II SA/Wa 73/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Góraj, Sędziowie WSA Sławomir Fularski (spr.), Ewa Marcinkowska, Protokolant spec. Marek Kozłowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 lipca 2011 r. sprawy ze skargi A.K. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] maja 2010 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji w części przyznającej dodatek za długoletnią służbę wojskową 1) uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...]; 2) zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości; 3) zasądza od Ministra Obrony Narodowej na rzecz skarżącego A.K. kwotę 240 zł (słownie: dwieście czterdzieści złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania. Minister Obrony Narodowej decyzją Nr [...] z dnia [...] lutego 2010 r., na zasadzie art. 156 § 1 pkt 2, art. 157 § 1 i art. 158 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (Kpa) stwierdził nieważność decyzji Dowódcy Sił Powietrznych Nr [...] z dnia [...] października 2005 r., w części przyznającej [...] A. K. z dniem [...] stycznia 2006 r. dodatek za długoletnią służbę wojskową w wysokości 20 % należnego uposażenia zasadniczego. W wyniku złożonego przez A. K. wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy, Minister Obrony Narodowej działając na podstawie art. 127 § 3 oraz art. 138 § 1 pkt 1 Kpa decyzją nr [...] z dnia [...] maja 2010 r. utrzymał w mocy swoją decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko wyjaśnił, że [...]. A.K. w okresie od dnia [...] października 1984 r. do dnia [...] kwietnia 1987 r. odbywał naukę w charakterze małoletniego elewa orkiestry wojskowej w [...] Brygadzie Wojsk Ochrony Pogranicza. W dniu [...] kwietnia 1987 r. zainteresowany został powołany do odbycia zasadniczej służby wojskowej w [...] Brygadzie Wojsk Ochrony Pogranicza. Rozkazem Dowódcy [...] Brygady Wojsk Pogranicza z dnia [...] listopada 1988 r., z tym dniem A. K. został powołany do zawodowej służby wojskowej, a z dniem [...] lipca 2004 r., rozkazem personalnym Nr [...] Dowódcy Wojsk Lotniczych i Obrony Powietrznej z dnia [...] czerwca 2004 r., został wyznaczony na stanowisko służbowe [...] – Szefa [...] w D. Następnie organ wskazał, że Dowódca Sił Powietrznych decyzją Nr [...] z dnia [...] lutego 2005 r. przyznał [...] A. K. od dnia [...] stycznia 2005 r. do dnia [...] czerwca 2005 r. dodatek za długoletnią służbę wojskową w wysokości 15 % kwoty należnego uposażenia zasadniczego. Natomiast decyzją Nr [...] z dnia [...] października 2005 r. Dowódca Sił Powietrznych zmienił swoją wyżej wspomnianą decyzję z dnia [...] lutego 2005 r. w ten sposób, że przyznał [...] A. K. od dnia [...] października 2005 r. do dnia [...] grudnia 2005 r. dodatek za długoletnią służbę wojskową w wysokości 15 % kwoty należnego uposażenia zasadniczego oraz od dnia [...] stycznia 2006 r. do dnia [...] grudnia 2011 r. dodatek za długoletnią służbę wojskową w wysokości 20 % kwoty należnego uposażenia zasadniczego. Przy ustalaniu wysokości dodatku za długoletnią służbę wojskową organ uwzględnił okres ukończenia przez żołnierza 17 roku życia, tj. od dnia [...] stycznia 1986 r. W dalszej kolejności uzasadnienia swojego rozstrzygnięcia organ wyjaśnił, że decyzją Nr [...] z dnia [...] października 2008 r., już raz stwierdził nieważność decyzji Dowódcy Sił Powietrznych Nr [...] z dnia [...] października 2005 r., w części przyznającej zainteresowanemu z dniem [...] stycznia 2006 r. dodatek za długoletnią służbę wojskową w wysokości 20 % należnego uposażenia zasadniczego zaś decyzją Nr [...] z dnia [...] stycznia 2009 r. utrzymał w mocy swoją poprzedzającą decyzję z dnia [...] października 2008 r. Na decyzję Ministra Obrony Narodowej Nr [...] z dnia [...] stycznia 2009 r. [...] A. K. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który orzeczeniem z dnia 12 sierpnia 2009 r. uchylił zaskarżoną oraz poprzedzającą ją decyzję organu. Następnie organ przytoczył treść art. 80 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 179, poz. 1750 z późn. zm.), § 24 i § 25 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 8 czerwca 2004 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 141, poz. 1497 z późn. zm.) - według stanu prawnego na dzień 31 października 2005 r. oraz art. 64 ust. 1 i 3, art. 73 ust. 1, 2 i 4 ustawy z dnia 30 czerwca 1970 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 16, poz. 134 ze zm.), art. 68 ust. 1, art. 69 ust. 1 ustawy z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej (Dz. U. z 1984 Nr 7, poz. 31) – według stanu prawnego na dzień 1 stycznia 1986 r. Powołał się nadto na § 14 i § 16 zarządzenia Nr 71/MON z dnia 29 listopada 1971 r. w sprawie przyjmowania małoletnich na naukę do orkiestr wojskowych i zasad odbywania tej nauki (Dz. Rozk. MONB nr 23, poz. 116). Zdaniem organu, zgodnie z wyżej przywołanymi przepisami [...] A. K. został powołany do odbycia zasadniczej służby wojskowej z dniem [...] kwietnia 1987 r., do tego zaś dnia nie pełnił służby wojskowej. Zatem przy ustalaniu wysokości dodatku za długoletnią służbę należało uwzględnić okres czynnej służby wojskowej od dnia [...] kwietnia 1987 r., a nie jak to uczynił Dowódca Sił Powietrznych od dnia ukończenia 17 roku życia. Uwzględniając okres czynnej służby od dnia [...] kwietnia 1987 r. należy stwierdzić, że A. K. na dzień [...] stycznia 2006 r. posiadał prawo do dodatku za długoletnią służbę wojskową w wysokości 15 % kwoty należnego uposażenia zasadniczego, a nie do dodatku w wysokości 20 % należnego uposażenia zasadniczego. Organ podniósł, że cechą rażącego naruszenia prawa jest to, że treść decyzji pozostaje w sprzeczności z treścią przepisu przez proste ich zestawienie ze sobą. W ocenie organu taka sytuacja zaistniała w przedmiotowej sprawie, gdyż przy przyznawaniu dodatku uwzględniono okres, który nie podlega zaliczeniu. W rozpatrywanej sprawie nie ma zaś do czynienia z rozbieżnością wykładni niejasnych przepisów prawa. Z art. 73 ust. 2 ustawy pragmatycznej jednoznacznie wynika, że pobieranie nauki w orkiestrze wojskowej nie jest pełnieniem czynnej służby wojskowej. Nie było bowiem automatyzmu pomiędzy ukończeniem 17 lat życia a powołaniem do służby wojskowej. Dowódca Sił Powietrznych mimo jednak wyraźnego przepisu prawa, przy ustalaniu dodatku za długoletnią służbę uwzględnił okres przed powołaniem A. K. do czynnej służby wojskowej. Dlatego też została spełniona przesłanka zawarta w art. 156 § 1 pkt 2 Kpa, skutkująca nieważnością tej decyzji. Organ nie zgodził się z twierdzeniem wnioskującego o ponowne rozpoznanie sprawy, że zaskarżona decyzja wywołała nieodwracalne skutki prawne, bowiem wprawdzie A. K. nie pełni już czynnej służby wojskowej, jednak pobiera świadczenie emerytalne. Przepisy ustawy z dnia 10 grudnia 1993 r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin (Dz. U. z 2004 r. Nr 8, poz. 66 ze zm.) przewidują zaś możliwość zmiany ostatecznych decyzji przyznających świadczenie pieniężne z tytułu zaopatrzenia emerytalnego na zasadach określonych w przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego. Podnoszona natomiast przez wnioskującego o ponowne rozpoznanie sprawy kwestia przedawnienia nie ma bezpośredniego związku ze sprawą stwierdzenia nieważności przedmiotowej decyzji, ten bowiem problem może być rozważany przy ewentualnym dochodzeniu zwrotu świadczenia od A. K., a zaskarżona decyzja w tym przedmiocie nie rozstrzyga. Decyzja Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] maja 2010 r. została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez A. K. działającego przez profesjonalnego pełnomocnika - radcę prawnego. Skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej, względnie o uchylenie tych decyzji. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie norm prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 80 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 179, poz. 1750 z późn. zm.) w związku z § 24 pkt 3 w związku z § 25 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 8 czerwca 2004 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 141, poz. 1497 z późn. zm.), polegającą na przyjęciu, iż przepisy te mogą stanowić podstawę prawną do stwierdzenia nieważności decyzji przyznającej dodatek pomimo, iż przepisy te wskazują jedynie na to, iż taki dodatek przysługuje. Zarzucił nadto naruszenie norm procesowych – art. 103 § 1 i 3 Kpa, polegające na braku wskazania przez organ materialnoprawnej podstawy rozstrzygnięcia. Wskazał nadto na nieodwracalność skutków decyzji oraz na aspekt przedawnienia (art. 75 ust. 1 ustawy pragmatycznej z dnia 11 września 2003 r.). W uzasadnieniu skargi podkreślono brak podstaw do stwierdzenia nieważności. Organ nie wskazał bowiem ani w rozstrzygnięciu, ani w uzasadnieniu decyzji przepisu, który został naruszony w sposób rażący. Nie każde zaś naruszenie prawa stanowi rażące naruszenie prawa, lecz tylko takie, które nie pozwala pogodzić rozstrzygnięcia z konkretnym przepisem prawa na podstawie prostego ich zestawienia. Co istotne wada ta tkwić musi w samej decyzji, a nie w okolicznościach towarzyszących jej wydaniu. Postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności nie może prowadzić do ponownego merytorycznego rozpatrywania sprawy i prowadzone jest tylko w granicach określonych podstaw wymienionych enumeratywnie w art. 156 § 1 Kpa. Przyjęcie poglądu przeciwnego godziłoby w zasadę trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych. Nieprecyzyjne uzasadnienie i przytoczenie podstaw prawnych uniemożliwia zaś w ogóle weryfikację decyzji. Skarżący w spornym okresie co najmniej odbywał przeszkolenie wojskowe, a w istocie odbywał służbę kandydata na żołnierza zawodowego. Świadczą o tym dobitnie: świadectwo służby, opis przebiegu służby, jak i zobowiązanie skarżącego do tego, że w przypadku zaniechania wstąpienia do zawodowej służby wojskowej zwróci on koszty nauki w charakterze elewa. Podstaw zaliczenia spornego okresu do stażu służby należy upatrywać przede wszystkim w przepisach ustawy pragmatycznej z dnia 30 czerwca 1970 r., które to obowiązywały w dacie powołania skarżącego do służby w charakterze elewa. Osoby powołane do czynnej służby wojskowej w charakterze kandydatów na żołnierzy zawodowych stawały się żołnierzami w czynnej służbie nie z dniem powołania, czy też z dniem przysięgi, lecz z dniem stawienia się w tej służbie (art. 65 ustawy). W odpowiedzi na skargę Minister Obrony Narodowej wnosił o jej oddalenie, wywodząc jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, sąd administracyjny bada akty lub czynności z zakresu administracji publicznej pod kątem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, stosownie do stanu prawnego z daty podjęcia aktu lub czynności, a nie według przesłanek celowości czy słuszności. Ponadto, w świetle art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.), Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Mając na uwadze powyższe kryteria kontroli sądowej stwierdzić należy, że skarga zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności zauważyć należy, że niniejsza sprawa jest już po raz drugi rozpatrywana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Wyrokiem z dnia 12 sierpnia 2009 r. zapadłym w sprawie II SA/Wa 300/09 tutejszy Sąd uchylił bowiem poprzednie decyzje organu. Zgodnie zaś z art. 153 p.p.s.a., ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. W orzecznictwie przyjmuje się, iż przez ocenę prawną, o której mowa w tym przepisie, należy rozumieć osąd o prawnej wartości sprawy, a ocena prawna może dotyczyć stanu faktycznego, wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego, prawidłowości korzystania z uznania administracyjnego, jak też kwestii zastosowania określonego przepisu prawa jako podstawy do wydania takiej, a nie innej decyzji. Obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku sądu administracyjnego, ciążący na organie i sądzie, może być wyłączony tylko w wypadku istotnej zmiany stanu prawnego lub faktycznego, a także po wzruszeniu wyroku pierwotnego środkami przewidzianymi prawem. Nawet w przypadku odmiennej interpretacji prawa lub możliwości niezgodności oceny sądu z