II SA/Wa 750/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Głowacka – Klimas, Sędzia WSA Janusz Walawski, Sędzia WSA Andrzej Wieczorek (spr.), Protokolant specjalista Marcin Kwiatkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 stycznia 2019 r. sprawy ze skargi M. C. na decyzję Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] lutego 2018 r. nr [...] w przedmiocie przetwarzania danych osobowych oddala skargę. Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych (zwany dalej organem) decyzją z dnia [...] lutego 2018 r. nr [...] po rozpatrzeniu skargi M. C.(zwany dalej skarżącym) dotyczącej nakazania Komendantowi Głównemu Policji (dalej KGP), usunięcia jego danych osobowych .z Krajowego Systemu Informacyjnego Policji (dalej KSIP) oraz Krajowego Centrum Informacji Kryminalnych (dalej KCIK), odmówił uwzględnienia wniosku. Skarżący wnosił o nakazanie KGP, usunięcia jego danych osobowych z KSIP i KCIK. Kwestionował celowość przetwarzania jego danych osobowych przez KGP w ww. zbiorach. Jego zdaniem, organ nie wykazał w jaki sposób przetwarzanie jego danych osobowych pomogło policji w realizacji celu jakim jest zapobieganie i zwalczanie przestępstw. W jego ocenie, wskazanie przez KGP, iż skarżący popełnił "umyślnie czyn karalny" w przeszłości jest niewystarczającą podstawą do przetwarzania jego danych osobowych przez policję w nieograniczony czasem sposób, tym bardziej, że nie toczy się już wobec niego żadne postępowanie karne. Wskazał, że w celu potwierdzenie jego zachowania i postawy w 2015 roku przeprowadzony został wywiad środowiskowy do postępowania o ułaskawienie. Skarżący zwrócił się do KGP z wnioskiem o usunięcie jego danych osobowych z bazy KSIP i KCIK i podniósł, że nie toczy się wobec niego żadne postępowanie karne, a tym samym przetwarzanie jego danych w ww. zbiorach jest, w jego ocenie, zbędne. KGP odmówił usunięcia danych osobowych skarżącego z bazy KSIP i KCIK. Wskazał, że jego dane osobowe zostały wprowadzone do bazy danych KCIK przez Komisariat Policji W. S. M. w dniu [...] października 2013 r., a następnie w dniu [...] grudnia 2013 r. rejestrację przejęła Prokuratura Rejonowa W.S. M. do sprawy [...].W ocenie KGP, brak jest podstaw prawnych do uwzględnienia wniosku skarżącego. Jego zdaniem, na zasadach określonych w ustawie o Policji, w związku z przedstawieniem skarżącemu zarzutów, właściwy organ Policji dokonał tzw. rejestracji procesowej, tj. wprowadził dane osobowe do zbioru danych KSIP jako o osobie podejrzanej o popełnienie przestępstwa ściganego z oskarżenia publicznego. Ponadto dane skarżącego zostały przekazane Szefowi KCIK zgodnie z art. 21 ustawy o gromadzeniu, przetwarzaniu i przekazywaniu informacji kryminalnych w dniu [...] października 2013 r. przez organy Policji, tj. Komisariat Policji W.S.M. do sprawy nr [...], w związku z przedstawieniem zarzutu z art. 231 § 2 Kk oraz zarejestrowane, w tym zakresie w bazach danych KCIK zgodnie z przepisami tej ustawy. Wskazał, że Policja ma obowiązek dokonywać weryfikacji danych po zakończeniu sprawy, w ramach której dane te zostały wprowadzone do zbioru, a ponadto nie rzadziej niż co 10 lat od dnia uzyskania lub pobrania informacji, usuwając zbędne dane. Podniósł, że tym wypadku zatarcie skazania nastąpiło z mocy prawa w dniu [...] stycznia 2017 r. a w aktach sprawy znajduje się kopia zaświadczenia Ministerstwa Sprawiedliwości, Biura Informacyjnego Krajowego Rejestru Karnego o niefigurowaniu danych osobowych