II SA/Wa 747/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Pisula-Dąbrowska, Sędzia WSA Adam Lipiński, Asesor WSA Jacek Fronczyk (spr.), Protokolant Marcin Błach, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 26 czerwca 2006 r. sprawy ze skargi C. G. na decyzję Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej z dnia [...] lutego 2006 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania prawa do zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym oddala skargę. Dyrektor Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej we W. decyzją z dnia [...] grudnia 2005r. nr [...], po rozpatrzeniu wniosków C. G. z dnia [...] czerwca 2005r. i [...] września 2005r., powołując się na art. 13 ust. 6 ustawy z dnia 22 czerwca 1995r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (t. j.: Dz. U. z 2005r. Nr 41, poz. 398) oraz art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego, odmówił wnioskodawcy przyznania prawa do zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym przy ul. [...] we W., znajdującym się w zasobach Wojskowej Agencji Mieszkaniowej. W motywach rozstrzygnięcia organ podał, że przedmiotowy lokal mieszkalny przydzielony został przez Dyrektora Oddziału Terenowego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej we W. M. G. na podstawie decyzji o przydziale osobnej kwatery stałej z dnia [...] grudnia 2000r. nr [...]. W ww. lokalu miał prawo mieszkać C. G. – syn. M. G. zmarła w dniu [...] maja 2005r. Z oświadczenia zainteresowanego oraz przedstawionych dokumentów wynika, iż C. G. zamieszkuje w lokalu mieszkalnym we W. przy ul. [...] samotnie i pod tym adresem zameldowany jest na pobyt stały od dnia [...] listopada 1972r. Organ wskazał, że C. G. oświadczył, iż nie posiada tytułu prawnego do jakiegokolwiek lokalu mieszkalnego lub domu. Dyrektor Oddziału Regionalnego WAM we W. dokonał oceny prawnej powyższego stanu faktycznego i stwierdził, iż w myśl art. 23 ust. 1a i 1b ustawy z dnia 16 kwietnia 2004r. o zmianie ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2004 r. Nr 116, poz. 1203 z późn. zm.) w związku z art. 26 ust. 2 ustawy z dnia 22 czerwca 1995r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP, w razie śmierci osoby, której przed dniem 30 czerwca 2004r. przydzielono lokal mieszkalny niebędący kwaterą, prawo do zamieszkiwania w tym lokalu mają wspólnie z nią zamieszkałe w chwili jej śmierci dzieci własne, przysposobione oraz przyjęte na wychowanie na podstawie orzeczenia sądu opiekuńczego, jak również dzieci małżonka, do czasu zawarcia związku małżeńskiego, nie dłużej jednak niż do ukończenia 25 lat życia, chyba że przed tym dniem stały się niezdolne do pracy oraz samodzielnej egzystencji i nie zawarły związku małżeńskiego. W takim przypadku dyrektor oddziału regionalnego wydaje ww. osobom decyzję o prawie zamieszkiwania. Z brzmienia powyższego przepisu organ wyprowadził wniosek, iż dzieci, nie nabywają prawa do zamieszkiwania, jeżeli w chwili śmierci zmarłego rodzica ukończyły 25 lat życia. C. G., pomimo wspólnego zamieszkiwania z osobą posiadającą tytuł prawny, tj. z matką, z chwilą jej śmierci nie nabył uprawnień do zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym we W. przy ul. [...] i w związku z tym nie można wydać mu, w trybie art. 23 ust. 1a i 1b ustawy z dnia 16 kwietnia 2004r. o zmianie ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej oraz niektórych innych ustaw, decyzji o prawie zamieszkiwania w zajmowanym lokalu mieszkalnym. W dalszej części uzasadnienia Dyrektor Oddziału Regionalnego WAM we W. wskazał, że w myśl art. 29 ustawy z dnia 22 czerwca 1995r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP, w sytuacji wyjątkowej dyrektor oddziału regionalnego Agencji, za zgodą Ministra Obrony Narodowej, może wydać decyzję o prawie zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym, na czas oznaczony, innej osobie niż żołnierz służby stałej. Z przepisu tego, jak zaznaczył, wynika, iż wyjątkowość sytuacji jest, obok wymogu wyrażenia zgody przez Ministra Obrony Narodowej, przesłanką konieczną do wydania takiej decyzji. Organ zaznaczył, że ustawodawca nie