II SA/Wa 749/17
PostanowienieWSA w Warszawie2017-10-16
Skład orzekający: Andrzej Góraj
Analiza orzeczenia
Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.
Zagadnienie prawne
Czy orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej ustalające stopień uszczerbku na zdrowiu funkcjonariusza doznanego wskutek choroby pozostającej w związku ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby podlega kognicji sądu administracyjnego?Ratio decidendi
Sąd administracyjny odrzuca skargę, jeśli sprawa nie należy do jego właściwości. Orzeczenia komisji lekarskich ustalające schorzenia, ich związek ze służbą i stopień inwalidztwa dla celów emerytalno-rentowych mają charakter orzeczeń wstępnych i nie podlegają zaskarżeniu do sądu administracyjnego, ponieważ sprawy te należą do właściwości sądów powszechnych w ramach odwołań od decyzji organów rentowych.Stan faktyczny
Funkcjonariusz Służby Więziennej P. K. odwołał się od orzeczenia Rejonowej Komisji Lekarskiej MSW, które nie uznało związku jego choroby ze szczególnymi warunkami służby. Centralna Komisja Lekarska utrzymała w mocy to orzeczenie. P. K. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, zarzucając niedostateczne pouczenie o środkach odwoławczych. Sąd administracyjny odrzucił skargę, uznając sprawę za niedopuszczalną do jego kognicji.Rozstrzygnięcie
Odrzucono skargę.Pełny tekst orzeczenia
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Góraj po rozpoznaniu w dniu 16 października 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. K. na orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia stopnia uszczerbku na zdrowiu funkcjonariusza doznanego wskutek choroby pozostającej w związku ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby postanawia - odrzucić skargę.
Centralna Komisja Lekarska podległa Ministrowi Właściwemu do Spraw Wewnętrznych Skład Orzekający w P., działając na podstawie art. 47 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1822), po rozpatrzeniu odwołania z dnia [...] października 2016 r. P. K. - funkcjonariusza Służby Więziennej od orzeczenia Rejonowej Komisji Lekarskiej MSW w P. z dnia [...] października 2016 r. nr [...], orzeczeniem z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...], utrzymała w mocy zaskarżone orzeczenie.
W uzasadnieniu przedmiotowego orzeczenia Centralna Komisja Lekarska wyjaśniła, że badany funkcjonariusz Służby Więziennej korzystał ze zwolnień lekarskich w okresie [...] marca – [...] czerwca 2016 r. z powodu [...]. Został on skierowany na badanie przez Komendanta Aresztu Śledczego w P. w celu ustalenia, czy choroba będąca powodem zwolnienia pozostaje w związku ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby. Rejonowa Komisja Lekarskiej MSW w P. orzeczeniem z dnia [...] października 2016 r. nie uznała związku choroby ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby. Skład orzekający Centralnej Komisji Lekarskiej MSW w P. orzekł o braku związku zwolnienia lekarskiego w okresie [...] marca – [...] czerwca 2016 r. ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby i utrzymał w mocy zaskarżone orzeczenie Rejonowej Komisji Lekarskiej MSW w P. z dnia [...] października 2016 r.
Organ pouczył stronę, że "od orzeczenia Centralnej Komisji Lekarskiej Ministerstwa Spraw Wewnętrznych służby wniesienie skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w P. w terminie 30 dni od dnia otrzymania orzeczenia za pośrednictwem Centralnej Komisji Lekarskiej MSW w P. Od orzeczeń komisji lekarskich podległych Ministrowi Spraw Wewnętrznych, w zakresie dotyczącym oceny zdrowia funkcjonariusza i ustalenia związku stwierdzonych schorzeń ze służbą do celów odszkodowawczych lub zaopatrzenia emerytalnego, w tym rentowych, skarga do sądu administracyjnego nie przysługuje (prawo do świadczeń, ich zakres i wysokość z tego tytułu ustalają inne organy, od rozstrzygnięć których przysługuje odwołanie do właściwego sądu według zasad określonych w przepisach kodeksu postępowania cywilnego).".
