II SA/Wa 738/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Kania (spr.), Sędziowie WSA Janusz Walawski, Piotr Borowiecki, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 5 grudnia 2017 r. sprawy ze skargi M. L. na postanowienie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...] w przedmiocie uznania za bezzasadne zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego oddala skargę. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji postanowieniem z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.), dalej: "k.p.a.", art. 18, art. 23 § 4 pkt 1 ustawy dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2016 r. poz. 599 ze zm.), dalej: "u.p.e.a.", utrzymał w mocy postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...] o uznaniu za bezzasadne zarzutów M. L. w sprawie prowadzonej egzekucji administracyjnej. Powyższe postanowienie zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym: W związku z nie wykonaniem przez M. L. obowiązku opróżnienia i przekazania do dyspozycji Komendanta [...] Policji lokalu mieszkalnego nr [...] w budynku położonym w [...] przy ul. [...] w oparciu o decyzję z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...], wierzyciel złożył do organu egzekucyjnego - Wojewody [...] wniosek o przeprowadzenie egzekucji administracyjnej. Zgodnie z art. 20 § 3 u.p.e.a. organem egzekucyjnym świadczeń o charakterze niepieniężnym, wynikających z decyzji z zakresu administracji rządowej wydanych przez państwowe jednostki organizacyjne jest wojewoda. Postanowieniem z dnia [...] września 2016 r. nr [...] Wojewoda [...] wezwał zobowiązanego - na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] z dnia [...] sierpnia 2016 r. - do opróżnienia z rzeczy i osób jego prawa reprezentujących lokalu mieszkalnego nr [...] w budynku położonym w [...] przy ul. [...], pod rygorem zastosowania środka egzekucyjnego w postaci opróżnienia lokalu i innych pomieszczeń. Pismem z dnia [...] września 2016 r. zobowiązany wniósł zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Treść zarzutów obejmowała brak uprzedniego doręczenia upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1 u.p.e.a. (art. 33 § 1 pkt 7 u.p.e.a.) oraz niespełnienie w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a. (art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a.). Skarżący podniósł, że w związku ze wstrzymaniem wykonania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (postanowieniem z dnia 5 listopada 2013 r., sygn. akt II SA/Wa 1801/13), a następnie Naczelny Sąd Administracyjny (postanowieniem z dnia 18 listopada 2014 r., sygn. akt I OSK 2887/14) decyzji Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] utrzymującej w mocy decyzję Komendanta [...] Policji z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...], podlegał on ochronie tymczasowej, co wykluczało możliwość skierowania do niego i uznania za skutecznie doręczone upomnienia wzywającego do opróżnienia lokalu. Doręczone upomnienie, zdaniem skarżącego, nie wywołało żadnych skutków prawnych, natomiast obowiązek określony w decyzji KGP z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] nie był wymagalny. Wobec powyższego, tytuł wykonawczy nie zawiera elementu wymaganego art. 27 § 1 pkt 12 u.p.e.a., tj. daty doręczenia upomnienia. Zgodnie z art. 34 § 1 u.p.e.a., organ egzekucyjny przekazał pismo zobowiązanego do rozpatrzenia przez Komendanta [...] Policji. Postanowieniem z dnia [...] października 2016 r. nr [...] wierzyciel zajął stanowisko w sprawie zgłoszonych zarzutów uznając je za nieuzasadnione. Wskazał, iż upomnienie zostało wysłane do M. L. w dniu [...] września 2014 r. (skutecznie doręczone w dniu [...] października 2014 r.), po wydaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w dniu 9 lipca 2014 r. wyroku oddalającego skargę na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] w przedmiocie nakazania wymienionemu opróżnienie i przekazanie w stanie wolnym lokalu przy ul. [...] m. [...] w [...]