sprecyzował, jakie przypadki należy uznać za sytuację wyjątkową. Dokonując analizy sprawy, Dyrektor Oddziału zwrócił uwagę, iż w przedmiotowym lokalu mieszkalnym C. G. (osoba samotna) zamieszkuje od 1972r., a także uwzględniając, iż w Garnizonie W. nie zostały zaspokojone potrzeby mieszkaniowe żołnierzy zawodowych z rodzinami, Oddział Regionalny Agencji zaproponował zainteresowanemu przydzielenie innego, mniejszego lokalu mieszkalnego we W. przy ul. [...], o strukturze 1 pokój z kuchnią, przedpokój, wc, łazienka o łącznej powierzchni użytkowej 23,94 m kw., w tym powierzchni użytkowej podstawowej 12,50 m kw. lub w innej miejscowości, gdzie nie ma potrzeb mieszkaniowych żołnierzy zawodowych, np. J., L., J., P. (pismo nr [...] z dnia [...] października 2005r.). C. G. nie wyraził zgody na przedstawioną propozycję (pismo z dnia [...] października 2005r.). Organ uznał zatem, iż w sprawie nie zachodzi sytuacja wyjątkowa, uzasadniająca wydanie C. G., w trybie art. 29 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, decyzji o prawie zamieszkiwania w przedmiotowym lokalu mieszkalnym. C. G. odwołał się od powyższej decyzji, zarzucając naruszenie przepisów art. 23 ust. 1a – 1c ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP oraz zasad współżycia społecznego w związku z art. 29 w/w ustawy. Zainteresowany podniósł, że zgodnie z imiennym nakazem przydzielającym w 1972r. omawianą kwaterę ojcu – [...] S. G. oraz decyzją z 2000r. o przydziale M. G. osobnej kwatery stałej miał prawo zamieszkiwać w omawianym lokalu. Z kolei zaś zgodnie ze znowelizowanym przepisem art. 22 ust. 2 w przypadku nieprzekazania kwatery stałej służy prawo do lokalu zamiennego, tj. lokalu mieszkalnego o dotychczasowym standardzie. Tymczasem zaproponowany lokal przy ul. [...] we W. nie spełniał warunków lokalu zamiennego bowiem nie posiadał instalacji gazowej i grzewczej oraz był zdewastowany. C. G. podał także, że od 1992r. jest na rencie inwalidzkiej ze względu na stan zdrowia, zaś propozycja organu nie uwzględnia wyjątkowości jego sytuacji zdrowotnej, tj. [...]. Zaznaczył, że wymaga opieki innych osób, którą od lat świadczą sąsiedzi i przyjaciele z obecnego miejsca zamieszkania. Wniósł o przydzielenie zajmowanego lokalu, deklarując jego wykupienie na warunkach, jakie zaproponuje Oddział Regionalny WAM. Decyzją z dnia [...] lutego 2006r. nr [...] Prezes Wojskowej Agencji Mieszkaniowej utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego WAM we W., nie znajdując podstaw do uwzględnienia odwołania. W uzasadnieniu Prezes WAM odniósł się do zarzutów stawianych w odwołaniu i przytoczył argumentację zaprezentowaną przez organ I instancji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie C. G. wniósł o uchylenie decyzji Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej. Skarżący podniósł, że w jego sprawie wyjątkowość sytuacji w ogóle nie koliduje z interesem społecznym, na co powołuje się organ. W jego ocenie, interes strony i interes społeczny są tożsame w świetle art. 75 Konstytucji RP. Zamieszkując od 1972r. w lokalu przy ul. [...] we W., dokonał na własny koszt jego ulepszenia przez wymianę stolarki okiennej i położenie glazury na ścianach i podłogach w pomieszczeniu kuchennym i sanitariacie. Zdaniem skarżącego, działania organów WAM trudno uznać za uwzględniające przesłanki z art. 29 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP, skoro zaproponowano mu lokal mieszkalny przy ul. [...] we W., wprawdzie o mniejszym metrażu, lecz zdewastowany, bez instalacji co., gazu, a przede wszystkim położony w budynku, który w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego przeznaczony jest do wyburzenia. Nadto ten sam lokal zaproponowano innej osobie. Jako możliwą i niekolidującą z interesem ogólnym, wskazał podstawę prawną rozwiązania swojej sytuacji, wynikającą z art. 4 i art. 5 ustawy z dnia 7 lipca 2005r. o zmianie niektórych ustaw dotychczasowych nabywania własności nieruchomości (Dz. U. Nr 157, poz. 1315). W odpowiedzi na skargę Prezes Wojskowej Agencji Mieszkaniowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w uzasadnieniu swego stanowiska procesowego argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi zawarto także wniosek o zasądzenie od strony skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Innymi słowy, sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego. Skarga analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie. Postępowanie w niniejszej sprawie zostało wszczęte wnioskiem z dnia [...] czerwca 2005r., w którym C. G. zwrócił się do Dyrektora Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej we W. o zawarcie z nim umowy najmu lokalu przy ul. [...] we W. Z kolei, w trakcie prowadzonego już postępowania, we wniosku z dnia [...] września 2005r. skarżący wskazał, że wydanie decyzji o prawie zamieszkiwania w wymienionym lokalu winno nastąpić na podstawie art. 29 ustawy z dnia 22 czerwca 1995r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (t. j.: Dz. U. z 2005r. Nr 41, poz. 398 z późn. zm.). Nie ulega wątpliwości, że w obydwu swych wnioskach C. G. domagał się od właściwego wojskowego organu mieszkaniowego potwierdzenia jego prawa do zamieszkiwania w lokalu przy ul. [...] we W. Dlatego też w pełni uzasadnioną była całościowa analiza sytuacji faktycznej i prawnej skarżącego, jaką na podstawie obowiązujących w tym zakresie przepisów prawa przeprowadziły orzekające w sprawie wojskowe organy mieszkaniowe. Przepis art. 22 ust. 2 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004r. o zmianie ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 116, poz. 1203 z późn. zm.) stanowi, że osoby, które nabyły prawo do emerytury wojskowej lub wojskowej renty inwalidzkiej oraz członkowie rodzin, o których mowa w art. 26 ust. 2 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, zajmujący lokale mieszkalne będące w zasobie Wojskowej Agencji Mieszkaniowej, w przypadku gdy lokale te są przeznaczone wyłącznie na zakwaterowanie żołnierzy zawodowych pełniących zawodową służbę wojskową na podstawie kontraktu na pełnienie służby stałej, w przypadku przekazania do dyspozycji Wojskowej Agencji Mieszkaniowej zajmowanego lokalu mieszkalnego, otrzymują ekwiwalent pieniężny w zamian za rezygnację z osobnej kwatery stałej, a w przypadku niedokonania takiego przekazania podlegają z urzędu przekwaterowaniu do lokalu zamiennego. Jak słusznie zauważa organ, regulacja ta jest podstawą do przekwaterowania do lokali zamiennych, a także podstawą wypłacenia ekwiwalentu pieniężnego określonym w niej osobom, które zajmują lokale będące w zasobie Agencji, przeznaczone na wyłączne potrzeby żołnierzy zawodowych, pełniących zawodową służbę wojskową na podstawie kontraktu na pełnienie służby stałej. Skarżący nie należy jednak do kręgu osób wymienionych w tym przepisie. Nie nabył bowiem prawa do emerytury wojskowej lub wojskowej renty inwalidzkiej, ani nie jest członkiem rodziny, o którym mowa w art. 26 ust. 2 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP. Nie ma zatem w ogóle prawa do lokalu zamiennego. Zgodnie z art. 26 ust. 2 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP, członkami rodziny żołnierza służby stałej (...) są: 1) małżonek; 2) wspólnie zamieszkałe dzieci własne, przysposobione oraz przyjęte na wychowanie na podstawie orzeczenia sądu opiekuńczego, jak również dzieci małżonka do czasu zawarcia związku małżeńskiego, nie dłużej jednak niż do dnia ukończenia 25 lat życia, chyba że przed tym dniem stały się niezdolne do pracy oraz do samodzielnej egzystencji i nie zawarły związku małżeńskiego. W świetle przepisów art. 23 ust. 1a i 1b ustawy o zmianie ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej oraz niektórych innych ustaw w związku z art. 26 ust. 2 pkt 2 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP w razie śmierci osoby, której przed dniem 1 lipca 2004r. przydzielono lokal mieszkalny pozostający w dyspozycji Wojskowej Agencji Mieszkaniowej, niebędący kwaterą, prawo do zamieszkiwania w tym lokalu mają, wspólnie z nią zamieszkałe w chwili jej śmierci, dzieci własne, przysposobione oraz przyjęte na wychowanie na podstawie orzeczenia sądu opiekuńczego, jak również dzieci małżonka, do czasu zawarcia związku małżeńskiego, nie dłużej jednak niż do ukończenia 25 lat