II SA/Wa 732/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Góraj Sędziowie WSA Przemysław Szustakiewicz Janusz Walawski (spr.) Protokolant Bartosz Piwoński po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 października 2010 r. sprawy ze skargi T. F. na decyzję Dowódcy Wojsk Lądowych w W. z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy powołania do zawodowej służby wojskowej 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymany nią w mocy rozkaz personalny organu pierwszej instancji, 2) określa, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości. Dowódca [...], działając na podstawie art. 9 ust. 3 pkt 3 i art. 10 pkt 3 lit. b) ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2008 r. Nr 141, poz. 892 z późn. zm.) oraz § 12 ust. 4 w zw. z § 9 ust. 3 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 23 kwietnia 2008 r. w sprawie powoływania do zawodowej służby wojskowej (Dz. U. Nr 80, poz. 477), w dniu [...] grudnia 2009 r. wydał rozkaz personalny nr [...], którym odmówił T. F. powołania do zawodowej służby wojskowej w korpusie szeregowych zawodowych. W uzasadnieniu rozkazu organ podał, iż orzeczeniem nr [...] z dnia [...] lutego 2009 r. Terenowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w L. strona została uznana za niezdolnego do zawodowej służby wojskowej – grupa I kategoria N. Powyższe orzeczenie zostało utrzymane w mocy orzeczeniem nr [...] z dnia [...] lipca 2009 r. przez Rejonową Wojskową Komisję Lekarską we W. Zgodnie z art. 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, żołnierzem zawodowym może być osoba posiadająca zdolność fizyczną i psychiczną do pełnienia zawodowej służby wojskowej. Tego warunku T. F. nie spełnia, gdyż orzeczeniami komisji lekarskich został uznany za niezdolnego do służby wojskowej, co uniemożliwia powołania go do zawodowej służby wojskowej. T. F. od powyższego rozkazu personalnego złożył do Dowódcy Wojsk Lądowych odwołanie, w którym podał m.in., że Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, po rozpoznaniu jego skargi na orzeczenie Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej we W. z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...], wyrokiem z dnia 14 stycznia 2010 r. sygn. akt IV SA/Wr 534/09 uchylił zaskarżone orzeczenie oraz utrzymane nim w mocy orzeczenie organu pierwszej instancji. Dowódca Wojsk Lądowych, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), art. 9 ust. 3 pkt 3 oraz art. 10 pkt 3 lit. b) w zw. z art. 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych oraz § 12 ust. 4 w zw. z § 9 ust. 3 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej w sprawie powoływania do zawodowej służby wojskowej, w dniu [...] marca 2010 r. wydał decyzję nr [...], którą utrzymał w mocy rozkaz personalny Dowódcy [...] nr [...] z dnia [...] grudnia 2009 r. o odmowie powołania T. F. do zawodowej służby wojskowej w korpusie szeregowych zawodowych. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podał m.in., że z akt sprawy wynika, iż stanowiące podstawę odmowy powołania do zawodowej służby wojskowej orzeczenie o braku przydatności do zawodowej służby wojskowej strony zostało przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu uchylone. Wyrok nie jest prawomocny. Daje on jednak szansę odwołującemu się do ponownego określenia stanu przydatności do zawodowej służby wojskowej. Organ odwoławczy nie dopatrzył się uchybień przepisów prawa przez organ pierwszej instancji. Występujące na dzień podejmowania decyzji w sprawie dowody nie pozwalały na powołanie T. F. do zawodowej służby wojskowej zgodnie z prawem. Decyzja Dowódcy Wojsk Lądowych stała się przedmiotem skargi wniesionej przez T. F. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżący zarzucił w skardze, że zaskarżona decyzja jest niezgodna z prawem, gdyż została wydana z naruszeniem art. 