skarżącego w kartotece karnej Krajowego Rejestru Karnego. Wskazał, że w związku z informacjami kryminalnymi dotyczącymi skarżącego zarejestrowanymi w bazach danych KCIK, w zakresie postawionych zarzutów popełnienia przestępstwa z art. 228 § 1 Kodeksu karnego (Kk) KGP zwrócił się do podmiotów zobowiązanych o zbadanie czy zachodzą przesłanki do usunięcia informacji kryminalnych z baz danych KCIK. Z informacji uzyskanych od organów Policji przekazanych Szefowi KCIK wynika, iż nie wystąpiły przesłanki usunięcia informacji kryminalnych z art. 25 ustawy o gromadzeniu, przetwarzaniu i przekazywaniu informacji kryminalnych. KGP wskazał, że w sprawie nie upłynął termin 10 lat do przeprowadzenie kolejnej weryfikacji. Podniósł, że podstawę prawną przetwarzania danych osobowych osób, wobec których były prowadzone postępowania przez Policję, stanowi art. 20 ust. 1 i 2a ustawy o Policji oraz rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 21 lipca 2016 r. w sprawie przetwarzania informacji przez Policję (Dz.U. z 2016 r. poz. 1091; dalej rozporządzenie w sprawie przetwarzania informacji). Jego zdaniem, według tego przepisu Policja, z zachowaniem ograniczeń wynikających z art. 19 ustawy o Policji, może uzyskiwać informacje, w tym także niejawnie, gromadzić je, sprawdzać oraz przetwarzać co wynika z § 10 rozporządzenie w sprawie przetwarzania informacji do wykonywania czynności w zakresie pobierania, uzyskiwania, gromadzenia, sprawdzania, przetwarzania i wykorzystywania informacji, w tym danych osobowych. Podniósł, że KSIP nie stanowi rejestru (zbioru danych osobowych) osób skazanych czy też ukaranych, gdyż takie funkcje pełni Krajowy Rejestr Karny. Informacje, jakimi dysponuje KSIP, nie stanowią źródła wiedzy powszechnie dostępnej, bowiem służą one wyłącznie do realizacji zadań Policji, o których mowa w art. 1 ust. 2 ustawy o Policji. Wskazał, że żaden z organów właściwych w przedmiocie prawomocnego zakończenia postępowań (głównie sądy powszechne i prokuratury) nie ma obowiązku informowania Policji o sposobie zakończenia postępowań. Skutkiem takiego charakteru policyjnego zbioru danych jest m.in. to, że ewentualne umorzenie postępowania (z wyłączeniem umorzenia z powodu braku znamion czynu zabronionego lub z powodu braku danych dostatecznie uzasadniających podejrzenie popełnienia przestępstwa lub gdy czynu nie popełniono) czy zatarcie skazania (uznanie za niebyłe), nie powoduje z mocy prawa usunięcia danych w prowadzonych postępowaniach w zakresie realizowanych zadań Policji. Zdaniem KGP charakter gromadzonych danych w KSIP świadczy o tym, iż zbiór ten nie jest rejestrem skazanych. Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych podzielił stanowisko KGP i wskazał, że w myśl art. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (Dz.U. z 2016 r. poz. 922, oraz 2018 r. poz. 138; dalej ustawa o ochronie danych osobowych) dane osobowe mogą być przetwarzane, jeżeli służy to dobru publicznemu, dobru osoby, której dane dotyczą lub dobru osób trzecich. Jego zdaniem, w myśl art. 7 pkt 2 ustawy o ochronie danych osobowych przez przetwarzanie danych rozumie się jakiekolwiek operacje wykonywane na danych osobowych, takie jak zbieranie, utrwalanie, przechowywanie, opracowywanie, zmienianie, udostępnianie i usuwanie, a zwłaszcza te, które wykonuje się w systemach informatycznych. Organ ustalił, że wobec skarżącego w 2013 r. prowadzone było postępowanie karne w sprawie o czyn z art. 231 § 2, którego kwalifikację zmieniono na art. 228 § 1 ustawy z dnia 1997 r. – Kodeks karny. Dane osobowe skarżącego zostały wprowadzone do zbioru KSIP i KCIK w związku z art. 20 ust. 2 ustawy o Policji oraz w związku z art. 21 ustawy z dnia 6 lipca 2001 r. o gromadzeniu, przetwarzaniu i przekazywaniu informacji kryminalnych (Dz.U. z 2015 r. poz. 1930). Skargę na powyższą decyzję wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący, zarzucając: naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: naruszenie art. 7, art. 77 § 1 art. 80 Kpa., polegające na dowolnej ocenie materiału dowodowego; naruszenie art. 8 Kpa. poprzez brak pogłębienia zaufania obywateli do organów administracji publicznej poprzez przekazywanie sprzecznych informacji w zakresie aktów prawnych jako prawidłowych przepisów, na podstawie których oparta została decyzja Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie przetwarzania informacji przez Policję – w sytuacji gdy orzecznictwo Sądu w sposób jasny mówi, iż są to "wewnętrzne zasadny" usuwania danych ze zbiorów policyjnych (wyrok Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24.10.2011 r. - sygn. akt. II SA/Wa 625/11).; naruszenie przepisów prawa materialnego: 1. art. 26 ust. 1 ustawy o ochronie danych osobowych poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, że brak jest podstaw do wydania pozytywnej decyzji w przedmiocie uwzględnienia wniosku skarżącego o nakazanie Komendantowi Głównemu Policji usunięcia danych osobowych skarżącego w KSIP i KC1K - a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie tego przepisu oraz przyjęcie nieprawdziwych informacji KGP o rzekomym popełnieniu przestępstwa z art. 228 § 1 Kk w sytuacji, gdy skarżący został skazany za przestępstwo określone w art. 231 § 2 Kk i art. 286 § 1 Kk w zw. z art. 11 § 2 Kk. Wskazał, że od daty popełnienia czynu upłynęło prawie 5 lat i skarżący od tego czasu nie miał żadnego konfliktu z prawem, nie był przedmiotem żadnego postępowania karnego ani nawet przygotowawczego. W aktach sprawy (GIODO) znajduję się także wywiad środowiskowy z dnia 6 maja 2015 r. wykonany na zlecenie Sądu Rejonowego dla [...] (do postępowania o zaopiniowanie wniosku – o ułaskawienie), z którego wprost wynika, iż wobec skarżącego nie ma żadnych zastrzeżeń co do jego postawy. Komendant Główny Policji nie wykazał w przedmiotowym postępowaniu, a Generalny Inspektor Danych Osobowych nie ustalił w jaki sposób przetwarzanie danych skarżącego w KSIP i KCIK pomogło w zapobieganiu i zwalczaniu przestępstw. Samo wskazanie, iż skarżący popełnił umyślnie czyn karalny w niedalekiej przeszłości i w związku z tym ogólnikowe stwierdzenie dotyczące podstawy przetwarzania tych danych jest całkowicie bezzasadne. Wskazał, że stan faktyczny ustalony w toku niniejszego postępowania pozwala na wyprowadzenie wniosku, że pomimo, iż dane osobowe skarżącego zostały pozyskane i wprowadzone do zbioru KSIP i KCIK w związku z prowadzonym wobec niego postępowaniem karnym, od tamtego czasu nie doszło do postawienia mu innego zarzutu o charakterze prawnokarnym. W szczególności obecnie nie toczy się przeciwko niemu żadne postępowanie karne, co w świetle ustawy o Policji stanowiącego, iż informacji, o których mowa w ww. ustawie, nie pobiera się, w przypadku gdy nie mają one przydatności wykrywczej, dowodowej lub identyfikacyjnej w prowadzonym postępowaniu, czyni dalsze przetwarzanie danych osobowych skarżącego zbędnym. Jego zdaniem, w obecnym stanie prawnym zastosowanie w kwestii przetwarzania danych osobowych w KSIP i KCIK będą miały zatem przepisy ustawy o ochronie danych osobowych. Również to przepisy tej ustawy będą musiały być stosowane przez Policję w sytuacji oceniania każdego przypadku żądania usunięcia danych z KSIP i KCIK. W ocenie skarżącego kluczowym wyznacznikiem dla oceny konieczności przetwarzania danych osobowych w KSIP i KCIK jest cel gromadzenia określonych informacji, co determinuje konieczność dokonywania każdorazowej, zindywidualizowanej oceny wniosków o usunięcie danych z tych zbiorów. W związku z powyższym wnosił o uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem skargi jest decyzja organu z [...] lutego 2018 r. wydana po rozpatrzeniu skargi M. C. odmawiająca uwzględnienia wniosku o nakazanie Komendantowi Głównemu Policji usunięcia danych osobowych z Krajowego Systemu Informacyjnego Policji oraz Krajowego Centrum Informacji Kryminalnych. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta w myśl § 2 tegoż artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Podkreślenia wymaga, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.; dalej p.p.s.a.). Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych jest regulacją stwarzającą prawne podstawy stosowania ochrony państwowej w sytuacjach nielegalnego przetwarzania danych osobowych obywateli przez zarówno podmioty prawa publicznego, jak i podmioty prawa prywatnego, posługujące się ich danymi osobowymi. Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych może więc – w drodze decyzji administracyjnej – nakładać stosowne nakazy bądź zakazy, których zasadniczą rolą jest przywrócenie stanu zgodnego z prawem. Z art. 1 ustawy o ochronie danych osobowych wynika, że każdy ma prawo do ochrony dotyczących go danych osobowych, a przetwarzanie tych danych, w znaczeniu, o którym mowa w art. 7 pkt 2 tej ustawy, dopuszczalne jest tylko ze względu na określone dobra i tylko w zakresie i trybie określonym ustawą. Ustawa o ochronie danych osobowych służy ochronie danych osobowych. Na gruncie rozpoznawanej sprawy uwzględniać należy nie tylko prawo do ochrony prywatności zainteresowanego, ale także potrzebę wynikających z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP ograniczeń wolności i praw obywatelskich, które to ograniczenia mają służyć – jak w niniejszej sprawie – zapewnieniu bezpieczeństwa i porządku publicznego. W tym zakresie ocena zasadności wniosku zainteresowanego o nakazanie usunięcia jego danych osobowych z Krajowego Systemu Informacyjnego Policji musi uwzględniać także uwarunkowania wynikające z innych regulacji prawnych funkcjonujących w systemie prawa, a nie tylko z ustawy o ochronie danych osobowych, jako że art. 31 ust. 3 ustawy zasadniczej wskazuje właśnie na ustawowe podstawy owych ograniczeń. Zgodnie z art. 23 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy o ochronie danych osobowych, przetwarzanie danych jest dopuszczalne tylko wtedy, gdy jest to niezbędne dla zrealizowania uprawnienia lub spełnienia obowiązku wynikającego z przepisu prawa. Przepis ten statuuje jedną z legalnych podstaw przetwarzania danych osobowych. Wiążąc treść tego przepisu z kompetencjami organów Policji w zakresie zapewniania bezpieczeństwa i porządku publicznego i łącząc te zadania z prawem tych organów do przetwarzania danych osobowych osób podejrzanych o popełnienie przestępstwa, a następnie skazanych prawomocnym wyrokiem sądu, jak również