II SA/Wa 738/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Dąbrowska, Sędziowie WSA Eugeniusz Wasilewski (spr.), Teresa Zyglewska, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Maria Zawada, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 października 2011 r. sprawy ze skargi J. K. na decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyjęcia na aplikację sędziowską i prokuratorską oddala skargę Decyzją z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...] Dyrektor Krajowej Szkoły Sądownictwa i Prokuratury w [...], na podstawie art. 29 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 23 stycznia 2009 r. o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury (Dz. U. Nr 26, poz. 157 ze zm.), odmówił przyjęcia J. K. na aplikację prokuratorską i na aplikację sędziowską. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że o przyjęciu na aplikację sędziowską i prokuratorską decyduje miejsce kandydata na liście klasyfikacyjnej aplikantów, o której mowa w art. 26 ust. 2 ustawy przy uwzględnieniu wyznaczonego przez Ministra Sprawiedliwości limitu miejsc na tych aplikacjach. Limity wyznaczające po 75 miejsc na każdej aplikacji, Minister Sprawiedliwości wyznaczył zarządzeniami z dnia 31 marca 2010 r. w sprawie zarządzenia naboru na aplikację sędziowską w 2010 r. (Dz. Urz. MS Nr 2, poz. 10) oraz w sprawie zarządzenia naboru na aplikację prokuratorską w 2010 r. (Dz. Urz. MS Nr 2, poz. 11). Miejsce J. K. na liście klasyfikacyjnej zostało ustalone na [...] pozycji. Dyrektor Krajowej Szkoły odmówił przyjęcia wymienionego na aplikację prokuratorską oraz sędziowską, ponieważ wyczerpane zostały limity miejsc, przez osoby umieszczone wyżej na liście klasyfikacyjnej. J. K. w odwołaniu od powyższej decyzji zarzucił organowi naruszenie prawa materialnego: art. 26 ust. 3 ustawy o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury, przez nieprawidłowe ustalenie listy klasyfikacyjnej aplikantów, błędną wykładnię art. 25 ust. 5 w związku z art. 26 ust. 2 i 3 przez przyjęcie, że o kolejności na liście klasyfikacyjnej decyduje suma punktów uzyskanych przez aplikanta ze wszystkich sprawdzianów oraz jedna ocena z przebiegu wszystkich praktyk wystawiona przez patrona koordynatora. Ponadto odwołujący zarzucił, że obniżono jego oceny z trzech sprawdzianów kompetencyjnych oraz bezpodstawnie przyjęto do oceny sprawdzianu poprawkowego ten sam system oceniania jak do sprawdzianu zdawanego po raz pierwszy. Minister Sprawiedliwości decyzją z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...], mając za podstawę art. 29 ust. 4 ustawy o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury oraz art. 104 § 1 oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu wskazał, że zgodnie z treścią art. 29 ust. 2 ustawy o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury, decyzję o przyjęciu na aplikację sędziowską albo prokuratorską, Dyrektor Krajowej Szkoły wydaje według kolejności umieszczenia kandydata na liście klasyfikacyjnej aplikantów, do miejsca wyczerpania limitu przyjęć na te aplikacje. O kolejności na liście klasyfikacyjnej aplikantów decyduje suma punktów uzyskanych przez aplikanta ze wszystkich sprawdzianów i praktyk w czasie odbywania aplikacji ogólnej. Na czas odbywania przez aplikanta praktyk zgodnie z art. 25 ust. 5 ustawy, Dyrektor Krajowej Szkoły, w uzgodnieniu z patronem koordynatorem, wyznacza aplikantowi patrona każdej z praktyk, który zapoznaje aplikanta z czynnościami należącymi do zakresu jego obowiązków w trakcie praktyki. Po zakończeniu praktyki patron przedstawia pisemną opinię wraz z oceną przebiegu praktyki. Patron koordynator na podstawie powyższych opinii i ocen, sporządza końcową