życia, chyba że przed tym dniem stały się niezdolne do pracy oraz samodzielnej egzystencji i nie zawarły związku małżeńskiego. C. G., pomimo wspólnego zamieszkiwania z matką, której przydzielono lokal mieszkalny przy ul. [...] we W. przed [...] lipca 2004r., nie stał się niezdolny do pracy i samodzielnej egzystencji przed ukończeniem 25 roku życia, zatem zasadnie przyjęto, że nie nabył uprawnień do zamieszkiwania w przedmiotowym lokalu, i że nie jest możliwe wydanie pozytywnej decyzji w trybie art. 23 ust. 1a i 1b ustawy o zmianie ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej oraz niektórych innych ustaw. Stosownie do treści art. 29 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP w sytuacji wyjątkowej dyrektor oddziału regionalnego Agencji, za zgodą Ministra Obrony Narodowej, może wydać decyzję o prawie zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym, na czas oznaczony, innej osobie niż żołnierz służby stałej. Z użytego w tym przepisie sformułowania "może wydać" wynika, że podejmowane na tej podstawie decyzje mają charakter uznaniowy. Oznacza to, że organ decyzyjny posiada swobodę działania i możliwości wyboru określonego załatwienia sprawy. Sądowa kontrola tego rodzaju decyzji jest zatem ograniczona. Sąd może badać tylko, czy decyzja nie nosi cech dowolności, a więc czy organ rozstrzygający zebrał cały materiał dowodowy i dokonał wyboru określonego sposobu załatwienia sprawy po wszechstronnym i dogłębnym rozważeniu wszystkich okoliczności faktycznych. W ocenie Sądu, w świetle art. 29 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP sytuacją wyjątkową będzie taka, która świadczy o braku możliwości zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych przez osobę we własnym zakresie, np. ze względu na jej sytuację finansową. O wyjątkowości danej sytuacji nie może natomiast świadczyć długi okres zamieszkiwania w lokalu. Sąd nie podziela stanowiska organu I instancji w tym zakresie. Niemniej jednak uchybienie to nie miało wpływu na wynik sprawy. Dyrektor Oddziału Regionalnego WAM we W. wyjaśnił, że z uwagi na fakt, iż w miejscowości W. występują niezaspokojone potrzeby mieszkaniowe żołnierzy uprawnionych do otrzymania decyzji o prawie zamieszkiwania w lokalach o takiej strukturze, nie jest możliwe przyznanie C. G. prawa do zamieszkiwania w przedmiotowym lokalu. Sąd podziela stanowisko organu, że ustawowym obowiązkiem Wojskowej Agencji Mieszkaniowej jest realizacja uprawnień żołnierzy pełniących zawodową służbę wojskową. Zatem w pierwszej kolejności na podstawie ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP uprawnieni są żołnierze zawodowi. Kiedy potrzeby mieszkaniowe osób uprawnionych na gruncie tej ustawy nie są zaspokojone, to interes tej formacji z pewnością góruje nad interesem jednostki, która dodatkowo z tej grupy się nie wywodzi. W świetle orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, jeśli w sprawach pozostawionych przez przepisy uznaniu administracyjnemu interes społeczny nie stoi na przeszkodzie i leży to w możliwości organu administracji, organ ten ma obowiązek załatwić sprawę w sposób pozytywny dla strony, chyba że brak jest realnych możliwości. W tym wypadku interes żołnierzy zawodowych oczekujących na realizację swoich ustawowych uprawnień niewątpliwie góruje nad interesem skarżącego. Trudno zgodzić się z C. G., który twierdzi, że ilość oddawanych mieszkań wskazuje na zaspokojenie przez [...] Oddział Agencji potrzeb mieszkaniowych żołnierzy. Skarżący nie bierze bowiem pod uwagę liczby oczekujących na mieszkania żołnierzy. Powszechnie wiadomo, że w ostatnich latach w Siłach Zbrojnych wykonano szereg przedsięwzięć natury organizacyjno – etatowej, wynikających m.in. z modernizacji Sił Zbrojnych, które to zamierzenia polegały przede wszystkim na rozformowaniu, przeformowaniu lub przeniesieniu szeregu związków taktycznych, oddziałów i dowództw różnego szczebla. W rezultacie rzeczonych zmian nie tylko w Garnizonie W. zwiększyło się zapotrzebowanie na mieszkania. Pomimo tego, organ I instancji zaproponował skarżącemu inny, mniejszy lokal we W. przy ul. [...] bądź lokal w J., L., J. lub P. Oceniając