tych, wobec których skazanie uległo zatarciu, należy dojść do wniosku, że przetwarzanie danych osobowych skarżącego w Krajowym Systemie Informacyjnym Policji oparte jest na obowiązujących przepisach prawnych. Instytucja zatarcia skazania ma na celu umożliwienie pełnej społecznej rehabilitacji skazanego, co wiąże się z uznaniem skazania za niebyłe i usunięciem wpisu o skazaniu z Krajowego Rejestru Karnego. Osoba skazana od momentu zatarcia skazania ma prawo twierdzić, że nie była karana, a żadna instytucja nie może ograniczyć jej praw z powołaniem się na karalność. Obowiązujące przepisy w zakresie zatrudniania pracowników honorują to prawo, bowiem jedynym wymaganym dokumentem przez podmiot zatrudniający, bądź powołujący do służby, który wiąże się z uprzednią karalnością kandydata, jest informacja o osobie z Krajowego Rejestru Karnego. Domaganie się złożenia innych dokumentów, czy to od kandydata, czy też innych podmiotów, w tym organów administracji publicznej, musi wynikać wprost z przepisów prawa ogólnie obowiązującego. Natomiast informacje, jakimi dysponuje Krajowy System Informacyjny Policji, nie stanowią źródła wiedzy powszechnie dostępnej, bowiem służą wyłącznie do realizacji zadań Policji, o których mowa w art. 1 ust. 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji. Dlatego informacje zawarte w Krajowym Systemie Informacyjnym Policji nie mogą być gromadzone w innych celach niż te dla których są gromadzone tzn. w celach wykrywczych. O ile bowiem dostęp do informacji o karalności osoby z Krajowego Rejestru Karnego ma charakter powszechny, to jednak informacje wytworzone przez organy Policji w Krajowym Systemie Informacyjnym Policji są zamkniętym, ogólnie niedostępnym zbiorem informacji i danych, służącym jedynie organom Policji dla realizowania ich ustawowych zadań związanych z zapewnieniem bezpieczeństwa i porządku publicznego. Podstawę prawną do przetwarzania danych osobowych osób, wobec których były prowadzone postępowania przez organy Policji, stanowi art. 20 ust. 1 ww. ustawy o Policji, zgodnie z którym Policja, z zachowaniem ograniczeń wynikających z art. 19, może uzyskiwać informacje, w tym także niejawnie, gromadzić je, sprawdzać oraz przetwarzać. Policja może pobierać, uzyskiwać, gromadzić, przetwarzać i wykorzystywać w celu realizacji zadań ustawowych informacje, w tym dane osobowe – o osobach podejrzanych o popełnienie przestępstw ściganych z oskarżenia publicznego, nieletnich dopuszczających się czynów zabronionych przez ustawę jako przestępstw ściganych z oskarżenia publicznego, o osobach o nieustalonej tożsamości lub usiłujących ukryć swoją tożsamość, o osobach stwarzających zagrożenie, o których mowa w ustawie z dnia 22 listopada 2013 r. o postępowaniu wobec osób z zaburzeniami psychicznymi stwarzających zagrożenie życia, zdrowia lub wolności seksualnej innych osób (Dz. U. z 2014 r. poz. 24) oraz o osobach poszukiwanych – także bez ich wiedzy i zgody (ust. 2a). W świetle art. 20 ust. 2b ww. ustawy o Policji, gromadzone informacje, mogą obejmować: dane osobowe, o których mowa w art. 27 ust. 1 ww. ustawy o ochronie danych osobowych, z tym, że dane dotyczące kodu genetycznego wyłącznie o niekodujących regionach genomu, odciski linii papilarnych, zdjęcia, szkice i opisy wizerunku, cechy i znaki szczególne, pseudonimy, informacje o: miejscu zamieszkania lub pobytu, wykształceniu, zawodzie, miejscu i stanowisku pracy oraz sytuacji materialnej i stanie majątku, dokumentach