II SA/Wa 735/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Sławomir Antoniuk Sędzia WSA Anna Mierzejewska Sędzia WSA Ewa Pisula-Dąbrowska (spr.) Protokolant Katarzyna Ciacharowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 sierpnia 2009 r. sprawy ze skargi J. B. na decyzję Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej z dnia [...] marca 2009 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie opróżnienia lokalu mieszkalnego oddala skargę Prezes Wojskowej Agencji Mieszkaniowej decyzją Nr [...] z dnia [...].03.2009 r. działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 KPA oraz art. 13 ust. 7 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego w G. z dnia [...] października 2008 r., który działając na podstawie art. 13 ust. 6 ustawy z 22].06.1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej oraz art. 105 § 1 KPA umorzył wszczęte z urzędu postępowanie w sprawie opróżnienia lokalu mieszkalnego nr [...] przy ul. [...] w m. W. W motywach uzasadnienia organ podał, że przedmiotowy lokal został przydzielony decyzją o przydziale osobnej kwatery stałej J. B. w dniu [...].11.1979 r. Wyjaśnił, że J. B. skorzystał w [...] r. z pomocy finansowej na budownictwo mieszkaniowe w kwocie [...] zł. w związku z tym jego uprawnienia zostały realizowane w sposób określony w art. 87 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 22.06.1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP. Uznając, że J. B. skorzystał z pomocy mieszkaniowej organ I instancji nakazał mu więc wraz ze wszystkimi wspólnie zamieszkałymi osobami opuszczenie, opróżnienie i przekazanie w stanie wolnym przedmiotowego lokalu mieszkalnego. Od powyższej decyzji skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 08.11.2006 r. oddalił skargę. W wyniku wniesienia przez J. B. skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 28.03.2008 r. uchylił w całości wyrok WSA w Warszawie uznając i przesądzając zarazem, że skarżący nie skorzystał z uprawnienia o którym stanowi przepis art. 87 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych, gdyż uzyskaną pomoc mieszkaniową – tzw. ulgę zwrotną zwrócił na żądanie organu kwaterunkowego. Umarzając postępowanie w niniejszej sprawie organ wyjaśnił, że J. B. przekazał przedmiotowy lokal Agencji w dniu [...] r. t.j. w czasie po wydaniu wyroku przez WSA a przed wydaniem wyroku przez Naczelny Sąd Administracyjny (zapadłym w dniu 28.03.2008 r.). Organ stwierdził, że przedmiotowy lokal został przez skarżącego oddany dobrowolnie. Wyjaśnił też, że z ostrożności procesowej nie skierowano sprawy o opróżnienie lokalu mieszkalnego na drogę postępowania egzekucyjnego. Wyjaśnił również, że pismem z dnia [...].06.2008 r. t.j. w czasie po wydaniu przez NSA wyroku w sprawie opróżnienia lokalu mieszkalnego skarżący zwrócił się do Agencji z żądaniem umożliwienia mu dysponowania tym lokalem lecz brak było podstaw do przychylenia się do tak sformułowanego wniosku. W konkluzji organ stwierdził, że ze względu na dobrowolne przekazanie przez J. B. przedmiotowego lokalu do dyspozycji Agencji i wobec uchylenia przez WSA w Warszawie wyrokiem z dnia 02.07.2008 r. (w wyniku wytycznych NSA) decyzji Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej nr [...] z dnia [...]. 09. 2005 r. oraz utrzymaną nią w mocy decyzją Dyrektora ORegWAM G. Nr [...] z dnia [...] 06. 2005 r. w przedmiocie opróżnienia lokalu mieszkalnego dalsze prowadzenie postępowania stało się bezprzedmiotowe. Powołując się na art. 105 § 1 KPA organ wydał decyzję o umorzeniu postępowania. Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi J. B. do tutejszego Sądu. Wnosząc o uchylenie decyzji organu II instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania skarżący wyjaśnił (vide protokół rozprawy z dnia 26.08.2009 r.), iż zgadza się z meritum rozstrzygnięcia nie zgadza się z uzasadnieniem decyzji w części dotyczącej zapisu o dobrowolności opuszczenia przedmiotowego lokalu. Skarga zarzucała naruszenie przepisów postępowania a mianowicie art. 7, 8, 10, 77 § 1 oraz 107 § 3 KPA polegających na braku zebrania i rozważenia całego materiału dowodowego w sprawie. W uzasadnieniu skarżący prezentował pogląd, że organ II instancji winien wyraźnie stwierdzić, iż "uchyla, czy też zmienia uzasadnienie organu I instancji w zakresie błędnego przyjęcia, iż skarżący opuścił mieszkanie dobrowolnie". W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Podkreślić należy, że we wniesionej do Sądu skardze skarżący nie kwestionował rozstrzygnięcia lecz jedynie nie zgadzał się z motywami zaprezentowanymi przez organ w uzasadnieniu decyzji. Istota sporu sprowadza się zatem do oceny, czy przytoczone przez organ II instancji motywy uzasadnienia decyzji uzasadniają uchylenie decyzji w części dotyczącej jej uzasadnienia. W ocenie sądu skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Przede wszystkim nie można było zgodzić się z zarzutem skargi, iż zaskarżona decyzja narusza art. 7, 8. 10, 77 § 1 oraz 107 § 3 KPA. Z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że skarżący miał zapewniony czynny udział w każdym stadium postępowania oraz, że organ wyjaśnił stan faktyczny sprawy w oparciu o zebrany materiał dowodowy i sporządził uzasadnienie zgodnie z wymogami art. 107 § 3 KPA. Odnosząc się do podstawowego zarzutu skargi t.j. żądania wyeliminowania z uzasadnienia decyzji stwierdzenia, iż skarżący opuścił lokal mieszkalny dobrowolnie sąd zważył. Z akt sprawy nie wynika a skarżący nawet nie twierdzi, że do opróżnienia przedmiotowego lokalu został w jakiejkolwiek formie prawnej lub pozaprawnej zmuszony. Przeciwnie z wyjaśnień organu (niekwestionowanych przez skarżącego) oraz z akt postępowania wynika, że organy nie podjęły kroków prawnych zmierzających do wyegzekwowania decyzji ostatecznej o opróżnieniu lokalu mieszkalnego czekając na uprawomocnienie się wyroków w tej sprawie. W analogiczny sposób mógł i powinien zachować się skarżący. Tymczasem po wniesieniu skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie nie czekając na rozstrzygnięcie sprawy przez Naczelny Sąd Administracyjny skarżący przekazał przedmiotowy lokal mieszkalny do dyspozycji Agencji. Nie można zatem czynić zarzutu organowi, iż zakwalifikował zachowanie skarżącego jako dobrowolne. Sformułowanie powyższe w żaden sposób nie uchybia treści art. 107 KPA i jest w ocenie sądu zgodne z zaistniałym w sprawie stanem faktycznym. W żaden zatem sposób kwestionowane przez skargę sformułowanie nie uzasadnia uchylenia zaskarżonej decyzji z uwagi na wskazanie błędnych motywów uzasadnienia. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30.08.2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) orzekł, jak w sentencji.