. Natomiast wstrzymanie wykonalności ww. decyzji przez Naczelny Sąd Administracyjny nastąpiło postanowieniem z dnia 18 listopada 2014 r. Z powyższego wynika, że w dniu wysłania i doręczenia przedmiotowego upomnienia zobowiązany nie był objęty ochroną tymczasową na mocy postanowień WSA w Warszawie i NSA o wstrzymaniu wykonalności decyzji KGP z dnia [...] czerwca 2013 r. Wynika to z faktu, że w dniu wysłania i doręczenia upomnienia nie obowiązywało już postanowienie WSA w Warszawie z dnia 5 listopada 2013 r. o wstrzymaniu wykonania ww. decyzji KGP z dnia [...] czerwca 2013 r. ze względu na wydanie w dniu 9 lipca 2014 r. wyroku oddalającego skargę (art. 61 § 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w obowiązującym wówczas brzmieniu). Natomiast postanowienie NSA wstrzymujące wykonanie ww. decyzji obowiązywało do dnia 18 listopada 2014r. Po oddaleniu przez NSA skargi kasacyjnej i uprawomocnieniu się wyroku WSA w Warszawie z dnia 9 lipca 2014 r., upomnienie z dnia [...] września 2014 r. wzywające M. L. do opróżnienia ww. lokalu i przekazania do KSP jest obowiązujące. Na skutek zażalenia M. L. powyższe postanowienie zostało utrzymane w mocy przez Komendanta Głównego Policji postanowieniem z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...]. Zatem postanowienie wierzyciela w sprawie zgłoszonych przez zobowiązanego zarzutów stało się ostateczne w administracyjnym toku instancji. W tym stanie rzeczy Wojewoda [...] postanowieniem z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...], powołując w podstawie prawnej art. 34 § 4 u.p.e.a., orzekł o bezzasadności zarzutów w sprawie prowadzonej egzekucji administracyjnej, wniesionych przez M. L. Na ww. postanowienie M. L. wniósł zażalenie, w którym zakwestionował skuteczność doręczenia mu przez wierzyciela, w dniu [...] października 2014 r., upomnienia wzywającego do wykonania obowiązku wynikającego z decyzji administracyjnej Komendanta [...] Policji, tj. dopełnienie przez wierzyciela obowiązku wynikającego z art. 15 § 1 u.p.e.a. Minister Spraw Wewnętrznych nie znalazł podstaw do uwzględnienia zażalenia. Motywując powołane na wstępie postanowienie z dnia [...] stycznia 2017 r. wskazał, iż treść zarzutów wniesionych przez M. L. oparta została o przesłanki określone w art. 33 § 1 pkt 7 u.p.e.a., tj. brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1 oraz art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a., tj. niespełnienie w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27. Przy czym zgodnie z art. 34 § 1 u.p.e.a. zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 pkt 1 - 7, 9 i 10 u.p.e.a., a przy egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym, także na podstawie art. 33 § 1 pkt 8 u.p.e.a., organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów. Minister zaznaczył, że postanowieniem Komendanta [...] Policji z dnia [...] października 2016 r. nr [...], utrzymanym w mocy postanowieniem Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...], uznał zarzuty M. L. za nieuzasadnione. Postanowienie KGP jest ostateczne. Zgodnie z art. 34 § 4 u.p.e.a. organ egzekucyjny wydaje postanowienie w sprawie zgłoszonych zarzutów po otrzymaniu ostatecznego postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela lub postanowienia o niedopuszczalności zgłoszonych zarzutów. W myśl art. 34 § 1 u.p.e.a., w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 1 - 5 i 7, stanowisko wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążące. Wobec powyższego, stanowisko przedmiotowe jest wiążące również dla organu odwoławczego będącego jednocześnie organem nadzoru nad organem egzekucyjnym. Brak jest również podstaw do kwestionowania prawidłowości wystawionego przez wierzyciela tytułu wykonawczego nr [...] z dnia [...] sierpnia 2016 r. i uznania zasadności zarzutu skarżącego określonego w art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższe postanowienie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] lutego 2017 r. M. L. wniósł o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Nadto skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia oraz o zawieszenie postępowania w związku z wystąpieniem w dniu [...] października 2015 r. przez Rzecznika Praw Obywatelskich do Trybunału Konstytucyjnego o stwierdzenie niezgodności art. 144 u.p.e.a. - w zakresie, w jakim przepis ten uprawnia egzekutora, prowadzącego egzekucję z nieruchomości lub lokalu (pomieszczenia) służących zaspokojeniu potrzeb mieszkaniowych zobowiązanego, do usunięcia zobowiązanego i jego domowników w sytuacji, gdy zobowiązanemu nie wskazano lokalu, do którego ma nastąpić przekwaterowanie, a zobowiązany nie jest w stanie we własnym zakresie zaspokoić swoich potrzeb mieszkaniowych - z art. 30, art. 71 ust. 1 i art. 75 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz z art. 8 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że w całości