II SA/Wa 736/17

Starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie – Iwona Malicka po rozpoznaniu w dniu 8 czerwca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. W., D. W., O. S. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi A. W., D. W., O. S. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2017 r. nr [...] w przedmiocie nakazu opróżnienia i przekazania w stanie wolnym kwatery tymczasowej postanawia: odmówić przyznania A. W., D. W. i O. S. prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. A. W., D. W., O. S., reprezentowani przez pełnomocnika z wyboru, wraz ze skargą kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 stycznia 2018 r. złożyli wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. W uzasadnieniu wniosku wskazali, że pozostają we wspólnym gospodarstwie domowym. Podnieśli, że nie posiadają majątku, w tym oszczędności, papierów wartościowych i innych praw majątkowych, wierzytelności oraz przedmiotów wartościowych. Oświadczyli, że na dochód rodziny składa się świadczenie pielęgnacyjne, które otrzymuje A. W. z tytułu opieki nad niepełnosprawnym synem, w wysokości 1.477 zł oraz renta socjalna wraz z zasiłkiem pielęgnacyjnym, którą otrzymuje O. S., w wysokości 724 zł oraz 153 zł. Natomiast D. W. nie uzyskuje dochodów. Do stałych kosztów utrzymania rodziny zaliczono: opłaty mieszkaniowe w łącznej wysokości 1.300 zł, w tym czynsz - 750 zł, opłaty za energię elektryczną - 267 zł, opłaty za internet - 120 zł, opłaty za telefon - 100 zł, nadto koszty zakupu koniecznych leków - 100 -300 zł oraz spłata kredytu na koncie - 300 zł miesięcznie. Z uwagi na okoliczność, że powyższe oświadczenie było niewystarczające do oceny rzeczywistych możliwości finansowych skarżących, zgodnie z zarządzeniem referendarza sądowego z dnia 20 kwietnia 2018 r., skarżący, na podstawie art. 255 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369, z późn. zm.), zostali wezwani do uzupełnienia złożonego formularza PPF, poprzez - nadesłanie dokumentów, z których wynika wysokość uzyskiwanych dochodów oraz ponoszonych stałych kosztów utrzymania, wyciągów z posiadanych rachunków bankowych oraz wskazania, kto ponosi koszty ustanowionego w sprawie pełnomocnika w osobie adwokata. Na wykonanie wezwania zakreślono termin 14 dni. Powyższe wezwanie zostało doręczone pełnomocnikowi skarżących w dniu 26 kwietnia 2018 r., zatem termin do nadesłania żądanych informacji upływał z dniem 10 maja 2018 r. Skarżący do dnia rozpoznania wniosku nie odpowiedzieli na wezwanie i nie nadesłali żądanych dokumentów. Mając powyższe na uwadze stwierdzono, co następuje: Zgodnie z art. 245 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, z późn. zm.); zwanej dalej P.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane stronie w zakresie całkowitym lub częściowym. W myśl natomiast § 3 powołanego artykułu, prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Stosownie do treści art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje wówczas, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Nadto, zgodnie z art. 255 P.p.s.a, jeżeli oświadczenie strony zawarte we wniosku okaże się niewystarczające do oceny jej rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych oraz stanu rodzinnego lub budzi wątpliwości, strona jest obowiązana złożyć na wezwanie, w zakreślonym terminie, dodatkowe oświadczenie lub przedłożyć dokumenty źródłowe dotyczące jej stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego. Udzielenie stronie prawa pomocy jest formą dofinansowania jej z budżetu państwa, z tego względu Sąd, jako dysponent środków publicznych, odpowiedzialny za zasadność i legalność ich wydatkowania, ma obowiązek zbadania, czy strona wnioskująca o przyznanie prawa pomocy, rzeczywiście spełnia przesłanki do przyznania jej tego prawa. Ocena, czy spełniona została przesłanka, warunkująca przyznanie prawa pomocy, następuje na podstawie informacji i dokumentów przedstawionych przez stronę. Oznacza to, że na wnioskodawcy ciąży obowiązek wykazania, iż nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania. Wnioskodawca powinien być zatem zainteresowany przedłożeniem wszelkich dokumentów, które poświadczają jego sytuację materialną i możliwości płatnicze. Rzeczywista sytuacja majątkowa wnioskodawcy nie może budzić żadnych wątpliwości. W przedmiotowej sprawie, wniosek skarżących nie zawierał wyczerpujących informacji, dlatego wezwano wnioskodawców do nadesłania określonych dokumentów poświadczających osiągane dochody oraz potwierdzających stałe wydatki. Skarżący nałożonego obowiązku nie wypełnili i nie przedstawili żądanych dokumentów i informacji. Zdaniem referendarza sądowego, brak nadesłania powyższych informacji uniemożliwia ocenę spełnienia przesłanek, warunkujących przyznanie prawa pomocy w niniejszej sprawie. Należy również wskazać, że wpis od skargi kasacyjnej wynosi w niniejszej sprawie 100 zł. W związku z tym, wobec braku wystarczających danych do ustalenia rzeczywistej sytuacji finansowej skarżących należało uznać, że nie wykazali w niniejszej sprawie, iż nie są w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku w utrzymaniu koniecznym siebie i rodziny. Z tego względu, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 255, art. 254 § 1, art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a, postanowiono jak w sentencji.