II SA/Wa 727/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Fronczyk Sędziowie WSA Danuta Kania (spr.) Andrzej Kołodziej Protokolant specjalista Elwira Sipak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 sierpnia 2013 r. sprawy ze skargi P. W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej [...] z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] w przedmiocie przeniesienia na równorzędne stanowisko służbowe - oddala skargę - Decyzją nr [...] z dnia 12 grudnia 2012 r. Dyrektor Izby Celnej w W., na podstawie art. 86 ust. 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej (Dz. U. z 2009 r. Nr 168, poz. 1323 ze zm.) w związku z art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) dalej: "K.p.a.", przeniósł P. W. z dniem [...] grudnia 2012 r. do pełnienia służby w Referacie [...] w Urzędzie Celnym [...] w W. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż zachodzi konieczność wzmocnienia Referatu [...] w Urzędzie Celnym [...] w W. o osobę, która posiada doświadczenie w realizacji zadań związanych z kontrolą przestrzegania przepisów prawa celnego i podatkowego oraz, że Naczelnik Wydziału [...] wytypował wymienionego z uwagi na jego duże doświadczenie zawodowe oraz samodzielność w wykonywaniu obowiązków służbowych. P. W. złożył w ustawowym terminie wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy podnosząc, iż zaskarżona decyzja jest sprzeczna z interesem Służby Celnej. Wskazał, iż wprawdzie stopień służbowy i uposażenie zasadnicze pozostały bez zmian, jednak zakres obowiązków służbowych diametralnie różni się od uprzednio wykonywanego, co oznacza, że obecne stanowisko nie jest ani takie samo, ani równorzędne względem uprzednio zajmowanego. Nadto wskazał, iż w świetle posiadanych kwalifikacji oraz wykonywanych dotychczas zadań, powyższe przeniesienie faktycznie oznacza dla niego obniżenie stanowiska i degradację. Zaznaczył, iż nowe stanowisko jest nieadekwatne do posiadanych przez niego kwalifikacji, gdyż od 13 lat realizuje zadania w oparciu o prawo karne oraz karno-skarbowe i dotychczas zajmował się zwalczaniem szeroko rozumianej przestępczości. W piśmie z dnia [...] stycznia 2013 r., stanowiącym uzupełnienie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, pełnomocnik P. W. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji zarzucając naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy: - art. 7, art. 77 i art. 140 K.p.a., poprzez zaniechanie zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, w szczególności wskazania powodów, które zdecydowały o przeniesieniu służbowym oraz zaniechaniu poddania analizie zakresów obowiązków i zadań nałożonych na skarżącego na dotychczasowym stanowisku oraz tym planowanym w przyszłości i wykazania, że oba te stanowiska nie pozostają ze sobą w kolizji, - art. 107 § 1 i 3 K.p.a. w zw. z art. 80 K.p.a., poprzez niewskazanie w uzasadnieniu decyzji faktów, na których organ się oparł oraz przyczyn, z powodu których dokonał przeniesienia i sprowadzenie ich do lakonicznego uzasadnienia, wyrażającego się potrzebami służby, - art. 8, art. 9 i art. 11 K.p.a., poprzez naruszenie zasad pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa, informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych oraz wyjaśniania stronom zasadności przesłanek, którymi kierował się przy załatwianiu sprawy. Ponadto pełnomocnik zarzucił naruszenie art. 86 ust. 2 ustawy o Służbie Celnej poprzez uznanie, że przeniesienie nie zmienia stanowiska, podczas gdy zakres obowiązków P. W. różni się diametralnie od wykonywanych wcześniej, co oznacza, że stanowisko na które skarżący został przeniesiony nie jest ani identyczne, ani równorzędne z zajmowanym poprzednio. Decyzją nr [...] z dnia [...] lutego 2013 r., Dyrektor Izby Celnej w W., powołując w podstawie prawnej art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 K.p.a. w zw. z art. 188 ust. 1 ustawy o Służbie Celnej, utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu organ wskazał, iż