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, poprzez nieuprawnione przyjęcie, że nie spełnia on wymogu posiadania zdolności fizycznej i psychicznej do pełnienia zawodowej służby wojskowej. Ponadto skarżący zarzucił, że doszło do naruszenia art. 136 i art. 138 Kpa, poprzez uznanie, że rozkaz personalny organu pierwszej instancji zasługuje na utrzymanie w mocy, podczas gdy prawidłowo przeprowadzone postępowanie odwoławcze, a w jego ramach postępowanie dowodowe, jednoznacznie uzasadnia jego uchylenie. Skarżący podnosząc powyższe zarzuty wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej (§ 1). Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2). Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowoadministracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). W przypadku, gdy skarga nie ma uzasadnionych podstaw podlega ona oddaleniu (art. 151 powyżej określonej ustawy). Skarga oceniana pod tymi względami zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 2 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2008 r. Nr 141, poz. 892 z późn. zm.), żołnierzem zawodowym może być osoba posiadająca obywatelstwo polskie, o nieposzlakowanej opinii, której wierność dla Rzeczypospolitej Polskiej nie budzi wątpliwości, posiadająca odpowiednie kwalifikacje oraz zdolność fizyczną i psychiczną do pełnienia zawodowej służby wojskowej. Natomiast art. 5 ust. 1 stanowi, że zdolność fizyczną i psychiczną do pełnienia zawodowej służby wojskowej ustala wojskowa komisja lekarska, która wydaje w tej sprawie orzeczenie (...). Jak wynika z akt sprawy skarżący orzeczeniem Terenowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w L. z dnia [...] lutego 2009 r. został uznany za niezdolnego do zawodowej służby wojskowej. Orzeczenie to zostało utrzymane w mocy orzeczeniem Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej we W. z dnia [...] lipca 2009 r. W związku z tymi orzeczeniami Dowódca [...] w dniu [...] grudnia 2009 r. wydał rozkaz personalny odmawiający powołania skarżącego do zawodowej służby wojskowej, który został utrzymany w mocy decyzją Dowódcy Wojsk Lądowych z dnia [...] marca 2010 r. W tym miejscu należy podkreślić, iż wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 14 stycznia 2010 r. orzeczenia komisji lekarskich określających zdolność do służby wojskowej skarżącego zostały uchylone. Z zestawienia dat zaskarżonej decyzji oraz powyższego wyroku wynika, iż organ odwoławczy wydał zaskarżoną decyzję w sytuacji, gdy z obrotu prawnego zostały wyeliminowane wadliwe orzeczenia komisji lekarskich. W związku z tym w dniu wydania zaskarżonej decyzji brak było podstawy do jej wydania. Ponadto organ odwoławczy wydając zaskarżoną decyzję nie wyjaśnił, czy na dzień wydania rozkazu personalnego z dnia [...] grudnia 2009 r. organ pierwszej instancji posiadał wiedzę, iż orzeczenie Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej we W. z dnia [...] lipca 2009 r. stało się przedmiotem skargi wniesionej przez skarżącego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. Ustalenie tej kwestii było istotne, gdyż mogło ono mieć wpływ na ewentualne zawieszenie przez organ pierwszej instancji postępowania w sprawie odmowy powołania skarżącego do zawodowej służby wojskowej. Rozpoznając ponownie sprawę, organ zobowiązany jest ustalić w sposób niebudzący wątpliwości, czy w sprawie zaistniała przesłanka do wydania decyzji o ewentualnej odmowie powołania skarżącego do zawodowej służby wojskowej ze względu nie posiadania przez niego zdolności fizycznej i psychicznej do pełnienia zawodowej służby wojskowej. Sąd nie zasądził na rzecz skarżącego wnioskowanych kosztów postępowania, gdyż rozpoznawana sprawa korzysta ze zwolnienia ustawowego, a skarżący nie korzystał z obsługi prawnej pełnomocnika z wyboru, jak również nie wykazał, iż poniósł uzasadnione wydatki w związku z prowadzonym postępowaniem. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) oraz art. 152 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji.