II SA/Wa 741/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: , Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Dąbrowska, Sędziowie WSA Olga Żurawska – Matusiak (spr.), Sławomir Antoniuk, , Protokolant starszy sekretarz sądowy Aneta Duszyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 lutego 2015 r. sprawy ze skargi W. L. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską – oddala skargę – Komendant Wojewódzki Policji w [...] decyzją z [...] grudnia 2012 r., na podstawie art. 20 i art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2012 r., poz. 576, dalej jako u.b.i.a.), cofnął W. L. (dalej także jako skarżący) pozwolenie na broń palną myśliwską. Podstawę faktyczną powyższego rozstrzygnięcia stanowiło uznanie skarżącego winnym popełnienia czynu z art. 178a § 2 K.k., czyli przestępstwa umyślnego. W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych mających wpływ na treść decyzji, wyrażający się w uznaniu, iż w sprawie nastąpiły okoliczności opisane w przepisie art. 18 pkt 1 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a u.b.i.a., które nakazywały organowi wydanie decyzji o cofnięciu przedmiotowego zezwolenia, podczas gdy skarżący nie został skazany za przestępstwo o charakterze umyślnym. Decyzją z [...] lutego 2013 r. Komendant Główny Policji utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W pierwszej kolejności organ zwrócił uwagę, że każde z przestępstw wskazanych w art. 178a K.k. może być popełnione tylko umyślnie – w zamiarze bezpośrednim lub ewentualnym. Biorąc pod uwagę stężenie alkoholu w organizmie skarżącego, a wynoszące 0,64 mg/l w wydychanym powietrzu, co przekłada się na około 1,3 ‰ alkoholu we krwi, zdaniem organu skarżący działał w zamiarze bezpośrednim, a już na pewno nie nieumyślnie. Następnie organ podkreślił, że przywołane w podstawie prawnej przepisy ustawy o broni i amunicji przewidują obligatoryjne cofnięcie pozwolenie na broń osobie skazanej prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo umyślne. Wobec tego, iż skarżący za tego typu przestępstwo został skazany, cofnięcie skarżącemu pozwolenia na broń było obligatoryjne. W skardze na powyższą decyzję, która wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżący powtórzył zarzut z odwołania, a nadto zarzucił skarżonej decyzji nieważność, albowiem nie została podpisana przez osobę uprawnioną, to jest Komendanta Głównego Policji. Stawiając powyższe zarzuty wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu skargi skarżący ponownie podniósł, iż występek jakiego się dopuścił miał charakter nieumyślny, na co wskazują okoliczności jego popełnienia i wyraził pogląd, że występek z art. 178a § 2 K.k. można popełnić z winy umyślnej i nieumyślnej. W ocenie skarżącego nieskazitelna opinia, wieloletnie członkostwo w towarzystwie łowieckim, sprawowanie odpowiedzialnych funkcji przesądza o tym, iż daje pełną rękojmię co do dalszego prawidłowego posiadania broni. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoją dotychczasową argumentację. Nadto wskazał, że wydawanie decyzji administracyjnych w sprawach pozwoleń na broń w imieniu organów Policji, każdorazowo odbywa się na podstawie stosownego pełnomocnictwa. W piśmie z 28 stycznia 2015 r. skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji jako bezprzedmiotowej, względnie uznanie jej za nieważną i umorzenie całego postępowania w sprawie. Argumentując powyższe wnioski procesowe podał, iż ustawą z dnia 27 września 2013 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania karnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2013 r., poz. 1247) popełnione przez niego czyn został uznany za wykroczenie, a więc jego popełnienie nie powodowało już skutku w postaci cofnięcia pozwolenia na broń. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią przepisu art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem skarżonej decyzji administracyjnej. Jest więc to kontrola legalności rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i procesowym, według stanu rzeczy istniejącego w dacie wydania zaskarżonego aktu, zatem Sąd nie może brać zasadniczo pod uwagę zmian stanu faktycznego lub prawnego, które miały miejsce już po wydaniu zaskarżonej decyzji. Oceniając przedmiotową decyzję według powyższych kryteriów, uznać należy, iż nie narusza ona prawa. Istota sprawy w niniejszym postępowaniu sprowadza się do oceny, czy realia faktyczne sprawy wypełniają przesłanki ujęte w przepisach art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a u.b.i.a. Zgodnie z wyżej powołanymi regulacjami prawnymi, pozwolenie na broń cofa się osobom stanowiącym zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego. Do osób takich ustawodawca zaliczył m.in. skazanych prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe. Oznacza to, że aby możliwe było cofnięcie pozwolenia na broń w oparciu o powyższą podstawę prawną, muszą zaistnieć łącznie dwie przesłanki: – osoba posiadająca pozwolenie na broń musi zostać prawomocnie skazana za popełnienie przestępstwa, – przestępstwo to musi należeć do kategorii przestępstw umyślnych. Podkreślić nadto należy, iż sformułowanie, jakim ustawodawca posłużył się w przepisie art. 18 ust. 1 u.b.i.a. - "właściwy organ Policji cofa" – jednoznacznie wskazuje na to, że po stronie organu istnieje obowiązek cofnięcia pozwolenia na broń osobie spełniającej przedmiotowe przesłanki. Przechodząc do meritum niniejszej sprawy wskazać należy, iż okolicznością niesporną jest, że skarżący, prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w [...] z [...] czerwca 2012 r., został uznany winnym popełnienia występku z art. 178a § 2 K.k., t. j. kierowania rowerem po drodze publicznej w stanie nietrzeźwości. Występek określony w przywołanym przepisie ma – wbrew przekonaniu skarżącego – charakter umyślny, przy czym samo prowadzenie pojazdu wymaga zamiaru bezpośredniego, natomiast fakt znajdowania się przez prowadzącego w stanie nietrzeźwości może być również objęty zamiarem ewentualnym (por. A. Marek /w:/ Kodeks karny. Komentarz. Lex 2007). W świetle powyższego, organy Policji były zobligowane do cofnięcia skarżącemu pozwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej. Organ nie miał przy tym obowiązku rozważenia, czy skarżący stanowi zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego. To sam ustawodawca w art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.i.a. szczegółowo określił, jakie osoby stanowią określone w tym przepisie zagrożenie. Zgodnie z literalnym brzmieniem tego przepisu, taką osobą, stanowiącą zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego, jest osoba skazana prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe. Wystarczy przy tym jednorazowe skazanie, co jednoznacznie wynika z brzmienia omawianego przepisu. W sytuacji ziszczenia się powyższej przesłanki organ Policji nie jest obowiązany do badania innych okoliczności, w tym odnoszących się bezpośrednio do posiadacza pozwolenia na posiadanie broni. Wskazywane w skardze wieloletnie członkostwo w towarzystwie łowieckim, sprawowanie odpowiedzialnych funkcji, nieskazitelna opinia pozostają, w świetle brzmienia powołanego przepisu, bez wpływu na treść rozstrzygnięcia. Dokonując analizy przepisów prawa, które legły u podstaw wydania skarżonej decyzji, należy mieć także na względzie to, iż w polskim prawodawstwie uprawnienie do posiadania broni palnej nie należy do zakresu konstytucyjnych praw i wolności obywatelskich. Wręcz przeciwnie, uprawnienie to stanowi odstępstwo od generalnej zasady, iż prawo do posiadania broni jest ściśle reglamentowane i zawarowane jedynie dla ogólnie ujmowanej grupy funkcjonariuszy służb mundurowych. Skoro więc omawiane uprawnienie stanowi wyjątek od reguły, to takie ustalenie prowadzi do konkluzji, iż przepisy regulujące przedmiotową kwestię, winny być interpretowane w sposób wysoce restrykcyjny. Wykładnia zaś przepisów ustawy o broni i amunicji powinna zmierzać w kierunku zawężającym zamiast rozszerzającym. Podkreślić także należy, iż ustawodawca przy tworzeniu przepisów prawa postępuje w sposób racjonalny. Nowo wprowadzane uregulowania winny więc pozostawać w spójności z generalnymi regulacjami dotyczącymi konkretnej materii. Stąd więc należało założyć, że racjonalny ustawodawca, tworząc przepisy dotyczące materii stanowiącej wyjątek od reguły, iż praw do posiadania broni palnej nie mają obywatele, a jeśli mają to tylko w szczególnych okolicznościach i tylko spełniając restrykcyjne wymogi, nie dopuściłby do sytuacji, by