II SA/Wa 745/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Joanna Kube po rozpoznaniu w dniu 28 sierpnia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. R. w przedmiocie ponownego ustalenia wysokości świadczenia emerytalnego postanawia: odrzucić skargę. Skarżący – A. R. pismem z dnia [...] marca 2019 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Dyrektora Zakładu Emerytalno-Rentowego MSWiA z dnia [...] lutego 2019 r. [...] w przedmiocie ponownego ustalenia wysokości świadczenia emerytalnego. Jednocześnie wniósł o zobowiązanie organu do wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją z dnia [...] czerwca 2017 r. o ponownym ustaleniu emerytury. W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej odrzucenie, jako niepodlegającej kognicji sądów administracyjnych, wskazując, że na decyzje Dyrektora ZER MSWiA w przedmiocie ustalenia wysokości świadczenia przysługuje odwołanie wyłącznie do sądu powszechnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sąd administracyjny, rozpoznając skargę, w pierwszej kolejności bada, czy wniesiona skarga jest dopuszczalna. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, z późn. zm.) – dalej jako: p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Postępowanie w sprawach ustalania prawa i wysokości zaopatrzenia emerytalnego funkcjonariuszy Policji regulują przepisy ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Celno-Skarbowej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 288), dalej jako – ustawa zaopatrzeniowa. Na podstawie art. 32 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy, w stosunku do funkcjonariuszy Policji, prawo i wysokość świadczeń ustala organ emerytalny określony przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych. Zgodnie z treścią art. 32 ust. 4 ustawy zaopatrzeniowej, od decyzji, o której mowa w ust. 1, przysługuje zainteresowanemu odwołanie do właściwego sądu, według zasad określonych w przepisach ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 2019 r., poz. 1460) – dalej jako: k.p.c. Odwołanie do sądu powszechnego przysługuje również w przypadku niewydania przez organ emerytalny decyzji w terminie określonym w ust. 3 (art. 32 ust. 5 ustawy zaopatrzeniowej). Zgodnie z art. 1 k.p.c., sprawy z zakresu ubezpieczeń społecznych są sprawami cywilnymi. Sprawami z zakresu ubezpieczeń społecznych, które objęte są właściwością sądów powszechnych, są także sprawy, w których wniesiono odwołanie od decyzji organów rentowych dotyczących emerytur i rent (art. 476 § 2 pkt 2 k.p.c.), zaś organami rentowymi są m.in. organy emerytalne resortów spraw wewnętrznych (art. 476 § 4 pkt 3 k.p.c.). W konsekwencji uznać należy, że sąd administracyjny nie jest właściwy do rozpoznania skargi na decyzję wydaną w trybie art. 32 ustawy zaopatrzeniowej. Pogląd ten wynika również z art. 180 § 1 i art. 181 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 2096) – dalej jako: k.p.a. Przepis art. 180 § 1 k.p.a. stanowi, że w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych stosuje się przepisy kodeksu, chyba że przepisy dotyczące ubezpieczeń społecznych ustalają odmienne zasady postępowania w tych sprawach. Jakkolwiek więc sprawa dotycząca prawa do zaopatrzenia emerytalnego i wysokości emerytury funkcjonariusza Policji jest załatwiana w drodze decyzji właściwego organu emerytalnego (art. 32 ust. 1 pkt 1 ustawy zaopatrzeniowej), to zgodnie z art. 181 k.p.a., do postępowania przed organami odwoławczymi stosuje się odpowiednio przepis art. 180 § 1. Odesłanie to, w powiązaniu z art. 32 ust. 4 ustawy zaopatrzeniowej sprawia, że w postępowaniu odwoławczym stosuje się zasady odmienne od tych, na jakich opiera się ogólne postępowanie administracyjne. Są to zasady określone w art. 32 ust. 4 ww. ustawy zaopatrzeniowej. Dodać należy także, że pogląd o odwołaniu do sądu powszechnego od decyzji w sprawach emerytalnych, podejmowanych w trybach nadzwyczajnych, znalazł akceptację w uchwale składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 23 marca 2011 r., sygn. akt I UZP 3/10, której nadano moc zasady prawnej (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 marca 2014 r., sygn. akt I OSK 2081/12). W konsekwencji przyjąć należy, że sąd administracyjny nie jest właściwy do rozpoznania skargi na decyzję wydaną w trybie art. 32 ust. 2 ustawy zaopatrzeniowej. W takiej sytuacji sąd administracyjny odrzuca skargę. Zważywszy na powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.