II SA/Wa 741/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Marek Pietras Sędziowie WSA Adam Lipiński (spr.) Sławomir Antoniuk Protokolant Joanna Ukalska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 października 2010 r. sprawy ze skargi M. K. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską: - oddala skargę. Komendant Główny Policji postanowieniem z dnia [...] marca 2010 r., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 oraz art. 97 § 1 i art. 98 § 1 oraz art. 268a Kpa, po rozpatrzeniu zażalenia M. K. na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji [...] z dnia [...] lutego 2010 r. w sprawie odmowy zawieszenia postępowania w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską, utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Komendant Główny Policji wskazał, co następuje: W toku wszczętego z urzędu przez Komendanta Wojewódzkiego Policji [...] postępowania administracyjnego w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską, M. K. złożył wniosek o zawieszenie przedmiotowego postępowania do czasu zakończenia prowadzonego przeciwko niemu postępowania karnego. Organ I instancji, wskazując na brak podstaw do zawieszenia postępowania w myśl art. 97 § 1 i art. 98 § 1 Kpa, postanowieniem z dnia [...] lutego 2010 r. odmówił uwzględnienia wniosku strony. M. K. złożył zażalenie, w którym zarzucił naruszenie przepisów postępowania, w szczególności art. 97 § 1 pkt 4 Kpa, poprzez błędne przyjęcie, że zakończenie wszczętego procesu karnego nie ma żadnego znaczenia w toczącym się postępowaniu o cofnięcie pozwolenia na broń, podczas gdy nie ulega wątpliwości, że uniewinnienie od zarzutu karnego dostarczy podstaw do umorzenia wszczętego postępowania administracyjnego. Jednocześnie M. K. wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia i zawieszenie przedmiotowego postępowania do czasu prawomocnego zakończenia procesu karnego, ewentualnie o zawieszenie postępowania do czasu zapoznania się przez organ I instancji z aktami prowadzonego przeciwko niemu postępowania karnego, żądając jednocześnie dopuszczenia akt postępowania karnego jako dowodu w przedmiotowej sprawie administracyjnej. W jego ocenie brak prawomocnego rozstrzygnięcia sądu karnego stanowi przesłankę do zawieszenia postępowania administracyjnego na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 Kpa. Ponadto okoliczności sprawy karnej niezbędne są organowi do wszechstronnego rozważenia, czy stronę można zaliczyć do osób, które budzą obawę możliwości użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Komendant Główny Policji nie podzielił twierdzeń M. K. Wskazał, iż przedmiotem rozpatrywanej przez niego sprawy jest zażalenie na postanowienie odmawiające zawieszenia postępowania administracyjnego, zgodnie z zasadami art. 97 i 98 Kpa. Zatem rozważanie i ustalenie czy istnieją podstawy faktyczne i prawne do uznania strony za osobę, wobec której istnieje obawa możliwości użycia przez nią broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego wykracza poza ramy niniejszego postępowania. Na gruncie przepisów ustawy o broni i amunicji, toczące się postępowanie karne nie stanowi przeszkody prawnej do rozstrzygnięcia sprawy co do jej istoty i wydania decyzji administracyjnej. Z tego względu sposób zakończenia postępowania karnego nie jest zagadnieniem prejudycjalnym w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 Kpa, lecz należy do sfery ustaleń faktycznych postępowania administracyjnego. Żaden z przepisów ustawy o broni i amunicji nie uzależnia decyzji kończącej postępowanie w sprawie pozwolenia na broń tylko od ewentualnego rozstrzygnięcia sprawy karnej. Stanowisko organów Policji, iż brak rozstrzygnięcia postępowania karnego nie stanowi zagadnienia wstępnego w postępowaniu administracyjnym o cofnięcie pozwolenia na broń (odmowę jego wydania), potwierdza orzecznictwo sądów administracyjnych (np. wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 czerwca 2007 r., sygn. akt VI SA/Wa 741/07 i z dnia 11 października 2007 r., sygn. akt VI SA/Wa 1210/07 - niepublikowane), zgodnie z którym postępowanie karne choćby niezakończone nie stanowi przeszkody prawnej do zakończenia sprawy w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń na podstawie przepisów ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji, a nadto jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach z dnia 8 czerwca 1998 r., sygn. akt II SA 555/98 oraz z dnia 7 maja 1999 r., sygn. akt IV SA 744/97 (niepublikowane), od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego powinno zależeć rozpatrzenie sprawy administracyjnej w ogóle, nie zaś wydanie pozytywnej dla wnioskodawcy decyzji. Także w ocenie organu chybiony jest wniosek o zawieszenie postępowania na zasadzie art. 98 § 1 Kpa, gdyż nie zostały spełnione wszystkie przesłanki w tym przepisie zawarte. Postępowanie administracyjne w przedmiotowej sprawie zostało wszczęte z urzędu. Ustosunkowując się do wniosków dowodowych M. K., Komendant Główny Policji wskazał, że na tym etapie postępowania, którego przedmiotem jest rozpatrzenie zażalenia, organ II instancji nie jestem właściwy do rozpatrzenia wniosku o dopuszczenie akt postępowania karnego jako dowodu w przedmiotowej sprawie