podtrzymuje swoje stanowisko wyrażone w toku postępowania, że upomnienie nie zostało skutecznie doręczone, co oznacza, że egzekucja nie mogła być wszczęta. Zaznaczył, że w przedmiotowym okresie - na mocy postanowienia WSA w Warszawie z dnia 5 listopada 2013 r. sygn. akt II SA/Wa 1801/13, a następnie postanowienia NSA z dnia 18 listopada 2014 r. sygn. akt I OSK 2887/14 o wstrzymaniu wykonania decyzji KGP z dnia [...] czerwca 2013 r., był objęty ochroną tymczasową, co skutkuje tym że KSP nie mógł skierować do niego upomnienia, a doręczone w dniu [...] października 2014 r. upomnienie nie wywołało skutków prawnych. Wstrzymanie wykonania decyzji skutkowało tym, że obowiązek wskazany w decyzji KGP z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] nie był wymagalny. Wierzyciel nie wypełnił obowiązku wynikającego z art. 15 § 1 i art. 27 § 1 pkt 12 u.p.e.a. Postanowieniem z dnia 2 sierpnia 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. W odpowiedzi na skargę Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wniósł o oddalenie skargi podtrzymując stanowisko jak w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647), dalej: "p.u.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718), dalej: "p.p.s.a.", sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności (§ 2). Zgodnie z art. 119 pkt 3 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Skarga oceniana w świetle powyższych kryteriów nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżone postanowienie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] lutego 2017 r. oraz utrzymane nim w mocy postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2017 r. nie naruszają prawa. Odnosząc się do kwestii formalnych w pierwszej kolejności Sąd stwierdza, iż brak było podstaw do zawieszenia postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie w oparciu o art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w sytuacji, gdy Trybunał Konstytucyjny w dniu 18 października 2017 r. wydał wyrok o sygn. akt K 27/15 w sprawie zawisłej z wniosku Rzecznika Praw Obywatelskich o zbadanie zgodności art. 144 u.p.e.a. - w zakresie, w jakim przepis ten uprawnia egzekutora, prowadzącego egzekucję z nieruchomości lub lokalu (pomieszczenia) służących zaspokojeniu potrzeb mieszkaniowych zobowiązanego, do usunięcia zobowiązanego i jego domowników w sytuacji, gdy zobowiązanemu nie wskazano lokalu, do którego ma nastąpić przekwaterowanie, a zobowiązany nie jest w stanie we własnym zakresie zaspokoić swoich potrzeb mieszkaniowych - z art. 30, art. 71 ust. 1 i art. 75 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz z art. 8 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności. Mianowicie Trybunał orzekł, że art. 144 u.p.e.a. w zakresie, w jakim odnosi się do egzekucji z nieruchomości lub lokalu (pomieszczenia) służących zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych zobowiązanego, jest niezgodny z art. 30, art. 71 ust. 1 i art. 75 Konstytucji RP, przez to że nie zawiera regulacji gwarantujących minimalną ochronę przez bezdomnością osobom, które nie są w stanie we własnym zakresie zaspokoić swoich potrzeb mieszkaniowych, ponadto umorzył postępowanie w pozostałym zakresie. Powyższy wyrok nie może mieć jednak istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, w której przedmiotem zaskarżenia jest wyłącznie postanowienie w przedmiocie bezzasadności zarzutów w sprawie powadzonego postępowania egzekucyjnego, a więc merytoryczne rozstrzygnięcie zapadłe w ramach postępowania egzekucyjnego, tj. w ramach postępowania głównego. Podniesione zarzuty odnoszą się zaś wyłącznie do kwestii prawidłowości doręczenia skarżącemu przez wierzyciela upomnienia, zawierającego wezwanie do wykonania obowiązku opróżnienia ww. lokalu mieszkalnego oraz wskazania w tytule wykonawczym daty doręczenia upomnienia. Przedmiotowe postępowanie, zależne od postępowania głównego, nie odnosi się natomiast, gdyż odnosić się nie może do kwestii zasadności objętego tytułem wykonawczym obowiązku opróżnienia lokalu, w tym kwestii dopuszczalności wykonania obowiązku opróżnienia lokalu bez zapewnienia schronienia zobowiązanemu oraz innym osobom zamieszkującym w danym lokalu, tj. tzw. "eksmisji na bruk". Przechodząc do oceny merytorycznej wskazać należy, że postępowanie egzekucyjne w niniejszej sprawie wszczęte zostało na wniosek wierzyciela - Komendanta [...] Policji, na skutek niewykonania obowiązku z decyzji Komendanta [...] Policji z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...], zobowiązującej M. L. do opróżnienia lokalu mieszkalnego nr [...] przy ul. [...] w [...] i przekazania go dysponentowi. Zgodnie z art. 29 § 1 ustawy dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2016 r. poz. 599 ze zm.) organ egzekucyjny zobowiązany jest z urzędu badać dopuszczalność egzekucji administracyjnej, nie jest natomiast uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym Wobec spełnienia wymogów formalnych badania dopuszczalności egzekucji administracyjnej istniała podstawa do podjęcia przez organ egzekucyjny czynności formalno-procesowych zmierzających do wyegzekwowania od skarżącego wykonania obowiązku wynikającego z prawomocnej decyzji Komendanta [...] Policji z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...]. Postanowieniem z dnia [...] września 2016 r. nr [...], organ egzekucyjny - Wojewoda [...] wezwał skarżącego do opróżnienia lokalu mieszkalnego nr [...] przy ul. [...] w [...]. W postanowieniu tym skarżący pouczony został o przysługującym mu - jako zobowiązanemu - uprawnieniu zgłoszenia zarzutów oraz wniesienia zażalenia w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Zgodnie z art. 33 § 1 u.p.e.a. podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być: (1) wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku, (2) odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej; (3) określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4; (4) błąd co do osoby zobowiązanego; (5) niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym; (6) niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego; (7) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1; (8) zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego; (9) prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny; (10) niespełnienie w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27, a w zagranicznym tytule wykonawczym - wymogów określonych w art. 102 ustawy o wzajemnej pomocy. Zarzuty są środkiem zaskarżenia przysługującym zobowiązanemu na etapie wszczęcia postępowania egzekucyjnego, zaś wniesienie zarzutu zawiesza - zgodnie z art. 35 § 1 u.p.e.a. - postępowanie egzekucyjne do czasu wydania ostatecznego postanowienia w sprawie zgłoszonego zarzutu. Rozpatrzenie zarzutu polega na zbadaniu zasadności podjęcia i prowadzenia egzekucji. Zarzuty mogą być oparte wyłącznie na podstawach enumeratywnie wymienionych w art. 33 § 1 u.p.e.a. Treść zarzutów wniesionych przez skarżącego oparta została o przesłanki określone w art. 33 § 1 pkt 7 i pkt 10 u.p.e.a., tj. braku uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia oraz niespełnienia w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a. (tj. wynikającego z art. 27 § 1 pkt 12 u.p.e.a. wymogu zawarcia w tytule wykonawczym daty skutecznego doręczenia upomnienia). Zgodnie z art. 34 § 1 u.p.e.a. zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 § 1 pkt 1 -7, 9 i 10 u.p.e.a, a przy egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym, także na podstawie art. 33 § 1 pkt 8 u.p.e.a, organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów. Zasadność zarzutów rozpatrzona została zgodnie z ww. przepisem przez Komendanta [...] Policji. Stanowisko to wyrażone zostało przez wierzyciela w postanowieniu z dnia [...] października 2016 r. nr [...], którym Komendant [...] Policji uznał zarzuty skarżącego za nieuzasadnione. Powyższe postanowienie utrzymane zostało w mocy postanowieniem Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...] które korzysta z waloru ostateczności. Zgodnie z art. 34 § 4 u.p.e.a. organ egzekucyjny wydaje postanowienie w sprawie zgłoszonych zarzutów po otrzymaniu ostatecznego postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela lub postanowienia o niedopuszczalności zgłoszonych zarzutów. W myśl art. 34 § 1 u.p.e.a. w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 1 - 5 i 7 u.p.e.a., stanowisko wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążące. Związanie stanowiskiem wierzyciela oznacza, że organ egzekucyjny nie jest uprawniony do prowadzenia odrębnego postępowania wyjaśniającego w celu ustalenia istnienia podstaw do uwzględnienia zarzutu i do podważenia w ten sposób stanowiska wierzyciela. Związanie organu egzekucyjnego stanowiskiem wierzyciela w kwestii zasadności zarzutów zgłoszonych w postępowaniu oznacza, że przed organem egzekucyjnym nie bada się