i przedmiotach, którymi się posługują, sposobie działania sprawcy, jego środowisku i kontaktach, sposobie zachowania się sprawców wobec osób pokrzywdzonych. Wspomnianych informacji nie pobiera się w przypadku, gdy nie mają one przydatności wykrywczej, dowodowej lub identyfikacyjnej w prowadzonym postępowaniu. Okres przechowywania danych określono w art. 20 ust. 17 ustawy o Policji, zgodnie z którym dane osobowe zebrane w celu wykrycia przestępstwa przechowuje się przez okres niezbędny do realizacji ustawowych zadań Policji. Organy Policji dokonują weryfikacji tych danych po zakończeniu sprawy, w ramach której dane te zostały wprowadzone do zbioru, a ponadto nie rzadziej niż co 10 lat od dnia uzyskania lub pobrania informacji, usuwając zbędne dane. Dane osobowe szczególnie wrażliwe, ujawniające pochodzenie rasowe lub etniczne, poglądy polityczne, przekonania religijne lub filozoficzne, przynależność wyznaniową, partyjną lub związkową oraz dane o stanie zdrowia, nałogach lub życiu seksualnym osób, podejrzanych o popełnienie przestępstw ściganych z oskarżenia publicznego, które nie zostały skazane za te przestępstwa, podlegają komisyjnemu i protokolarnemu zniszczeniu niezwłocznie po uprawomocnieniu się stosownego orzeczenia (ust. 18). Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 5 września 2007 r. w sprawie przetwarzania przez Policję informacji o osobach (Dz.U. Nr 107, poz. 1203) w § 4 ust. 1 określa, że informacje przetwarza się w: centralnych zbiorach informacji – przeznaczonych do przetwarzania informacji niezbędnych do realizacji zadań Policji na obszarze całego kraju, wewnętrznych zbiorach informacji – przeznaczonych do przetwarzania informacji niezbędnych do realizacji zadań na obszarze właściwości miejscowej poszczególnych jednostek organizacyjnych Policji lub w zakresie właściwości rzeczowej poszczególnych komórek organizacyjnych Komendy Głównej Policji, zestawach zbiorów informacji – przeznaczonych do integracji i usprawniania procesów przetwarzania informacji zgromadzonych w odrębnych zbiorach. Administrator zbioru na podstawie § 11 ust. 1 rozporządzenia zobowiązany jest do oceny przydatności informacji w prowadzonych postępowaniach, po zakończeniu sprawy, w ramach której informacje zostały wprowadzone do zbioru, a następnie okresowo, z częstotliwością co najmniej raz na 10 lat. Przepis § 11 ust. 2 stanowi, iż przy dokonywaniu oceny, o której mowa w ust. 1, informacje uznaje się za nadal przydatne, jeżeli na ich podstawie nie można wykluczyć możliwości popełnienia w przyszłości przez osobę, której dotyczą, czynu zabronionego, w rozumieniu art. 115 § 1 Kk. Administrator zbioru ma obowiązek usunięcia informacji zgromadzonych w zbiorze: po uzyskaniu wiadomości, że zdarzenie lub okoliczność, w związku z którymi wprowadzono informacje do zbioru, nie ma znamion czynu zabronionego, jeżeli uzna dane informacje za zbędne dla realizacji zadań ustawowych Policji albo nie uzna ich za przydatne w prowadzonych przez Policję postępowaniach, w rozumieniu ust. 2 § 11 ust. 3 ww. rozporządzenia. Również rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 31 grudnia 2012 r. w sprawie przetwarzania informacji przez Policję (Dz. U. z 2013 r. poz. 8) w § 10 ust. 1 wskazuje, że do wykonywania czynności w zakresie pobierania, uzyskiwania, gromadzenia, sprawdzania, przetwarzania i wykorzystywania informacji, w tym danych osobowych, o których mowa w art. 20 ust. 2a i 2b ww. ustawy o