II SA/Wa 731/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janusz Walawski Sędziowie Sędzia WSA Anna Mierzejewska (spr.) Sędzia WSA Iwona Dąbrowska Protokolant Sylwia Mikuła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 lutego 2010 r. sprawy ze skargi O. Z. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną [...] 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji 2. zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości 3. zasądza od Komendanta Głównego Policji na rzecz O. Z. kwotę [...] tytułem zwrotu kosztów postępowania Komendant Główny Policji decyzją nr [...] z dnia [...] kwietnia 2009 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (t.j. Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania O. Z. od decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w G. z dnia [...] lutego 2009 r. cofającej pozwolenie na broń palną myśliwską, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż organ I instancji wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń, w związku z uzyskaną informacją o prowadzonym przeciwko O. Z. postępowaniu karnym o czyny z art. 231 § 1 kk w zbiegu z art. 271 § 1 kk w zbiegu z art. 286 § 1 kk, tj. za niedopełnienie obowiązków w zakresie [...] i przekroczenia swoich uprawnień poprzez nadużycie sprawowanej funkcji w ten sposób, [...], czyli między innymi o przestępstwo przeciwko mieniu. W toku postępowania administracyjnego ustalono, że Prokuratura Rejonowa w K. skierowała do Sądu Rejonowego w K. akt oskarżenia przeciwko O. Z. Decyzją z dnia [...] lutego 2009 r. Komendant Wojewódzki Policji w G. cofnął O. Z. pozwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej, przyjmując za podstawę prawną art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Organ uznał, że O. Z. budzi uzasadnioną obawę, że może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego. Od decyzji tej O. Z. złożył odwołanie. Organ odwoławczy stwierdził, iż zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji właściwy organ Policji obligatoryjnie cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba której takie pozwolenie na broń wydano, należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6. W niniejszej sprawie zastosowano pkt 6 tego przepisu, zgodnie z którym pozwolenia na broń nie mogą posiadać osoby, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności jeżeli zostały skazane prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Organ wskazał, że do oceny czy w danej sprawie istnieje przesłanka do cofnięcia pozwolenia na broń wystarczy ustalenie przez organ Policji, że osoba posiadająca pozwolenie na broń lub o nie się ubiegająca jest skazana lub wobec niej prowadzone jest postępowanie karne o przestępstwo wymienione w przepisie art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Dodatkowo organ podkreślił, że samo przestępstwo nie musi mieć bezpośredniego związku z bronią, a organ nie jest zobowiązany do ustalenia związku przyczynowo-skutkowego między dotychczasowym postępowaniem posiadacza pozwolenia na broń a tą obawą, ponieważ jako okoliczność potwierdzającą jej istnienie sam ustawodawca wskazał toczące się postępowanie karne m.in. o czyn przeciwko mieniu. W konkluzji organ podkreślił, że art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji ma charakter obligatoryjny i wobec tego organy Policji mają obowiązek cofnięcia pozwolenia na broń w każdym przypadku ujawnienia, iż posiadacz pozwolenia na broń należy do grupy osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której skarżący wniósł o jej uchylenie. W uzasadnieniu skargi wskazał na naruszenie art. 18 ust. 1 pkt 2 i art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji oraz art. 7, art. 77 i art. 10 kpa. Skarżący podkreślił, że postępowanie karne przeciwko niemu dopiero się toczy a on czuje się niewinny. Wskazał ponadto na obowiązywanie zasady domniemania niewinności, a związku z tym w takiej sytuacji organ powinien zawiesić postępowanie. Podkreślił również, że posiada nienaganną opinię w środowisku oraz angażuje się w akcje charytatywne. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, powołując argumenty jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami prawa obowiązującymi w dacie jej wydania. Analizując niniejszą sprawę pod tym kątem, Sąd stwierdził, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Materialną podstawę zaskarżonej decyzji stanowi art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji. Zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt 2 - właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba której takie pozwolenie wydano należy do kręgu osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6, a zgodnie z art. 15 ust. 1 pkt 6 pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwa przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Zdaniem organu w przedmiotowej sprawie zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji należało obligatoryjnie cofnąć pozwolenie na broń, ponieważ osoba, której wydano pozwolenie na broń należy do kręgu osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6. Do oceny czy istnieje przesłanka do cofnięcia pozwolenia wystarczy ustalenie, że w stosunku do takiej osoby prowadzone jest postępowanie karne o przestępstwo wymienione w przepisie art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Wobec tego, że w stosunku do skarżącego toczy się postępowanie karne o czyn z art. 231 § 1 kk w zbiegu z art. 271 § 1 kk w zbiegu z art. 286 § 1 kk, przesłanka ta została spełniona. Zdaniem Sądu, nie można podzielić interpretacji powyższych przepisów przeprowadzonej w sprawie niniejszej, a w szczególności stwierdzenia zawartego w uzasadnieniu decyzji, że samo przestępstwo nie musi mieć bezpośredniego związku przyczynowo-skutkowego między dotychczasowym postępowaniem posiadacza na broń a tą obawą. Przeciwko skarżącemu istotnie toczy się postępowanie karne pod zarzutem niedopełnienia obowiązków w zakresie [...] i przekroczenie uprawnień. Jednak skarżący nie przyznaje się do winy i ma dobrą opinię. W ocenie Sądu organ przede wszystkim biorąc pod uwagę, że wobec skarżącego toczy się postępowanie karne, powinien przeprowadzić postępowanie dowodowe celem ustalenia czy istnieje uzasadniona obawa, że skarżący może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Zgodzić się należy ze stanowiskiem organu, że prawo do posiadania broni jest ściśle reglamentowane i nie można go zaliczyć do kategorii wolności i praw osobistych obywatela wynikających z Konstytucji RP, to jednak wydając decyzję cofającą pozwolenie na broń, nie wolno naruszać zasady proporcjonalności, a wobec braku istotnych ustaleń można mieć wątpliwość czy właśnie ta zasada nie została naruszona. Ponownie rozpoznając sprawę organ powinien wziąć te wszystkie okoliczności pod uwagę. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał skargę za zasadną i na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji. O wykonalności wyroku orzeczono na podstawie art. 152 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zaś o kosztach orzeczono na podstawie art. 200, art. 205 § 1 oraz art. 209 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.