II SA/Wa 728/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Eugeniusz Wasilewski, Sędzia WSA Bronisław Szydło (spr.), Asesor WSA Jacek Fronczyk, Protokolant Arkadiusz Koziarski, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 14 czerwca 2006 r. sprawy ze skargi B. S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia [...] stycznia 2006 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie dodatku mieszkaniowego oddala skargę II SA/Wa 728/06 UZASADNIENIE Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. postanowieniem z dnia [...] stycznia 2006 r. znak: [...] wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 oraz art. 144 Kodeksu postępowania administracyjnego utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta m. R. z dnia [...] grudnia 2005 r., znak: [...] wydanego na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 i art. 101 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 5 ust. 3 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. z 2001 r. Nr 71, poz. 734 z późn. zm.), którym zawieszono z urzędu postępowanie o przyznanie B. S. dodatku mieszkaniowego do czasu ostatecznego rozstrzygnięcia przez Sąd Rejonowy – Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w R. sprawy uznania jej córki F. S. za osobę niepełnosprawną. W uzasadnieniu podał, że wnioskiem z dnia [...] października 2005 r. B. S. domagała się przyznania dodatku mieszkaniowego do zajmowanego przez nią lokalu mieszkalnego w R. przy ulicy [...], o powierzchni użytkowej 64,55 m2. W mieszkaniu tym są zameldowane i mieszkają z nią jej dwie niepełnoletnie córki: P. lat 14 i F. lat 12. Warunki przyznania tego dodatku określa treść art. 5 ust. 1, ust. 3, ust. 5 powołanej ustawy o dodatkach mieszkaniowych. Przepisy te określają normatywną powierzchnię lokalu w przeliczeniu na liczbę członków gospodarstwa domowego i powierzchnia ta dla trzech osób nie może przekraczać 45 m2, jednak normatywną powierzchnię powiększa się o 15 m2, jeżeli w lokalu mieszkalnym zamieszkuje osoba niepełnosprawna poruszająca się na wózku inwalidzkim lub osoba niepełnosprawna, jeżeli stwierdzona niepełnosprawność wymaga mieszkania w oddzielnym pokoju. B. S. wszczęła postępowanie o uznanie jej córki F. za osobę niepełnosprawną, której stan zdrowia wymaga zamieszkania w osobnym pokoju i w tej sprawie toczy się postępowanie przed powołanym wyżej Sądem Rejonowym. Wobec tego, że w świetle przedstawionego wyżej stanu faktycznego i prawnego rozstrzygnięcie tej kwestii przez Sąd Rejonowy – Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w R. ma istotne znaczenie do ustalenia dla B. S. dodatku mieszkaniowego Samorządowe Kolegium Odwoławcze podzieliło zasadność stanowiska Prezydenta m. R., w postanowieniu z dnia [...] grudnia 2005 r. o zawieszeniu postępowania w tej sprawie do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia przez Sąd kwestii niepełnosprawności córki F. i na podstawie art. 138 § 1 ust. 1 Kpa, postanowieniem z dnia [...] stycznia 2006 r., postanowienie Prezydenta m. R., utrzymało w mocy. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie B. S. domagała się uchylenia powyższych postanowień, zarzucając że nie uwzględniono jej trudnej sytuacji materialnej. Wyjaśniła, że utrzymuje się wraz z rodziną z zasiłków, rodzinnego, dla matki samotnie wychowującej dzieci i zasiłku celowego. Razem jej miesięczny dochód z tego tytułu wynosi kwotę 526 złotych, podczas gdy sam czynsz za mieszkanie wynosi kwotę 530 złotych. Stan zdrowia jej córek wymaga stałej jej opieki, córka P. choruje na [...], a młodsza F. ma [...] i pozostaje pod stałą opieką lekarzy. Mąż jej zmarł, ale córki nie otrzymują renty rodzinnej po zmarłym ojcu, bowiem ZUS odmówił im przyznania tego świadczenia. Podała także, że jej córka F. zdaniem lekarza z Poradni [...], z uwagi na zły stan zdrowia, powinna mieć osobny pokój. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze powołując się na ustalony stan faktyczny i prawny, wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Na wstępie należy podkreślić, że zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to w dacie jej wydania. Innymi słowy sąd administracyjny nie orzeka co do istoty sprawy w zakresie danego przypadku, lecz jedynie kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w tym postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego. Rozpoznając skargę p. B. S. pod tym katem Sąd uznał, że jej skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Bezspornym jest w sprawie, że w świetle postanowień art. 5 ust. 1 i ust. 3 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. Nr 71, poz. 734 z późn. zm.) warunkiem przyznania skarżącej dodatku mieszkaniowego do zajmowanego przez nią wraz z rodziną mieszkania przy ul. [...] w R., jest uznanie jej córki F. za osobę niepełnosprawną w stopniu uzasadniającym mieszkanie przez nią w osobnym pokoju z uwagi na stan zdrowia. Poza sporem jest także, że w tej sprawie (uznania córki skarżącej F. za osobę niepełnosprawną) toczy się postępowanie przez Sądem Rejonowym – Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w R. Na rozprawie przed Sądem w dniu 14 czerwca 2006 r. skarżąca oświadczyła, że postępowanie w tej sprawie nie jest zakończone. Zgodnie z art. 97 § 1 pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego, organ administracji zawiesza postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Odnosząc się do zarzutu nieuwzględnienia przez organ jej trudnej sytuacji materialnej, w jakiej obecnie znajduje się ona wraz z rodziną, Sąd uznał, że w tym zakresie zarzut nie jest trafiony, bowiem zaskarżone postanowienie spełnia warunki określone w powołanym art. 97 § 1 pkt 4 Kpa. W tym stanie sprawy uznając, że wydanie zaskarżonego postanowienia nastąpiło bez naruszenia prawa materialnego, jak i przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, Sąd na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) skargę, jako nieuzasadnioną, oddalił.