zgodnie z art. 19 ust. 1 pkt 4 ustawy o Służbie Celnej, do zadań dyrektora izby celnej należy m.in. realizacja polityki kadrowej i szkoleniowej w izbach celnych i urzędach celnych. W związku z zaistniałą potrzebą służby organ jest zatem uprawniony do przeniesienia funkcjonariusza celnego na takie samo lub równorzędne stanowisko do innej jednostki organizacyjnej w tej samej lub innej miejscowości na podstawie art. 86 ust. 2 ustawy o Służbie Celnej. Dalej organ zauważył, iż z literalnej wykładni art. 86 ust. 2 ustawy o Służbie Celnej bezspornie wynika, że przepis ten gwarantuje funkcjonariuszom przy przenoszeniu służbowym jedynie zachowanie zajmowanych dotychczas stanowisk służbowych, poprzez nałożenie obowiązku wyznaczenia stanowiska takiego samego lub równorzędnego. Powyższy przepis nie zawiera natomiast obowiązku zachowania zgodności rodzajowej wykonywanych czynności. Przyjęcie, że przeniesienie na takie same lub równorzędne stanowisko oznacza także zachowanie rodzaju wykonywanych czynności prowadziłoby do całkowitej eliminacji możliwości dokonywania jakichkolwiek zmian. Decyzja, na podstawie której następuje przeniesienie funkcjonariusza ma charakter uznaniowy, przy czym ramy tego uznania wyznacza art. 7 K.p.a. nakazujący uwzględnić interes społeczny (interes służby) oraz słuszny interes strony - funkcjonariusza celnego. Pojęcie "interesu społecznego", jak również "słusznego interesu strony" nie zostało ustawowo zdefiniowane - pojęciom tym nadaje treść organ orzekający biorąc pod uwagę okoliczności faktyczne określonej sprawy. W zaskarżonej decyzji, kierując się interesem służby, organ wskazał na konieczność wzmocnienia kadrowego w Referacie [...] w Urzędzie Celnym [...] w W. o osobę posiadającą doświadczenie w realizacji zadań związanych z kontrolą przestrzegania przepisów prawa celnego i podatkowego. Przyjęcie prymatu interesu służby względem słusznego interesu funkcjonariusza podyktowane zostało dobrem służby, zaś argumenty przytoczone we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy świadczą wyłącznie o jego subiektywnym przekonaniu o doznanej krzywdzie i nie zostały oparte na realnej ocenie zaistniałego stanu rzeczy. Z treści ww. wniosku wynika bowiem, że P. W. nie godzi się na przeniesienie do Referatu [...] w Urzędzie Celnym [...] w W. przede wszystkim ze względów prestiżowych, przy czym w wyniku przeniesienia nie uległo zmianie uposażenie funkcjonariusza, stopień służbowy ([...]) i wyznaczone w dniu [...] grudnia 2010 r. stanowisko służbowe [...] Służby Celnej. Tym samym nie uległ zmianie stopień trudności nakładanych do wykonania zadań. Organ zauważył, iż zgodnie z treścią art. 113 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009r. o Służbie Celnej funkcjonariusze pełnią służbę na stanowiskach służbowych, które podlegają opisowi i wartościowaniu. Wykaz stanowisk służbowych i kategorii stanowisk dla określonej wartości stanowiska służbowego określony został w załączniku nr 4 do zarządzenia Ministra Finansów nr 43 z dnia 18 października 2010r. w sprawie zasad dokonywania opisów i wartościowania stanowisk służbowych funkcjonariuszy celnych (Dz. Urz. Min. Finansów z dnia 15 listopada 2010 r. Nr 12). Wartość stanowiska służbowego [...] Służby Celnej oznacza, że zadania wykonywane na tym stanowisku są przede wszystkim powtarzalne i realizowane w ramach określonych procedur oraz złożone, realizowane w ramach kilku procedur. Sporadycznie zaś - zadania o większym stopniu złożoności i trudności (§ 6 ust. 2 pkt 1 i 2 ww. zarządzenia). Zadania realizowane na stanowisku [...] w izbie celnej i w urzędach celnych są zwartościowane na takim samym poziomie trudności. Z tego względu decyzja przenosząca P. W. na stanowisko służbowe [...] Służby Celnej w Referacie [...] w Urzędzie Celnym [...] w W. oznacza, że będzie on wykonywał zadania o takim samym poziomie trudności, jak dotychczas. Zarówno na dyrektorze izby celnej, jak i na naczelniku urzędu celnego spoczywa obowiązek wykonywania zadań