ponownie zasadności obowiązku objętego tytułem wykonawczym (por. C. Kulesza, Komentarz do art. 34 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, System Informacji Prawej LEX 2017 r.; wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 21 maja 2013 r. sygn. akt III FSK 359/12, publ. LEX nr 1327886; z dnia 21 maja 2013 r. sygn. akt II FSK 1262/12, publ. 1329408; wyrok WSA w Warszawie z dnia 24 czerwca 2010 r. sygn. akt III SA/Wa 80/10, publ. LEX nr 650855). Zagadnienia te są bowiem przedmiotem stanowiska zajmowanego przez wierzyciela, które wyrażane jest w drodze powiązanego merytorycznie, ale odrębnego postępowania. Organ będący wierzycielem, przedstawiając stanowisko, wydaje postanowienie, na które w myśl art. 34 § 2 u.p.e.a. przysługuje zażalenie. Na postanowienie organu odwoławczego służy zaś skarga do sądu administracyjnego. To w ramach wskazanego odrębnego postępowania zobowiązany może kwestionować np. wymagalność obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Zwrócił na to uwagę Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 8 lipca 2008 r. sygn. akt II FSK 1762/06 (publ. CBOSA), stwierdzając, że "organ egzekucyjny nie może wnikać w merytoryczną zasadność stwierdzenia obowiązku, będącego przedmiotem egzekucji, skoro w tym zakresie sprawa może być przedmiotem analizy w odrębnym postępowaniu". Zgodzić należy się zatem z argumentacją Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, że Wojewoda [...] - jako organ egzekucyjny - był związany stanowiskiem wyrażonym w postanowieniu wierzyciela - Komendanta [...] Policji z dnia [...] października 2016 r. nr [...], uznającym zgłoszone przez zobowiązanego – M. L. zarzuty w sprawie postępowania egzekucyjnego prowadzonego w przedmiocie opróżnienia lokalu mieszkalnego nr [...] przy ul. [...] w [...] za nieuzasadnione, a także w utrzymującym to postanowienie w mocy postanowieniu Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...]. Związanie do dotyczy niewątpliwie stanowiska wierzyciela odnośnie zarzutu braku uprzedniego doręczenia skarżącemu upomnienia (art. 33 § 1 pkt 7 w zw. art. 34 § 1 u.p.e.a.). W ocenie Sądu, podzielić należy również stanowisko Ministra w zakresie zarzutu niespełnienia - wynikającego z art. 27 § 1 pkt 12 u.p.e.a. - wymogu zawarcia w tytule wykonawczym daty skutecznego doręczenia upomnienia. Wprawdzie organ egzekucyjny nie jest co do zasady związany stanowiskiem wierzyciela odnośnie przewidzianego w art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a. zarzutu niespełnienia w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a., jednak w razie podniesienia zarzutu braku uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia (art. 33 § 1 pkt 7 u.p.e.a.) oraz zarzutu niespełnienia wymogu wynikającego z art. 27 § 1 pkt 12 u.p.e.a., tj. braku zawarcia w tytule wykonawczym daty skutecznego doręczenia upomnienia, organ egzekucyjny w istocie jest obowiązany do samodzielnej weryfikacji jedynie faktu, czy w wydanym przez wierzyciela tytule wykonawczym zawarto (czy też nie) datę doręczenia upomnienia. W rozpatrywanym przypadku data ta została zawarta i jest ona zgodna ze stanem faktycznym (dokumenty potwierdzają doręczenie upomnienia), zatem jak prawidłowo wskazał Minister zasadne jest stanowisko, że organ egzekucyjny pozostaje związany stanowiskiem wierzyciela co do skuteczności doręczenia, gdyż w istocie jest ono rozpatrywane w ramach zarzutu określonego w art. 33 § 1 pkt 7 u.p.e.a. Konkludując Sąd stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie narusza prawa, zaś argumenty skargi nie zasługują na uwzględnienie. Argumentacja przedstawiona przez organ pozwala na uznanie, że rozstrzygnięcie o uznaniu za bezzasadne zarzutów skarżącego w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego jest prawidłowe. Niezależnie od powyższego, marginalnie Sąd zauważa, że z przeprowadzonego przez organy Policji postępowania w zakresie wniesionych przez skarżącego zarzutów wynika, wbrew twierdzeniu skarżącego, że upomnienie zostało mu skutecznie doręczone, a tytuł wykonawczy wystawiony prawidłowo przez wierzyciela. Powyższe dodatkowo wskazuje, iż stanowisko Ministra, że postanowieniem z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...] Wojewoda [...] trafnie postanowił o niezasadności zarzutów skarżącego, jest uzasadnione. Mając wszystko powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 w zw. z art. 119 pkt 3 p.p.s.a, orzekł jak w sentencji wyroku.