prawem obowiązującym, zapatrywania prawne wyrażone przez sąd mają moc wiążącą (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 września 2005 r., sygn. akt III SA/Wa 1434/2005, opubl. Lex Polonica nr 400400). Związanie wskazaniami sądu administracyjnego oznacza powinność ścisłego, przy zachowaniu wszelkich zasad postępowania wyjaśniającego, wypełnienia zaleceń sądu, przy wyeliminowaniu jakichkolwiek niejasności czy choćby dwuznaczności odnoszących się do ustaleń stanu faktycznego. Inny sposób procedowania czyniłby kontrolę sądową iluzoryczną i pozbawioną sankcji w postaci możności powtórnej weryfikacji stanowiska właściwego w sprawie organu (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 12 kwietnia 2005 r. sygn. akt I SA/Łd 119/2004, opubl. Lex Polonica nr 420541). Naruszenie przez organ administracji publicznej art. 153 p.p.s.a. w razie złożenia skargi powoduje konieczność uchylenia zaskarżonego aktu. Stanowi to bowiem gwarancję przestrzegania przez organy administracji publicznej związania orzeczeniem sądu. Musi być więc konsekwentnie eliminowane przez uchylanie wadliwych z tego powodu rozstrzygnięć administracyjnych już chociażby z uwagi na związanie wcześniej przedstawioną oceną prawną także i samego sądu. Bez ścisłego stosowania omawianego przepisu trudno byłoby zresztą zapewnić spójność działania systemu władzy państwowej. Jego nieprzestrzeganie w istocie podważałoby bowiem obowiązującą w polskim prawie zasadę sądowej kontroli nad aktami i czynnościami organów administracji (por. wyrok NSA z 21 października 1999 r., sygn. akt IV SA 1681/97). Natomiast niezastosowanie się przez sąd do oceny prawnej przewidzianej w komentowanym przepisie jest naruszeniem prawa stanowiącym podstawę do wniesienia skargi kasacyjnej (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.). Mając na uwadze spoczywający na organie administracji obowiązek zastosowania się do zaleceń sądu administracyjnego, zważyć należy, iż badając prawidłowość decyzji zapadłej w następstwie uchylonego wcześniej rozstrzygnięcia sąd ma przede wszystkim obowiązek zbadania w jakim zakresie organ administracji zastosował się do jego wskazań. Analiza kwestionowanego skargą rozstrzygnięcia prowadzi do wniosku, iż organ administracji nie w pełni zastosował się do oceny prawnej zawartej w poprzednim orzeczeniu sądu administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylając poprzednio zaskarżone decyzje Ministra Obrony Narodowej, w uzasadnieniu swojego wyroku z dnia 12 sierpnia 2009 r., zapadłego w sprawie II SA/Wa 300/09 wskazał, że organ nie wykazał dlaczego uznał, iż decyzja Dowódcy Sił Powietrznych nr [...] z dnia [...] października 2005 r. rażąco narusza prawo. W szczególności organ nie wykazał, jaki konkretny przepis prawa został naruszony. Zarówno bowiem przepis art. 80 ustawy pragmatycznej z dnia 11 września 2003 r., jak i przepisy § 24 i § 25 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 8 czerwca 2004 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych wprost nie regulują problemu, czy małoletni, przyjęci na naukę do szkół wojskowych, wraz z ukończeniem 17 roku życia zostali powołani do czynnej służby wojskowej. Sąd zauważył, że organ nie wykazał w żaden sposób dlaczego okresu po ukończeniu przez skarżącego 17 roku życia nie można zaliczyć do czynnej służby wojskowej pełnionej przez kandydatów na żołnierzy zawodowych. W ocenie tego Sądu status małoletniego, który został przyjęty na naukę do szkoły wojskowej i w trakcie tej nauki kończy 17 lat regulował art. 73 ustawy pragmatycznej z 1970 r. (patrz Dz. U. z 1970 r. Nr 16, poz. 134). Zatem, aby móc badać zasadność decyzji z dnia [...] października 2005 r. wydanej przez Dowódcę Sił Powietrznych organ powinien odnieść się do stanu prawnego, który obowiązywał w dacie ukończenia przez skarżącego 17 roku życia, a więc w dniu [...] stycznia 1986 r. i pod kątem wówczas obowiązujących przepisów ocenić status skarżącego z tego okresu. Nadto, rozstrzygając niniejszą sprawę w zakresie problematyki stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] października 2005 r. Dowódcy Sił Powietrznych, organ powinien mieć na względzie wskazania zawarte w wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 12 grudnia 2000 r. sygn. akt SK 9/2000 (OTK ZU 2000/8, poz. 297), iż rozumienie zasady równości ma jednoznaczną treść, co oznacza w szczególności nakaz jednakowego traktowania podmiotów prawa w obrębie określonej klasy (kategorii). Wszelkie podmioty prawa charakteryzujące się w równym stopniu daną cechą istotną, powinny być traktowane równo, a więc według jednakowej miary, bez zróżnicowań zarówno dyskryminujących, jak i faworyzujących. Wskazania zaś zawarte w powyższym wyroku Trybunału Konstytucyjnego mają szczególne znaczenie, gdy zważy się, iż ustawa z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 179, poz. 1750 ze zm.) nie różnicuje sytuacji żołnierzy zawodowych w zależności od tego, jaką szkołę ukończyli. Wreszcie, co istotne w niniejszej sprawie, Sąd wydając wyrok z dnia 12 sierpnia 2009 r. sygn. akt II SA/Wa 300/09 wyraźnie wskazał, że ponownie rozstrzygając niniejszą sprawę, organ powinien także rozważyć, iż porusza zagadnienia związane z wykładnią prawa, a różnice w wykładni prawa nie mogą stanowić podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji w trybie art. 156 § 1 pkt 2 Kpa, jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa. W ten sposób Sąd zawarł jednoznaczną ocenę, która winna wiązać organ przy ponownym rozpoznaniu sprawy. Sąd rozstrzygnął bowiem, że zagadnienia poruszane przez organ w niniejszej sprawie są związane z wykładnią prawa, a różnica w wykładni prawa nie może stanowić podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji. Tymczasem organ, mający przecież obowiązek zastosowania się do oceny prawnej dokonanej przez Sąd w prawomocnym wyroku, ponownie wydając zarówno swoją zaskarżoną, jak i poprzedzającą ją decyzję, kwestionuje powyższą ocenę i ustalenia Sądu. Sąd w poprzednim wyroku stwierdził bowiem, że przepisy przywołane przez organ wprost nie regulują problemu, czy małoletni, przyjęci na naukę do szkół wojskowych, wraz z ukończeniem 17 roku życia zostali powołani do czynnej służby wojskowej. Organ zaś stwierdza, że w rozpatrywanej sprawie nie ma do czynienia z rozbieżnością w wykładni niejasnych przepisów prawa. Powyższe stwierdzenie organu, w świetle dokonanej uprzednio przez Sąd oceny prawnej w prawomocnym wyroku, niewątpliwie stanowi naruszenie art. 153 p.p.s.a., a tym samym jest podstawą do uchylenia decyzji organu. Organ niezasadnie bowiem, mimo istniejących różnic w wykładni prawa zauważonych przez Sąd przy wydaniu poprzedniego wyroku, a dotyczących poruszanych w niniejszej sprawie zagadnień zastosował jednak tryb nadzwyczajny jakim jest stwierdzenie nieważności decyzji. Na marginesie wyjaśnić tylko można, że organ miałby niewątpliwie rację, gdyby rozstrzygał sprawę w trybie zwykłym. Brak jest zaś podstaw prawnych do stwierdzenia nieważności decyzji. W niniejszej sprawie zastosowany został jednak przez organ tryb nadzwyczajny, za pomocą którego to organ próbuje załatwić sprawę ponownie w sposób merytoryczny. Postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji, zgodnie z zarzutem skargi nie może prowadzić do ponownego merytorycznego rozpatrywania sprawy, prowadzone jest bowiem jedynie w granicach określonych podstaw wymienionych enumeratywnie w art. 156 § 1 Kpa. Takie działanie organu godzi też w zasadę trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych (art. 16 Kpa). Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 132 i art. 145 § 1 ppkt c przepisów p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, orzekł jak w pkt 1 wyroku. Orzeczenie w pkt 2 wyroku znajduje oparcie w art. 152 p.p.s.a. O zwrocie kosztów postępowania sądowego Sąd postanowił na mocy art. 200, art. 205 § 2 oraz art. 209 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 2 pkt. 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2002 r. Nr 163, poz. 1349 ze zm.), bowiem skarżący był reprezentowany przed Sądem przez radcę prawnego.