opinię wraz z łączną oceną przebiegu wszystkich praktyk, które odbył aplikant. Przepis art. 26 ust. 3 ustawy stanowi, że o kolejności miejsca na liście klasyfikacyjnej aplikantów, a w konsekwencji o dalszym kontynuowaniu szkolenia na aplikacji sędziowskiej lub prokuratorskiej, decyduje suma punktów uzyskanych przez aplikanta ze wszystkich sprawdzianów i praktyk w czasie aplikacji ogólnej. Zdaniem organu, ocena, o której mowa w art. 26 ust. 3 ustawy, powinna obejmować sumę punktów uzyskanych ze sprawdzianów oraz łączną ocenę przebiegu wszystkich praktyk, wystawioną przez patrona koordynatora. Łączna ocena z praktyk jest, według art. 25 ust. 5 ustawy, wystawioną przez patrona koordynatora średnią arytmetyczną ocen ze wszystkich praktyk. Takie rozumienie przytoczonych przepisów jest zgodne z treścią § 9 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie odbywania aplikacji ogólnej, sędziowskiej oraz prokuratorskiej – według którego, punkty uzyskane przez aplikanta w wyniku oceny wszystkich praktyk są sumowane z punktami ze sprawdzianów. Podstawą do umieszenia aplikanta na odpowiedniej pozycji na liście klasyfikacyjnej jest zatem suma punktów uzyskanych przez aplikanta ze wszystkich sprawdzianów i jedna łączna ocena, wystawiona przez patrona koordynatora z przebiegu wszystkich odbytych przez aplikanta praktyk w czasie aplikacji ogólnej. Sporządzanie listy klasyfikacyjnej jest jedną z form działania organów administracji. Lista klasyfikacyjna nie jest decyzją administracyjną i nie posiada waloru normatywnego, a zaliczona została do czynności materialno – technicznej, wywołującej pośrednie skutki prawne. Organ II instancji ma obowiązek zbadania, czy powyższa czynność dokonana została zgodnie z prawem. Minister Sprawiedliwości stwierdził, że miejsce J. K. na liście klasyfikacyjnej zostało ustalone zgodnie z prawem. Minister Sprawiedliwości wyjaśnił ponadto, że nie ma uprawnień by merytorycznie weryfikować oceny poszczególnych sprawdzianów, podobnie nie ma kompetencji do ustalania ocen z przebiegu praktyk, wystawianych przez patronów i patrona koordynatora. Komisja egzaminacyjna powołana na mocy § 7 ust. 2 i ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości, która ocenia sprawdziany jest niezależna, a możliwość wniesienia odwołania została przewidziana jedynie od decyzji Dyrektora Krajowej Szkoły Sądownictwa i Prokuratury. Jednak Dyrektor Krajowej Szkoły nie przeprowadza i nie ustala ocen ze sprawdzianów i praktyk. Minister Sprawiedliwości również nie jest uprawniony do ingerowania w treść ocen dokonywanych przez komisje egzaminacyjne, dlatego zarzut zawarty w odwołaniu nie mógł odnieść skutku w postaci uchylenia decyzji. Organ ustosunkował się do zarzutu niewskazania powodów, dla których obniżono oceny z podanych sprawdzianów kompetencyjnych i stwierdził, że nie ma wątpliwości, że to J. K. jest autorem prac, których ocena wystawiona przez Komisję Egzaminacyjną została odzwierciedlona w liczbie punktów uzyskanych przez odwołującego. Zarzucony brak szczegółowego arkusza oceny nie ma znaczenia dla oceny prawidłowości oceniania tych sprawdzianów. Podniesiony w odwołaniu zarzut naruszenia § 8 ust. 3 w zw. z § 7 ust. 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości, organ również uznał za nieusprawiedliwiony. Do oceny egzaminu poprawkowego stosuje się taki sam system oceniania jak do sprawdzianu zdawanego po raz pierwszy. Dlatego też ocena uzyskana z tego sprawdzianu jest jedyną braną pod uwagę przy ustalaniu miejsca na liście klasyfikacyjnej. Minister Sprawiedliwości podał, iż w postępowaniu odwoławczym zbadał czynności sporządzania listy klasyfikacyjnej w zakresie jej zgodności z prawem, skutkiem czego ustalił, że miejsce odwołującego na liście zostało ustalone prawidłowo. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, J. K. wniósł o uchylenie decyzji Ministra Sprawiedliwości oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Dyrektora Krajowej Szkoły Sądownictwa i Prokuratury w [...]. Skarżący zarzucił decyzji Ministra Sprawiedliwości naruszenie przepisów art. 26 ust. 3 w zw. z art. 25 ust. 5 ustawy o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury w związku z § 9 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie odbywania aplikacji ogólnej, sędziowskiej i prokuratorskiej (Dz. U. Nr 107, poz. 895), poprzez ich błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że o kolejności miejsca na liście klasyfikacyjnej aplikantów decyduje suma punktów uzyskanych przez aplikanta ze wszystkich sprawdzianów i łącznej oceny przebiegu wszystkich praktyk w postaci średniej arytmetycznej ocen ze wszystkich praktyk. Ponadto zarzucił naruszenie § 8 ust. 3 w zw. z § 7 ust. 4 wymienionego rozporządzenia z dnia 30 czerwca 2009 r., poprzez ich błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że do sprawdzianu poprawkowego stosuje się taki sam system oceniania jak do sprawdzianu zdawanego po raz pierwszy i ocena uzyskana ze sprawdzianu poprawkowego jest jedyną oceną z tego sprawdzianu przy braku możliwości poprawienia sprawdzianu zaliczonego na 2 punkty. Dodatkowo skarżący podniósł, że naruszony został art. 1 ust. 3, art. 16 ust. 1 ustawy oraz § 7 ust. 2 i 3 powołanego rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości, przez ich błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że komisja przeprowadzająca sprawdzian jest niezależna i ani Dyrektor Krajowej Szkoły, ani Minister Sprawiedliwości nie mogą merytorycznie oceniać sposobu dokonywania ocen ze sprawdzianów wystawianych przez komisję. Wskazał, że przy wydaniu decyzji doszło do naruszenia przepisów postępowania art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 kpa, poprzez brak rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego oraz niewyjaśnienie stanu faktycznego, brak wyczerpującego ustosunkowania się do wszystkich zarzutów, niepodanie przyczyn, z powodu których dowodom skarżącego odmówiono wiarygodności, a także załatwienie sprawy bez uwzględnienia słusznego interesu skarżącego. Dodatkowo skarżący zarzucił naruszenie przepisu art. 29 ust. 4 ustawy o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury, poprzez brak rozpoznania odwołania w terminie 14 dni od dnia jego wniesienia. Minister Sprawiedliwości w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skarga oceniana zgodnie z wymienionymi zasadami nie zasługuje na uwzględnienie. Minister Sprawiedliwości stosownie do treści art. 16 ust. 2 ustawy z dnia 23 stycznia 2009 r. o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury zarządza, w zależności od potrzeb kadrowych sądów i prokuratury, nabór na aplikację ogólną, sędziowską oraz prokuratorską i jednocześnie wyznacza limity miejsc na te aplikacje. Dyrektor Krajowej Szkoły na czas odbywania przez aplikanta praktyk, w uzgodnieniu z patronem koordynatorem, wyznacza aplikantowi patrona każdej z praktyk, który zapoznaje aplikanta z czynnościami należącymi do zakresu jego obowiązków. Patron po zakończeniu praktyki, przedstawia patronowi koordynatorowi pisemną opinię wraz z oceną przebiegu praktyki. Na podstawie tych opinii i ocen patron koordynator sporządza końcową opinię wraz z łączną oceną przebiegu wszystkich praktyk, które odbył aplikant. Zgodnie z art. 26 ust. 2 cytowanej ustawy, Dyrektor Krajowej Szkoły Sądownictwa i Prokuratury, w terminie 14 dni od dnia zakończenia aplikacji ogólnej, ogłasza w Biuletynie Informacji