Pismem z dnia 10 lutego 2017 r. P. K., reprezentowany przez pełnomocnika, złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w P. skargę na orzeczenie Centralna Komisja Lekarska z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...], wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Skarżący podniósł, że pouczenie zawarte w zaskarżonym orzeczeniu jest niedostateczne, ponieważ nie wyjaśnia w jakim zakresie i do jakiego organu ma złożyć środek odwoławczy strona, która chce orzeczenie zaskarżyć.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie.
W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że Centralna Komisja Lekarska zaskarżonym orzeczeniem utrzymała w mocy orzeczenie Rejonowej Komisji Lekarskiej MSW w P. z dnia [...] października 2016 r., w którym Komisja nie uznała schorzenia skarżącego, z powodu którego korzystał on ze zwolnień lekarskich w okresie [...] marca – [...] czerwca 2016 r. za pozostające ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby. Zdaniem organu skarżący powinien złożyć odwołanie od decyzji właściwego organu rentowego, do właściwego sądu powszechnego, o czym informuje pouczenie w orzeczeniu Centralnej Komisji Lekarskiej MSW w P.
Postanowieniem z dnia 06 kwietnia 2017 r. sygn. akt II SA/Po 265/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w P. przekazał sprawę ze skargi ww. według właściwości Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Stosownie do art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) – dalej: ppsa, sąd odrzuca skargę jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym (art. 58 § 3 ppsa).
W rozpoznawanej sprawie skarżący przedmiotem skargi uczynił orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia stopnia uszczerbku na zdrowiu funkcjonariusza doznanego wskutek choroby pozostającej w związku ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby.
Zaskarżone orzeczenie zapadło na podstawie art. 47 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1822).
Wyjaśnić należy, że komisje lekarskie, działające m.in. w sprawach funkcjonariuszy Służby Więziennej, są organami administracji publicznej i swoje rozstrzygnięcia podejmują w formie decyzji administracyjnych nazywanych orzeczeniami. Orzeczenia tych komisji dzielą się na dwie zasadnicze grupy. Pierwsza z nich obejmuje kwestie zaliczenia danej osoby do określonej kategorii do służby, jak i samej zdolności do służby. Natomiast druga grupa orzeczeń to orzeczenia ustalające schorzenia danej osoby, ich związek ze służbą i stopień inwalidztwa dla celów m.in. emerytalno-rentowych. Takie orzeczenia nie mają samodzielnego bytu. Są one poddawane kontroli przez sądy powszechne w ramach odwołań od decyzji wydawanych w innych postępowaniach przez organy właściwe w sprawach odszkodowawczych lub emerytalno-rentowych. Mają one charakter wyłącznie orzeczenia wstępnego, jako jedna z przesłanek ustalenia prawa do określonych świadczeń, ich zakresu i właściwości. W konsekwencji nie podlegają one zaskarżeniu do sądu administracyjnego, gdyż sprawy orzekania o inwalidztwie i związku schorzeń ze służbą nie należą do właściwości takich sądów.
Orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej, będące przedmiotem niniejszego postępowania, wydane zostało w związku z koniecznością ustalenia stopnia uszczerbku na zdrowiu funkcjonariusza Służby Więziennej doznanego wskutek choroby pozostającej w związku ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby.
Z powyższego wynika, że orzeczenie to należy do drugiej z omawianych grup orzeczeń niemających samodzielnego bytu i niepodlegających kontroli sądów administracyjnych.
Biorąc pod uwagę powyższe rozważania, należy stwierdzić, że rozpoznawana sprawa nie ma charakteru sprawy administracyjnej, rozstrzyganej decyzją administracyjną, nie mieści się także w katalogu aktów prawnych lub czynności, o których mowa w art. 3 § 1 pkt 4 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - i jako taka - nie podlega kontroli sądowoadministracyjnej. To, iż sprawa należy do właściwości rzeczowej sądu powszechnego powoduje, że nie ma ona charakteru sprawy administracyjnej, a zatem zachodzi niedopuszczalność drogi sądowej.
Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 powołanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.
-----------------------
2
Źródło: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl), pozyskano 26.07.2026. · Źródło