związanych z rozpoznaniem, identyfikacją i zwalczaniem czynów zabronionych. Zakres zadań realizowanych przez funkcjonariuszy celnych na poszczególnych stanowiskach w poszczególnych komórkach służbowych został określony w Zarządzeniu Ministra Finansów z dnia 30 marca 2012 r. zmieniającym zarządzenie w sprawie zasad dokonywania opisów i wartościowania stanowisk służbowych funkcjonariuszy celnych. (Dz. Urz. Min. Finansów z 2012 r. Nr 16). Zdaniem organu, analiza zakresu zadań komórki zwalczania przestępczości oraz komórki dozoru nie daje podstaw do twierdzenia, że obecny zakres obowiązków służbowych funkcjonariusza diametralnie różni się od zakresu obowiązków wykonywanych na poprzednio zajmowanym stanowisku. Organ zauważył, iż P. W. jest doświadczonym funkcjonariuszem celnym. Przyjmując w dniu [...] czerwca 2000 r. propozycję pełnienia służby w Urzędzie Celnym w W. przyjął na siebie wszystkie obowiązki i uprawnienia wynikające z pełnienia służby. Z tego względu powinien liczyć się z możliwością przeniesienia w ramach stosunku służbowego do pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej w tej samej lub innej miejscowości. Z uwagi na wieloletnią służbę tym bardziej powinien być świadom faktu, że jego stosunek służbowy ma charakter stosunku administracyjnoprawnego, cechującego się służbowym podporządkowaniem i niezbędną w służbie dyspozycyjnością. Końcowo organ zaznaczył, że przeniesienie służbowe funkcjonariusza nie łączy się z jakimikolwiek komplikacjami i zasadniczymi zmianami w zakresie dojazdu do pracy funkcjonariusza. P. W. zamieszkuje w W. i tutaj znajduje się siedziba wyznaczonego obecnie miejsca pełnienia służby. Ponadto ocena dotychczasowego przełożonego o przydatności funkcjonariusza do wykonywania zadań nałożonych na komórkę [...] i dawanie rękojmi co do ich prawidłowego wykonywania nie może być kwestionowana przez kierownika urzędu. Powyższa ocena stanowi podstawę do przyjęcia, że nałożone obecnie obowiązki funkcjonariusz będzie wykonywał prawidłowo. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] lutego 2013 r. P. W., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, zarzucił naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy: - art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., poprzez utrzymanie w mocy decyzji Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] grudnia 2012 r., w sytuacji gdy decyzja ta, z uwagi na podniesione zarzuty w wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy jak i w piśmie pełnomocnika skarżącego z dnia [...] stycznia 2013 r., kwalifikowała się do jej uchylenia, - art. 7, art. 77 i art. 140 K.p.a., poprzez zaniechanie zebrania i rozpatrzenia całości materiału dowodowego w sprawie, a w szczególności wskazania powodów, które zdecydowały o przeniesieniu służbowym skarżącego, - art. 107 § 1 i 3 K.p.a. w zw. z art. 80 K.p.a., poprzez niewskazanie w uzasadnieniu decyzji faktów, na których organ się oparł oraz przyczyn, z powodu których organ dokonał przeniesienia i tym samym sprowadzenie ich do lakonicznego uzasadnienia, sprowadzającego się do realizacji polityki kadrowej Izby Celnej w W., - art. 8, art. 9 i art. 11 K.p.a., poprzez naruszenie zasad pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa, informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych oraz wyjaśniania stronom zasadności przesłanek, którymi organ kierował się przy załatwianiu sprawy. Nadto skarżący zarzucił naruszenie prawa materialnego, tj. przepisu art. 86 ust. 2 ustawy o Służbie Celnej, poprzez uznanie, że przeniesienie nie zmienia stanowiska, podczas gdy nowy zakres obowiązków różni się diametralnie od wykonywanych wcześniej, co oznacza, że stanowisko, na które skarżący został przeniesiony nie jest ani identyczne, ani równorzędne z zajmowanym poprzednio. W oparciu o tak sformułowane zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i poprzedzającej ją decyzji Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] grudnia 2012 r. oraz o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. W motywach skargi skarżący przedstawił obszerną argumentację wskazując w szczególności na uchybienia dotyczące przeprowadzonego przez organ postępowania oraz wadliwości formalne zaskarżonej decyzji. Zaznaczył, iż zaskarżona decyzja jest rozstrzygnięciem dowolnym, wydanym w sytuacji przekroczenia granic uznania administracyjnego. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w W. wniósł o oddalenie skargi podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270), dalej powoływanej jako: "P.p.s.a.", sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Stosownie do art. 134 § 1 P.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] lutego 2013 r. w przedmiocie przeniesienia P. W. z Wydziału [...] Izby Celnej w W. do wykonywania obowiązków służbowych w Referacie [...] w Urzędzie Celnym [...] w W. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowił przepis art. 86 ust. 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej (Dz. U. Nr 168, poz. 1323 ze zm.), zgodnie z którym jeżeli wymagają tego potrzeby Służby Celnej, funkcjonariusza można przenieść na takie samo lub równorzędne stanowisko do innej jednostki organizacyjnej w tej samej lub innej miejscowości. Stosunek służbowy funkcjonariusza celnego ma charakter stosunku administracyjnoprawnego cechującego się służbowym podporządkowaniem i niezbędną w służbie dyspozycyjnością funkcjonariusza. Jest to stosunek, w którym organ jednostronnie i władczo kształtuje sytuację prawną funkcjonariusza. Oznacza to, że zawarte w ustawie uregulowanie w zakresie rozstrzygania o przeniesieniu funkcjonariusza na inne stanowisko służbowe daje przełożonemu służbowemu władzę w zakresie jednostronnego ustalenia treści stosunku służbowego. Kierownik urzędu może zatem jednostronnie, w prawnie wiążący sposób, ustalać sytuację funkcjonariusza, bez konieczności uzyskania jego sformalizowanej uprzedniej zgody na dokonanie zamierzonej zmiany. Tak określonej normatywnie kompetencji przełożonego do podejmowania aktu zmieniającego warunki służby odpowiada skorelowany z nią obowiązek gotowości funkcjonariusza do poddania się dyspozycji takiego aktu. Powołany wyżej przepis art. 86 ust. 2 ustawy o Służbie Celnej posługuje się sformułowaniem "można przenieść na takie samo lub równorzędne stanowisko...", co oznacza, że jest to decyzja uznaniowa. Ramy uznania administracyjnego wyznacza przepis art. 7 K.p.a., który nakazuje dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego oraz załatwienie sprawy przy uwzględnieniu interesu społecznego (w tym przypadku interesu Służby Celnej) oraz słusznego interesu funkcjonariusza. Dokonywana przez sąd administracyjny kontrola decyzji wydana w tym trybie ma ograniczony zakres i sprowadza się do zbadania, czy na podstawie obowiązujących przepisów dopuszczalne było jej wydanie, czy organ nie przekroczył granic uznania administracyjnego oraz czy w sposób dostateczny uzasadnił owo rozstrzygnięcie na podstawie zindywidualizowanych przesłanek. Uznanie zakresu, w jakim organ administracji uczynił użytek z przyznanego mu uprawnienia, zależy od ustalenia, czy stan faktyczny sprawy został wszechstronnie wyjaśniony w świetle mających zastosowanie w sprawie przepisów prawa materialnego. Natomiast sam wybór rozstrzygnięcia, dokonywany przez organ na podstawie kryteriów słuszności i celowości, pozostaje jednak poza granicami kontroli sądowej. Prawidłowe zastosowanie art. 86 ust. 2 ustawy o Służbie Celnej wymaga wykazania, że przeniesienie funkcjonariusza zostało podyktowane "potrzebami Służby Celnej". Ustawodawca formułując tę przesłankę użył typowego pojęcia nieostrego. Interpretacja takiego zwrotu musi uwzględniać uwarunkowania wynikające z zasad leżących u podstaw aktu normatywnego, w którym zastosowano omawiane pojęcie. Ocena dopuszczalności przeniesienia funkcjonariusza musi być zatem dokonana według kryteriów obiektywnych, uwzględniających przede wszystkim zadania Służby Celnej (art. 2 ust. 1 ww. ustawy), odpowiednią