Publicznej listę klasyfikacyjną aplikantów. Zawiera ona imiona i nazwiska aplikantów, liczbę punktów uzyskaną przez aplikanta oraz liczbę porządkową wskazującą miejsce na liście. Według art. 26 ust. 3 ustawy o Krajowej Szkole Sądownictwa o kolejności miejsca na liście klasyfikacyjnej aplikantów decyduje suma punktów uzyskanych przez aplikanta ze wszystkich sprawdzianów i praktyk w czasie aplikacji ogólnej. Dyrektor Krajowej Szkoły, zgodnie z art. 29 ust. 2 ustawy, wydaje decyzję w sprawie przyjęcia na aplikację sędziowską albo prokuratorską, według kolejności umieszczenia kandydata na liście klasyfikacyjnej aplikantów, do miejsca wyczerpania limitu przyjęć na te aplikacje. Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie odbywania aplikacji ogólnej, sędziowskiej oraz prokuratorskiej, w § 7 ust. 1 określa, że po każdym cyklu zajęć i praktyk, przeprowadza się sprawdzian wiedzy z zakresu tych zajęć i praktyk. Zgodnie z ust. 2 wspomnianego paragrafu sprawdzian przeprowadza trzyosobowa komisja powołana przez Dyrektora Krajowej Szkoły spośród jej wykładowców biorących udział w szkoleniu aplikantów. Komisja opracowuje zakres tematyczny oraz metody, formy przeprowadzenia i oceny każdego sprawdzianu. Oceny praktyk dokonuje patron w systemie punktowym w skali od 0 do 5 punktów, a punkty uzyskane przez aplikanta w wyniku ocen wszystkich praktyk są sumowane z punktami uzyskanymi ze sprawdzianów. Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do ustalenia liczby punktów, które uzyskał aplikant po zakończeniu aplikacji ogólnej, determinującej określenie jego miejsca na liście klasyfikacyjnej. Przepis § 9 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 30 czerwca 2009 r. mógłby sugerować, iż końcowa liczba punktów jest sumą ocen ze wszystkich sprawdzianów i wszystkich praktyk. Podobnie art. 26 ust. 3 ustawy o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury, mówi o sumie punktów uzyskanych przez aplikanta ze wszystkich sprawdzianów i praktyk w czasie aplikacji ogólnej. Organ odwoławczy słusznie zauważa, że nie można, dokonując wykładni art. 26 ust. 3 ustawy, pominąć treści art. 25 ust. 5 tej samej ustawy, który posługuje się pojęciem łącznej oceny przebiegu wszystkich praktyk, które odbył aplikant. Zdaniem Sądu, wykładnia art. 26 ust. 3 w związku z art. 25 ust. 5 ustawy daje uzasadnioną podstawę by uznać, że o miejscu na liście klasyfikacyjnej decyduje suma punktów uzyskanych przez aplikanta ze wszystkich sprawdzianów oraz jedna łączna ocena z praktyk. Jeśli ustawodawca w art. 25 ust. 5 ustawy, mówi o łącznej ocenie przebiegu wszystkich praktyk znaczy to, że nie jest to suma wszystkich ocen z praktyk, ale jedna ocena w skali od 0 do 5 punktów, która jest średnią arytmetyczną ocen. Słusznie przyjął organ, że także wykładnia celowościowa wymienionych przepisów przemawia za takim sposobem ustalania miejsca aplikanta na liście klasyfikacyjnej. Sprawdzian jest najbardziej obiektywną i sprawiedliwą formą weryfikacji wiedzy, uzyskanej podczas zajęć teoretycznych, jak i praktyk. Ustawodawca ocenom ze sprawdzianów nadał więc prymat w stosunku do ocen z praktyk. Można to wywieść z treści art. 26 ust. 3 ustawy o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury, według którego w przypadku równej liczby punktów uzyskanych przez aplikantów o kolejności decyduje suma punktów uzyskanych ze sprawdzianów. Właściwe jest również zdaniem Sądu, przyjęcie, iż "łączna ocena" jest średnią arytmetyczną ocen. Taka ocena jest najbardziej obiektywna i sprawiedliwa oraz mieści się w skali punktowej określonej w § 9 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 30 czerwca 2009 r. Skarżący uznał, że organ nie odniósł się do uchwały Rady