Policji, prowadzi się w Policji Krajowy System Informacyjny Policji (KSIP) będący zestawem zbiorów danych przetwarzanych w systemach teleinformatycznych. W KSIP mogą być przetwarzane również informacje, w tym dane osobowe, do których gromadzenia, uzyskiwania i przetwarzania Policja jest uprawniona na podstawie odrębnych ustaw, jeżeli takie przetwarzanie przyczynia się do koordynacji informacji oraz efektywniejszej organizacji i realizacji ustawowych zadań Policji w zakresie wykrywania i ścigania sprawców przestępstw oraz zapobiegania przestępczości oraz jej zwalczania, a także ochrony życia i zdrowia ludzi (ust. 2). W świetle powyższych regulacji, organy Policji są więc uprawnione do przetwarzania danych osób nie tylko podejrzanych o popełnienie przestępstwa, ale także skazanych prawomocnym wyrokiem sądu, jak również tych, wobec których skazanie uległo zatarciu. Realizowanie bowiem celu, jakim jest zapewnienie bezpieczeństwa i porządku publicznego przez organy Policji, wykazuje przesłankę niezbędności przetwarzania danych osobowych w Krajowym Systemie Informacyjnym Policji dla spełnienia obowiązku wynikającego z przepisu prawa (art. 1 ust. 2 ww. ustawy o Policji), co oznacza, że sam proces przetwarzania zawartych w tym zbiorze danych ma oparcie w legalnej przesłance przetwarzania danych, o której mowa w art. 23 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy o ochronie danych osobowych. Kryterium niezbędności przetwarzania danych osobowych w KSIP musi być odnoszone do ustawowych zadań Policji, których realizowaniu mają służyć przepisy art. 20 ust. 1, ust. 2a i 2b w związku z art. 20 ust. 17 ww. ustawy o Policji. Mechanizm działania zasady proporcjonalności nakazuje, by realizacja tych zadań odbywała się z poszanowaniem generalnych zasad konstytucyjnych, czyli zasady Państwa prawnego (art. 2 Konstytucji RP) i zasady legalizmu, wywodzonej z art. 7 ustawy zasadniczej. Wprowadzenie uregulowań ustawowych, które zezwalają organom Policji na przetwarzanie danych osobowych osób wchodzących w konflikt z prawem, mieści się więc w ramach zasady demokratycznego Państwa prawnego i zasady legalizmu, wszak zapewnienie ładu i porządku publicznego oraz bezpieczeństwa obywateli jest interesem nadrzędnym Państwa, realizowanym między innymi przez organy Policji. Tym samym niewłaściwe byłoby pozbawienie organów Policji dostępu do jak najpełniejszej informacji, którą Policja sama wytworzyła w sposób legalny. Zebrane przez Policję informacje przechowywane są w związku z prowadzonymi czynnościami, służącymi dobrostanowi Państwa. Dostrzegając niebezpieczeństwo płynące z faktu zachowania zbioru, jak również trudności kontroli prawidłowego postępowania ze zbiorami, czy też możliwości ekscesywnego ich wykorzystania, nie można jednak uznać, by tego rodzaju obawy miały determinować decyzję o wcześniejszym usuwaniu z KSIP danych, nawet przed terminem 10 lat, z którym ustawodawca łączy prawo organów Policji do posługiwania się informacjami w nim zawartymi i usuwania z niego informacji zbędnych czy nieprzydatnych. Należy bowiem zastrzec, że przetwarzanie danych zawartych w KSIP ma służyć dobru ogólnemu, toteż dysponowanie informacjami zgromadzonymi w zbiorze przez okres czasu, w jakim informacje te są organom Policji potrzebne, jest wprost proporcjonalne do celu, który organy te realizują w związku z koniecznością zapewnienia ładu i porządku publicznego oraz bezpieczeństwa obywateli. Omawiane uregulowania wynikające z ustawy o Policji, jakkolwiek ograniczają sferę prywatności osoby, wobec której nastąpiło zatarcie skazania, to jednak ograniczenia te podyktowane są niezbędnością w zapewnieniu bezpieczeństwa i porządku publicznego, a więc wynikają z interesu Państwa, na co art. 31 ust. 3 Konstytucji RP zezwala, wskazując właśnie na ustawowe podstawy owych ograniczeń. Przepisy art. 20 ust. 1, ust. 2a i 2b w związku z art. 20 ust. 17 ww. ustawy o Policji mieszczą się zatem w granicach swobody regulacyjnej i odpowiadają zasadzie proporcjonalności. Należy tym samym przyjąć, że wspomniane ograniczenie wolności obywatelskiej nie narusza konstytucyjnej hierarchii dóbr. Ważne przy tym jest, że prawo wspólnotowe Unii Europejskiej nie sprzeciwia się szczególnemu uregulowaniu kwestii przetwarzania danych osobowych przez Policję, niż wynika to z ogólnie obowiązujących przepisów o ochronie danych osobowych. Dane osobowe skarżącego zostały pozyskane przez organy Policji w sposób legalny i w taki też są przez nie przetwarzane. Biorąc pod uwagę art. 20 ust. 17 ww. ustawy o Policji, nie można czynić Komendantowi Głównemu Policji, jako administratorowi danych zawartych w Krajowym Systemie Informacyjnym Policji, zarzutu, że w sposób bezprawny przechowuje dane osobowe skarżącego, mimo że nastąpiło zatarcie skazania. To organy Policji oceniają przydatność zebranych informacji i jakkolwiek Komendant Główny Policji nie wykazał, czy dane zainteresowanego są mu jeszcze przydatne do realizacji zadań Policji, to nie może budzić wątpliwości, że wobec nieupłynięcia jeszcze okresu 10 lat, licząc zarówno od daty skazania, jak i zatarcia skazania, dane skarżącego mogą pozostawać w zbiorze służącym organom Policji. Ustawodawca celowo ograniczył się do określenia granicznego okresu 10 lat, obowiązującego do dokonania weryfikacji posiadanych w systemie informatycznym danych, jedynie pod kątem ich dalszej przydatności. Jeśli bowiem informacje o osobie zawarte w KSIP stają się nieprzydatne dla celów prewencyjnych, dowodowych czy wykrywczych, organ Policji może zdecydować o ich usunięciu, czyniąc to jednak nie rzadziej niż raz na 10 lat, przy uwzględnieniu oceny niezbędności przetwarzania danych pod kątem realizacji ustawowych zadań Policji. Odnosząc się do zarzutu skarżącego co do błędnie ustalonego stanu faktycznego, polegającego na przyjęciu, iż popełnił on przestępstwo określone art. 228 § 1 Kk, organ zasadnie wskazał, że skarżący dopiero na etapie skargi do sądu, z pominięciem wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, wskazał, że zostały mu postawione zarzuty o dokonanie czynów z art. 231 § 2, art. 286 § 1 w zw. z art. 11 § 2 Kk (kopia postanowienia o przedstawieniu zarzutów z dnia 8 sierpnia 2013 r.). Z uwagi na środek zaskarżenia jaki wybrał skarżący, organ nie ma miał na tym etapie możliwości zweryfikowania powyższych okoliczności. Nie mniej jednak z uwagi na żądania skarżącego okoliczność ta nie ma znaczenia dla rozpatrywanej sprawy. Zdaniem Sądu, należy jednocześnie uznać, iż organ wyczerpująco zbadał istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz oparł się na materiale prawidłowo zebranym. Ponadto należy uznać, iż stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji, organ uzasadnił w sposób wymagany przez normę prawa określoną w przepisie art. 107 § 3 Kpa.. Z przytoczonych wyżej powodów Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art.151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.