realizację polityki kadrowej (art. 19 ust. 1 pkt 4 ustawy) oraz specyfikę stosunku służbowego, nie zaś według indywidualnych, osobistych potrzeb i odczuć funkcjonariusza celnego. Przenosząc powyższe uwagi na stan niniejszej sprawy stwierdzić należy, że podejmując zaskarżoną decyzję organ nie przekroczył granic uznania administracyjnego, zaś przeciwne w tym względzie stanowisko skarżącego nie znajduje prawnego i faktycznego uzasadnienia. Przeniesienie funkcjonariusza w trybie art. 86 ust. 2 ustawy o Służbie Celnej zostało poprzedzone wystąpieniem Naczelnika Urzędu Celnego [...] w W. do Dyrektora Izby Celnej w W. z wnioskiem o wzmocnienie kadrowe Referatu [...] Urzędu Celnego [...] w W. (pismo z dnia [...] grudnia 2012 r., znak: [...]). W piśmie tym wskazano na zmniejszenie obsady kadrowej komórki organizacyjnej w 2012 r. na skutek odejścia dwóch funkcjonariuszy ze służby oraz na skutek przeniesienia dwóch etatów odpowiednio do Oddziału Celnego [...] oraz do Sekcji [...] Urzędu Celnego [...] w W. Jednocześnie wskazano na istnienie dwóch wakatów ([...] i [...] Służby Celnej). Podano, że zaistniała sytuacja kadrowa spowodowała trudności z utrzymaniem grup kontrolnych oraz zagrożenie skutecznej realizacji planu operacyjnego na rok 2012 r. Wskazano, że niezbędne jest wzmocnienie kadrowe Referatu o co najmniej jedną osobę posiadającą doświadczenie w realizacji zadań związanych z kontrolą przestrzegania przepisów prawa celnego i podatkowego. Mając na względzie powyższe, wskazując przesłanki wydania decyzji w przedmiocie przeniesienia funkcjonariusza do pełnienia służby w Referacie [...] w Urzędzie Celnym [...] w W. organ odwołał się do faktu zagrożenia wykonywania zadań nałożonych na te komórkę w związku z niedoborem kadrowym. Powołanie się na powyższe okoliczności nie nosi cech dowolności i mieści się w granicach dopuszczalnego stosowania pojęcia nieostrego "potrzeby służby". Nie znajduje uzasadnienia stanowisko skarżącego, iż wydanie zaskarżonej decyzji winno zostać poprzedzone przeprowadzeniem przez organ postępowania dowodowego w celu ustalenia ilości obsady kadrowej, wpływu spraw oraz ich rozłożenia na poszczególnych funkcjonariuszy w Referacie [...] oraz w Urzędzie Celnym [...] w W. W ocenie Sądu, wskazane powyżej wystąpienie Naczelnika Urzędu Celnego [...] w W. z dnia [...] grudnia 2012 r. stanowi przekonującą i wystarczającą podstawę do uznania, iż w ww. jednostce występują problemy w obsadzie kadrowej mające przełożenie na realizację zadań przewidzianych na rok 2012 r., zaś obsadzenie istniejącego wakatu przez funkcjonariusza, który mógłby wykonywać czynności służbowe na wskazanym stanowisku, służy zapobieżeniu tymże problemom i wynika z potrzeb służby. Podejmując zaskarżoną decyzję organ wziął również pod uwagę treść pisma Naczelnika Wydziału [...] Izby Celnej w W. z dnia [...] stycznia 2012 r., gdzie dotychczasowy przełożony skarżącego funkcjonariusza, w następstwie zapoznania się z argumentacją wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, podtrzymał stanowisko odnośnie zasadności wskazania ww. kandydata do pełnienia służby w Referacie [...] Urzędu Celnego [...] w W. powołując się na dobro służby. Wskazał, iż biorąc pod uwagę wiedzę teoretyczną funkcjonariusza i wysoką ocenę poziomu jego umiejętności, jest to osoba dająca rękojmię profesjonalnego wykonywania obowiązków służbowych. Skoro zatem, jak wynika z udzielonej odpowiedzi, dotychczasowy przełożony skarżącego funkcjonariusza nie dostrzegł ewentualnych ujemnych skutków jego przeniesienia dla Wydziału [...], to nie można czynić organowi zarzutu, iż nie przeprowadził on postępowania dowodowego we wskazanym zakresie. Wręcz przeciwnie, poczynione przez organ ustalenia stanowiły podstawę do uznania, że kandydatura skarżącego została wskazana przy uwzględnieniu obsady kadrowej i stanu realizacji zadań w dotychczasowym miejscu pełnienia służby. W świetle powyższego nie znajdują uzasadnienia podniesione w skardze zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania administracyjnego - art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. W ocenie Sądu w sprawie niniejszej postępowanie zostało przeprowadzone z zachowaniem reguł postępowania dowodowego - organ orzekający zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy mający znaczenie prawne. Rozważył przy tym interes służby oraz słuszny interes skarżącego podkreślając, iż w wyniku przeniesienia służbowego funkcjonariusza nie nastąpiło pogorszenie warunków pełnienia służby. Nie uległo bowiem zmianie jego uposażenie, stopień służbowy – [...] oraz stanowisko służbowe – [...] Służby Celnej. Organ wyjaśnił, że zadania realizowane na stanowisku [...] w izbie celnej i w urzędach celnych są zwartościowane na takim samym poziomie trudności. Zauważył również, że przeniesienie służbowe skarżącego nie łączy się z jakimikolwiek komplikacjami i zasadniczymi zmianami w zakresie dojazdu do miejsca pełnienia służby. Skarżący mieszka bowiem w W. i również tutaj znajduje się siedziba wyznaczonego miejsca pełnienia służby. Wbrew twierdzeniom skargi obie wydane w sprawie decyzje zawierają należyte uzasadnienie faktyczne i prawne, spełniające wymogi określone w art. 107 § 3 K.p.a. Argumentacja organu jest spójna, logiczna i pozbawiona sprzeczności. Uzasadnienie zawiera wyjaśnienie podstawy faktycznej i prawnej rozstrzygnięcia, czyniąc zadość wymogom wynikającym z ogólnych zasad postępowania administracyjnego, tj. zasady pogłębiania zaufania uczestników postępowania do organów administracji (art. 8 K.p.a.), zasady informowania (art. 9 K.p.a.) oraz zasady przekonywania (art. 11 K.p.a.). Nie zasługuje również na uwzględnienie zarzut skargi dotyczący naruszenia prawa materialnego - art. 86 ust. 2 ustawy o Służbie Celnej z tego mianowicie powodu, że zakres obowiązków wykonywanych obecnie przez skarżącego funkcjonariusza różni się diametralnie od wykonywanych w dotychczasowym miejscu pełnienia służby. Przede wszystkim zgodzić należy się z orzekającym w sprawie organem, iż powołany przepis gwarantuje funkcjonariuszom przy przenoszeniu służbowym jedynie zachowanie zajmowanych dotychczas stanowisk służbowych poprzez nałożenie na organ obowiązku przeniesienia na stanowisko takie samo lub równorzędne. Powyższy przepis nie zawiera natomiast obowiązku zachowania zgodności rodzajowej wykonywanych czynności. Przyjęcie, że przeniesienie na takie samo lub równorzędne stanowisko oznacza także zachowanie rodzaju wykonywanych czynności prowadziłoby do całkowitej eliminacji możliwości dokonywania zmian w odnośnym zakresie. Ponadto zauważyć należy, że dokonana przez organ, w oparciu o przepisy zarządzenia nr 15 Ministra Finansów z dnia 30 marca 2012 r. zmieniającego zarządzenie w sprawie zasad dokonywania opisów i wartościowania stanowisk służbowych funkcjonariuszy celnych (Dz. Urz. MF z 2012r. poz. 16), analiza zakresu zadań wykonywanych przez funkcjonariuszy celnych w komórce zwalczania przestępczości izby celnej (załącznik nr 2, część XXVI ust. 23) oraz w komórce dozoru urzędu celnego (załącznik nr 2, część XXVII ust. 3) nie daje podstaw do uznania, że z uwagi na obecny zakres obowiązków służbowych, który w istocie nie różni się diametralnie od dotychczasowego, nowe stanowisko nie jest stanowiskiem równorzędnym. Z akt sprawy wynika, że skarżący kwestionuje przeniesienie do innej komórki organizacyjnej niejako ze względów prestiżowych. Kwestie te, w ocenie Sądu, nie stoją jednak w sprzeczności z podjętą decyzją i nie mogą być uznane za równoważne z potrzebami służby. Biorąc pod uwagę całokształt okoliczności sprawy nie można czynić organowi zarzutu, że mając na względzie potrzeby służby zastosował instytucję przewidzianą w art. 86 ust. 2 ustawy o Służbie Celnej. Żadne istotne fakty nie przemawiały za tym, aby w przyjętym stanie faktycznym interes skarżącego był ważniejszy od dobra formacji, której skarżący jest funkcjonariuszem. Mając na względzie wszystko powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.