Programowej Krajowej Szkoły Sądownictwa i Prokuratury w [...] nr 44/2010 z dnia 22 listopada 2010 r. dotyczącej interpretacji art. 26 ust. 3 ustawy z dnia 23 stycznia 2009 r. o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury. Powyższa uchwała stwierdza, że nie ma podstaw do przyjęcia, iż łączna ocena z przebiegu praktyk, o której mowa w art. 25 ust. 5 ustawy, jest średnią arytmetyczną ocen ze wszystkich praktyk. Odnośnie powyższego zacytować należy art. 10 ust. 1 pkt 13 omawianej ustawy, według którego, do zadań Rady należy wyrażanie opinii we wszystkich sprawach dotyczących działalności Krajowej Szkoły. Zgodnie z brzmieniem powyższego przepisu, omawiane opinie nie są aktami normatywnymi, wiążącymi Dyrektora Krajowej Szkoły. Bezwzględnie obowiązujące są za to przepisy ustawy o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury. Zatem zarówno Dyrektor Krajowej Szkoły, jak i Minister Sprawiedliwości mają bezwzględny obowiązek stosowania wspomnianej ustawy. Wprawdzie przy dokonywaniu wykładni przepisów, organy mogą brać pod uwagę uchwałę Rady Programowej, ale mimo to, w dalszym ciągu uchwała ta pozostaje jedynie aktem niewiążącym. Dlatego nie można czynić zarzutu organowi, że podejmując rozstrzygnięcie działał zgodnie z obowiązującą ustawą o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury, nie sugerując się uchwałą Rady Programowej. Powyższą wykładnię potwierdza także nowelizacja ustawy o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury, dokonana ustawą z dnia 18 sierpnia 2011 r. o zmianie ustawy – Prawo o ustroju sądów powszechnych oraz niektórych innych ustaw. Ustawa nowelizująca na dzień orzekania przez Sąd jeszcze nie obowiązywała (w dniu 27 września 2011 r. została ogłoszona w Dzienniku Ustaw Nr 203, poz. 1192). Zgodnie z nowym brzmieniem art. 25 ust. 5 ustawy o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury, na czas odbywania przez aplikanta praktyk, Dyrektor Krajowej Szkoły, w uzgodnieniu z patronem koordynatorem, wyznacza aplikantowi patrona każdej z praktyk, który zapoznaje aplikanta z czynnościami należącymi do zakresu jego obowiązków w trakcie praktyki i niezwłocznie po jej zakończeniu przedstawia patronowi koordynatorowi pisemną opinię wraz z oceną przebiegu praktyki. W oparciu o te opinie i oceny patron koordynator sporządza końcową opinię i ustala łączną ocenę przebiegu praktyk, stanowiącą średnią arytmetyczną ocen wystawionych przez patronów poszczególnych praktyk. Natomiast stosownie do treści znowelizowanego art. 26 ust. 3 tej ustawy, o kolejności miejsca na liście klasyfikacyjnej aplikantów decyduje suma punktów stanowiąca sumę ocen uzyskanych przez aplikanta z zaliczonych sprawdzianów oraz łącznej oceny przebiegu praktyk. W przypadku równej liczby punktów uzyskanych przez aplikantów o kolejności decyduje suma punktów stanowiąca sumę ocen uzyskanych przez aplikanta ze sprawdzianów. Zmiana ustawy potwierdza zatem tylko jego wcześniejszą intencję co do sposobu uregulowania przedmiotowej kwestii. Ponadto należy zgodzić się z Ministrem Sprawiedliwości, że nie jest on uprawniony do ingerowania w treść ocen dokonywanych przez komisje egzaminacyjne. Według § 7 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie odbywania aplikacji ogólnej, sędziowskiej oraz prokuratorskiej, po każdym cyklu zajęć i praktyk, przeprowadza się sprawdzian z ich zakresu. Dyrektor Krajowej Szkoły, spośród jej wykładowców, powołuje trzyosobową komisję, która przeprowadza sprawdziany, opracowuje ich szczegółowy zakres tematyczny, metody przeprowadzenia oraz oceny. W swoim założeniu komisja ta jest niezależna, co oznacza, że Minister Sprawiedliwości nie może merytorycznie oceniać sposobu dokonywania