już choćby ten etap prowadzonego postępowania, trudno uznać, że organ w sposób całkowicie dowolny potraktował sytuację skarżącego. Z kolei to, że skarżący nie przyjął propozycji nie może świadczyć samo w sobie o naruszeniu przez organ art. 29 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP. C. G. podnosi, że lokal przy ul. [...] we W. zaproponowano także innej osobie, i że jest on zdewastowany, bez instalacji co., gazu, a przede wszystkim położony w budynku, który w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego przeznaczony jest do rozbiórki. W istocie z akt sprawy wynika, że taka propozycja była składana również innej osobie, ale daty tychże propozycji wykluczają sugestię skarżącego, że miało to miejsce w tym samym czasie. Osoba, której proponowano lokal przy ul. [...] propozycję tę otrzymała w kwietniu 2005r., zaś C. G. w październiku 2005r. Jak należy wnosić, nieprzyjęcie mieszkania przez osobę, której złożono propozycję w kwietniu, uczyniło możliwym złożenie analogicznej propozycji skarżącemu w późniejszym czasie. Odnosząc się do kolejnych kwestii, warto zauważyć, że użytkowanie jakiegokolwiek lokalu wiąże się z jego eksploatacją. Nakłady poczynione przez skarżącego w lokalu przy ul. [...] we W. wiążą się z jego codziennym użytkowaniem i stanowią koszt z tym związany. Z drugiej zaś strony, osoba ubiegająca się na podstawie art. 29 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP o przyznanie prawa do zamieszkiwania w lokalu będącym w zasobach Agencji nie nabywa roszczenia o przydział lokalu o identycznym standardzie, jaki zajmowała do tego momentu bez tytułu prawnego. Faktu tego nie może zmieniać nawet okoliczność, że budynek, w którym proponowany lokal znajduje się, miałby w przyszłości podlegać rozbiórce (bez względu na przyczynę). Co więcej, przepis art. 29 cytowanej wcześniej ustawy w ogóle nie daje podstaw do występowania z jakimikolwiek roszczeniami. Znamiennym przy tym również jest to, że C. G. w ogóle nie odnosi się do propozycji otrzymania lokalu w innym mieście. W postępowaniu odwoławczym skarżący zadeklarował chęć wykupienia lokalu przy ul. [...] we W. Wyrażona gotowość nabycia lokalu uzasadnia twierdzenie, że skarżący dysponuje środkami finansowymi umożliwiającymi mu zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych we własnym zakresie. Wobec tego, trudno uznać jego sytuację za wyjątkową. W takich okolicznościach zupełnie nieuprawnionym jest powoływanie się na art. 75 Konstytucji RP. Wydanie decyzji o odmowie przyznania prawa do zamieszkiwania w lokalu przy ul. [...] we W. jest w pełni uzasadnione. C. G. wyraził również pogląd, że możliwy jest inny sposób rozwiązania jego sytuacji, niekolidujący z interesem ogólnym. Wskazał, że podstawę prawną tego rozwiązania mogą stanowić art. 4 i art. 5 ustawy z dnia 7 lipca 2005r. o zmianie niektórych ustaw dotychczasowych nabywania własności nieruchomości (Dz. U. Nr 157, poz. 1315). Wniosek ten skarżący sformułował w piśmie procesowym skierowanym do WSA w Warszawie z dnia [...] maja 2006r. Nie ulega wątpliwości, że jest to nowy wniosek, który winien być skierowany do organu, a nie do Sądu, nie może mieć zatem wpływu na ocenę wydanych w sprawie decyzji. Wojskowe organy mieszkaniowe orzekały w przedmiocie przyznania prawa do zamieszkiwania w lokalu na podstawie ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP i ustawy o zmianie ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej oraz niektórych innych ustaw. Wobec zawartego w odpowiedzi na skargę wniosku o obciążenie strony skarżącej kosztami postępowania warto wyjaśnić, że stosownie do przepisów działu V ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), regulującego kwestię kosztów postępowania, koszty postępowania zasądza się jedynie w razie uwzględnienia skargi i tylko na rzecz skarżącego (art. 200 i 209 ww. ustawy). Nie jest zatem możliwe zasądzenie na rzecz organu kosztów postępowania od strony skarżącej, z zastrzeżeniem art. 203 i art. 204, które dotyczą skargi kasacyjnej. Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 151 ww. ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji wyroku.