administracyjnej. M. K. wniósł skargę na postanowienie Komendanta Głównego Policji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia, któremu zarzucił naruszenie przepisów art. 144 w związku z art. 138 § 1 pkt 2 i art. 97 § 1 pkt 4 Kpa. W ocenie skarżącego oczywiste jest, że rozstrzygnięcie sprawy o cofnięcie pozwolenia na broń palną myśliwską wprost uzależnione jest od wyniku toczącego się przeciwko niemu postępowania karnego. Dowodził, że wyrok uniewinniający wskazywałby na brak przesłanek do cofnięcia pozwolenia na broń. Komendant Główny Policji w odpowiedzi na skargę wnosił o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Stosownie do treści art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona, czyli w tej sprawie - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Natomiast zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej (tu postanowienia) i to z przepisami obowiązującymi w dacie wydania zaskarżonego aktu. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Podstawy prawne zawieszenia postępowania są określone w art. 97 § 1 i w art. 98 § 1 Kpa. Pierwszy z przywołanych przepisów prawa ma charakter obligatoryjny i wystąpienie którejkolwiek z przesłanek w nim wskazanych (pkt 1-4) skutkuje zawieszeniem postępowania z urzędu, natomiast drugi przepis jest fakultatywny i jego zastosowanie wymaga łącznego wystąpienia wszystkich określonych w nim warunków, a w niniejszej sprawie łącznego wystąpienia wszystkich warunków brak. Oceniając kwestię zawieszenia postępowania z urzędu, stosownie do dyspozycji art. 97 § 1 Kpa, stwierdzić należy brak przesłanek do zawieszenia postępowania administracyjnego, określonych w pkt 1, 2 i 3 tego przepisu, gdyż w tej sprawie one nie występują. Natomiast zastosowanie przesłanki określonej w pkt 4, w której skarżący upatruje podstawy do zawieszenia postępowania, uwarunkowane jest zależnością rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej od uprzedniego rozstrzygnięcia przez inny organ lub sąd zagadnienia wstępnego. Zatem na przeszkodzie w rozpatrzeniu danej sprawy administracyjnej stać musi problem prawny, który wyłonił się w toku postępowania administracyjnego, a którego rozstrzygnięcie należy do innego organu lub sądu i dopóki problem ten nie zostanie rozstrzygnięty niemożliwe jest zastosowanie przepisów prawa materialnego administracyjnego, a tym samym wydanie decyzji merytorycznej w sprawie administracyjnej. Musi istnieć zależność między uprzednim rozstrzygnięciem zagadnienia wstępnego, a rozpatrzeniem sprawy i wydaniem decyzji. W niniejszej sprawie takiej zależności brak. Dlatego przyczyna zawieszenia postępowania administracyjnego tkwi w braku merytorycznego materiału do rozstrzygnięcia danej sprawy administracyjnej. W tym zakresie trafnie twierdzi organ, iż ustawa o broni i amunicji nie uzależnia uznania czy daną osobę można zaliczyć do osób budzących obawę możliwości użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, jedynie od wyniku toczącego się przeciwko niemu postępowania karnego, ale także od okoliczności wszczęcia postępowania karnego pod zarzutem popełnienia określonych czynów karnych. W niniejszej sprawie, której przedmiotem jest zasadność odmowy zawieszenia, nie jest to wprost ocena osoby skarżącego pod kątem rozstrzygnięcia merytorycznego sprawy o cofnięcie pozwolenia na broń (ocena dawania przez niego rękojmi nie użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego), ale zastosowanie, zgodnie z zasadą art. 12 § 1 i art. 78 Kpa, odpowiedniego i wystarczającego środka dowodowego dla potrzeb wyjaśnienia meritum przedmiotowej sprawy administracyjnej, czy dla potrzeb wyjaśnienia okoliczności mającej znaczenie dla sprawy, do czego odnosi się w istocie art. 97 § 1 pkt 4 Kpa. W niniejszej sprawie, przyczyną wszczęcia postępowania był fakt wniesienia przez Prokuratora Prokuratury Rejonowej [...] do Sądu Rejonowego [...] aktu oskarżenia przeciwko M. K. o popełnienie przestępstwa przewidzianego w art. 286 § 1 Kk. Sposób zakończenia postępowania karnego jest z pewnością bardzo ważny dla skarżącego, co jest całkowicie zrozumiałe. Jednakże dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy administracyjnej i ewentualnego zastosowania przepisu art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (t.j. Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.) okoliczność w jaki sposób zostanie zakończone przez sąd powszechny postępowanie karne nie jest przesłanką niezbędną dla bytu postępowania administracyjnego w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń. Zatem okoliczność ta nie jest warunkiem niezbędnym do rozpatrzenia merytorycznego sprawy, czyli w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 Kpa nie stanowi zagadnienia istotnego w konkretnej sprawie, co w sposób prawidłowy wykazali w uzasadnieniach swoich postanowień Komendant Wojewódzki Policji [...] i Komendant Główny Policji. Organ prawidłowo rozstrzygnął przedmiotową sprawę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie dopatrzył się naruszenia prawa będącego podstawą do uchylenia zaskarżonego postanowienia, bądź stwierdzenia jego nieważności i dlatego na podstawie art. 151 w związku z art. 132 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji wyroku.