ocen poszczególnych sprawdzianów, nie ma też kompetencji do ustalania ocen z przebiegu praktyk. Tryb odwoławczy od decyzji przyjmującej albo odmawiającej przyjęcia na aplikację sędziowską bądź prokuratorską, przewiduje wniesienie odwołania jedynie od wspomnianej decyzji Dyrektora Krajowej Szkoły Sądownictwa i Prokuratury. Zarówno ustawa o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury, jak i rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 30 czerwca 2009 r. nie zawiera uregulowań dotyczących trybu odwoławczego od rozstrzygnięć komisji, czy też ocen wystawionych przez patronów i patrona koordynatora. Wyjaśnia to również kwestię nadzoru merytorycznego Ministra Sprawiedliwości nad aplikacjami: ogólną, sędziowską i prokuratorską opisaną w art. 16 ust. 1 powołanej ustawy. Organ ten nie może ingerować w kompetencje komisji w zakresie oceniania poszczególnych sprawdzianów, ponieważ komisja egzaminacyjna jest niezależna i działa jako ciało eksperckie, powołane z grona osób posiadających wieloletnią praktykę i doświadczenie, specjalistów z różnych dziedzin prawa. Minister, jako organ odwoławczy, kontroluje prawidłowość stosowania prawa przez organ I instancji, weryfikuje, czy wystawione oceny mieszczą się w przewidywanej skali, czy nie popełniono błędu rachunkowego przy obliczaniu punktów i umieszczaniu aplikanta na liście klasyfikacyjnej. Czynności nadzoru merytorycznego Ministra Sprawiedliwości, zdaniem Sądu, zostały dokonane prawidłowo. Sąd administracyjny również nie ma uprawnień, by ingerować w treść ocen komisji egzaminacyjnej. Sąd bada wyłącznie zgodność z prawem podjętego rozstrzygnięcia i nie może wejść w rolę komisji egzaminacyjnej, a w konsekwencji dokonać weryfikacji otrzymanych przez aplikantów ocen z poszczególnych sprawdzianów. Rolą sądu administracyjnego jest sprawdzenie, czy – jak w niniejszej sprawie – organ administracji podjął prawidłowe rozstrzygnięcie w świetle ustaleń komisji. Nie może mieć miejsca taka kontrola sądu administracyjnego, która wkraczałaby w meritum zagadnień objętych danym sprawdzianem wiedzy. Sąd nie może oceniać umiejętności aplikanta. Przeciwna interpretacja wypaczyłaby sens ustawy o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury. Stosownie do treści § 8 ust. 2 powołanego rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 30 czerwca 2009 r., aplikant, który nie zaliczył sprawdzianu, może przystąpić ponownie do sprawdzianu tylko raz, w terminie wyznaczonym przez Dyrektora Krajowej Szkoły. W myśl § 8 ust. 3 rozporządzenia, do sprawdzianu poprawkowego stosuje się odpowiednio przepis § 7 ust. 4, stanowiący, że oceny sprawdzianu formułowane są w systemie punktowym w skali od 0 do 5 punktów, a warunkiem zaliczenia sprawdzianu jest uzyskanie co najmniej 2 punktów. Pozytywna ocena ze sprawdzianu poprawkowego jest jedyną oceną, którą wlicza się do określania liczby punktów z tego sprawdzianu. Wskazane w skardze naruszenie przepisów postępowania również nie ma usprawiedliwionych podstaw. Minister Sprawiedliwości właściwie wyjaśnił stan faktyczny omawianej sprawy, ponadto wypełnił obowiązek wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Sąd nie podzielił również zarzutów dotyczących naruszenia przepisu art. 107 § 3 kpa, bowiem uzasadnienie faktyczne decyzji obu organów spełniało wszystkie wymogi w nim zawarte. Określenie miejsca J. K. na liście klasyfikacyjnej nastąpiło w sposób prawidłowy. Zgonie z prawem nastąpiła zatem odmowa przyjęcia na aplikację sędziowską i prokuratorską. Sąd nie stwierdził naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością uwzględnienia skargi. Dlatego też, zgodnie z art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji wyroku.