dostęp do broni palnej pozostawić osobom, które swym postępowaniem wykazały pełny brak odpowiedzialności. Tak zaś należy oceniać każdego, kto w stanie nietrzeźwości porusza się po drodze publicznej, sprowadzając tym samym zagrożenie dla życia czy mienia innych użytkowników tej drogi. Bez wpływu na ocenę legalności skarżonego rozstrzygnięcia pozostają zmiany dokonane w Kodeksie karnym powołaną powyżej ustawą z dnia 27 września 2013 r. Na podkreślenie zasługuje bowiem, na co Sąd zwrócił uwagę na wstępie rozważań, że sądowa kontrola zasadza się na stanie faktycznym i prawnym obowiązującym w dacie wydania w zaskarżonej decyzji. Skarżący wyrokiem z [...] czerwca 2012 r. został skazany za popełnienie [...] grudnia 2011 r. czynu polegającego na prowadzeniu na drodze publicznej roweru, będąc w stanie nietrzeźwości. Na skarżącego została nałożona kara grzywny, którą skarżący wykonał w 2012 r. To te okoliczności faktyczne uwzględniły organy orzekając tak w pierwszej ([...] grudnia 2012 r.), jak i drugiej instancji ([...] lutego 2013 r.). Ustawa, na którą powołuje się skarżący, weszła w życie 9 listopada 2013 r. i wprowadzone tą ustawą zmiany w zakresie kwalifikacji czynu popełnionego przez skarżącego nie mają znaczenia z punktu widzenia oceny legalności zaskarżonej decyzji. Dlatego też nie można podzielić poglądu skarżącego tak o nieważności skarżonej decyzji, jak i jej bezprzedmiotowości i uwzględnić jego wniosku o umorzeniu postępowania. W przypadku zatarcia skazania skarżący może, przy spełnieniu pozostałych przesłanek, ubiegać się o wydanie nowego pozwolenia na broń, ale kwestia ta nie może być rozstrzygana przez Sąd w ramach procedowania w przedmiotowej sprawie. Jako nieuprawniony należy ocenić zarzut niepodpisania zaskarżonej decyzji przez osobę nieuprawnioną. Zgodnie z artykułem 268 K.p.a. organ administracji publicznej może w formie pisemnej upoważnić pracowników kierowanej jednostki organizacyjnej do załatwiania spraw w jego imieniu w ustalonym zakresie, a w szczególności do wydawania decyzji administracyjnej, postanowień i zaświadczeń. Przywołany przepis dopuszcza możliwość udzielenia upoważnienia do wykonywania kompetencji organu administracji (w tym przypadku organów Policji) przez większą liczbę osób. Zatem wydawanie decyzji administracyjnych w sprawach pozwoleń na broń w imieniu organów Policji, każdorazowo odbywa się na podstawie stosownego pełnomocnictwa, znajdującego oparcie w przepisach obowiązującej procedury administracyjnej. Pracownik upoważniony do wykonywania kompetencji organu "nie staje się przez to organem administracji, wykonuje bowiem tylko kompetencje innego organu, lecz ich nie posiada. Ponieważ działania podmiotu upoważnionego zaliczane są na rachunek organu upoważniającego, traktowane są jako rozstrzygnięcia organu upoważniającego" (vide: J. Lang, J. Służewski, M. Wierzbowski, A. Wiktorowska, Polskie prawo administracyjne, Warszawa 1995, s. 52-53). Upoważnienie wydane na podstawie art. 268a K.p.a. wywiera zatem ten skutek, że zmienia się osoba wykonująca kompetencje organu przez podejmowanie czynności w prawnych formach działania administracji publicznej. Jest to więc osoba (osoby) wyznaczona, do wykonywania kompetencji organu, działająca w jego imieniu. W przedmiotowej sprawie decyzja z [...] lutego 2013 r. została wydana przez Komendanta Głównego Policji, co wynika z jej części nagłówkowej, z upoważnienia którego działał [...] D. A. Radca w Wydziale [...] Komendy Głównej Policji. Upoważnienie dla tego funkcjonariusza do wydawania w imieniu Komendanta Głównego Policji m.in. decyzji w postępowaniach administracyjnych dotyczących pozwoleń na broń zostało zawarte w decyzji nr [...] Komendanta Głównego Policji z [...] lipca 2012 r., znajdującej się w aktach sprawy. W tym stanie sprawy, nie podzielając argumentów zawartych w złożonej skardze oraz uznając, iż organ w sposób prawidłowy zebrał i ocenił materiał dowodowy, jak również, że przy wykonywaniu tych czynności nie naruszył przepisów prawa, a także dokonał prawidłowej wykładni przepisów ustawy o broni i amunicji mających zastosowanie wobec ustalonych okoliczności faktycznych sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji wyroku, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.).