąpiło w dniu [...] października 2010 r., lecz w dniu [...] października 2010 r., drogą telefoniczną, poprzez szefa sekcji kadr. Po rozpatrzeniu wniosku W. W. o stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji Ministra Obrony Narodowej nr [...] z dnia [...] lutego 2011 r., Minister Obrony Narodowej postanowieniem nr [...] z [...] listopada 2011 r. odmówił wszczęcia postępowania w niniejszej sprawie, wskazując, iż prawidłowość prowadzonego postępowania administracyjnego w przedmiotowej sprawie była poddana kontroli sądowej, w konsekwencji czego sąd prawomocnym postanowieniem umorzył postępowanie w sprawie. W ocenie organu I instancji, rozstrzygnięcie przez organ po raz kolejny tej samej kwestii byłoby niedopuszczalną ingerencją w prawomocne orzeczenie sądu i destabilizowałoby ład oraz porządek prawny, ustalony prawomocnym orzeczeniem Sądu. Minister wskazał, że Sąd rozpatrując wskazaną wyżej sprawę, z urzędu - niezwiązany granicami pisma w związku z cofnięciem skargi - w pierwszej kolejności badał czy zachodzą okoliczności uzasadniające stwierdzenie nieważności decyzji na podstawie art. 156 § 1 kpa. Organ I instancji wyjaśnił, że w treści uzasadnienia postanowienia z dnia 20 czerwca 2011 r. sygn. akt II SA/Wa 1137/11 Sąd wypowiedział się co do zgodności z prawem decyzji Ministra Obrony Narodowej nr [...] z dnia [...] lutego 2011 r., tym samym, WSA rozpatrując wniosek skarżącego o cofnięciu skargi i uznając, że cofnięcie skargi nie spowoduje obejścia prawa i nie zmierza też do utrzymania w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności, z urzędu zbadał przesłanki zgodności zaskarżonych decyzji z prawem. Tym samym, organ I instancji, w związku z ww. orzeczeniem Sądu, po analizie przesłanek określonych w art. 61a § 1 kpa, odmówił wszczęcia postępowania w sprawie zakończonej prawomocnym wyrokiem sądu. Organ II instancji po rozpoznaniu wniosku W. W. o ponowne rozpatrzenie przedmiotowej sprawy, uznał, że zaskarżone postanowienie jest prawidłowe i nie zaistniały żadne nowe okoliczności faktyczne i prawne, które uzasadniałyby konieczność uchylenia lub zmiany zaskarżonego postanowienia organu I instancji. Pismem z dnia 14 marca 2012 r. W. W. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Ministra Obrony Narodowej nr [...] z dnia [...] lutego 2012 r., wnosząc o jego uchylenie i uchylenie postanowienia I instancji z dnia [...] listopada 2011 r. oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Skarżący zarzucił zaskarżonemu postanowieniu naruszenie zasady określonej w art. 7 kpa i art. 77 § 1 kpa, poprzez niewyjaśnienie w sposób wyczerpujący wszystkich istotnych okoliczności w postaci nieuwzględnienia faktu przeprowadzenia procedury i w konsekwencji wydania przez Ministra Obrony Narodowej decyzji nr [...] z dnia [...] października 2011 r. i poprzedzającej ją decyzji Dyrektora Departamentu Kadr MON nr [...] z dnia [...] listopada 2010 r. w przedmiocie zwolnienia skarżącego z zawodowej służby wojskowej z rażącym naruszeniem prawa, polegającym na niedoinformowaniu skarżącego o wszczęciu postępowania administracyjnego, wydaniu decyzji bez uprzedniego rozstrzygnięcia procedury związanej z wyznaczeniem skarżącego na nowe stanowisko służbowe oraz wydaniu decyzji w oparciu o wadliwie przeprowadzoną procedurę związaną z opiniowaniem skarżącego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią przepisu art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem skarżonej decyzji administracyjnej. Jest więc to kontrola legalności rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i procesowym. Oceniając przedmiotowe postanowienie według powyższych kryteriów, uznać należy, iż nie narusza ono prawa. Istota sprawy w niniejszym postępowaniu sprowadzała się do oceny tego, czy dopuszczalne było prowadzenie przez organ postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] lutego 2011 r. o zwolnieniu skarżącego ze służby. W pierwszej kolejności należało więc ustalić, czy postępowanie takie było już prowadzone, ewentualnie, czy decyzja z dnia [...] lutego 2011 r. była już badana pod kątem uchybień noszących znamiona rażącego naruszenia prawa. Analiza akt administracyjnych prowadzi do wniosku, że zasadnym była odmowa organu wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] lutego 2011 r. Przedmiotowa decyzja o zwolnieniu ze służby była bowiem zaskarżona przez stronę do Sądu Administracyjnego. Okolicznością niesporną jest zaś to, że strona powyższą skargę cofnęła. Poza sporem pozostaje też okoliczność, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 20 czerwca 2011 r., wydanym w sprawie o sygn. akt II SA/Wa 1137/11, umorzył postępowanie w tej sprawie. W świetle powyższego, na problematykę związaną z rozpoznawaną skargą należało spojrzeć przez pryzmat przepisu art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., 270). Zgodnie z jego brzmieniem: "Skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności". Przytoczona norma prawna nakłada więc na Sąd, przed którym strona dokonała złożenia oświadczenia woli o cofnięciu skargi, obowiązek zbadania decyzji zaskarżonej tą cofaną skargą, pod kątem istnienia przesłanek nieważności. Tylko zaś w przypadku, gdy Sąd w wyniku przedmiotowego badania, nie dopatrzy się w zaskarżonej decyzji elementów świadczących o tym, iż doszło przy jej wydawaniu do rażącego naruszenia prawa, będzie mógł przychylić się do wniosku strony cofającej skargę i umorzyć postępowanie wywołane wniesieniem tej skargi. Stąd też, w sytuacji gdy w obrocie prawnym funkcjonuje postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 czerwca 2011 r. umarzające postępowanie w sprawie wywołanej wniesieniem skargi na decyzję o zwolnieniu skarżącego ze służby, to jest to jednoznaczne z tym, że decyzja z dnia [...] lutego 2011 r. była już badana przez Sąd Administracyjny pod kątem istnienia ewentualnych uchybień noszących znamiona rażącego naruszenia prawa oraz, iż Sąd Administracyjny nie dopatrzył się istnienia takich uchybień. W świetle powyższego jako poprawna jawi się konkluzja organu, wyrażona w skarżonym postanowieniu, iż niezasadnym, a wręcz niemożliwym byłoby ponowne badanie tej samej decyzji pod kątem istnienia tych samych przesłanek nieważnościowych. Brak istnienia tych przesłanek został już bowiem prawomocnie przesądzony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w postanowieniu z dnia 20 czerwca 2011 r. W tym stanie sprawy, tutejszy Sąd nie wypowiadał się w przedmiocie zawartych w skardze zarzutów, skierowanych co do meritum decyzji o zwolnieniu ze służby. Jak już bowiem wskazano w niniejszym uzasadnieniu, problematyka badania przesłanek nieważnościowych tej decyzji była już przedmiotem oceny Sądu. Co zaś się tyczy uchybień, które nie noszą znamion rażącego naruszenia prawa, to pozostają one bez wpływu na postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności. W tym stanie sprawy, nie podzielając argumentów zawartych w złożonej skardze oraz, uznając iż organ w sposób prawidłowy zebrał i ocenił materiał dowodowy, jak również, że przy wykonywaniu tych czynności nie naruszył przepisów prawa, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji wyroku, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270). ----------------------- 4