II SA/Wa 751/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Andrzej Góraj po rozpoznaniu w dniu 29 września 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku P. T. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi P. T. na decyzję Rektora Szkoły Wyższej [...] Uniwersytetu [...] w W. z dnia [...] marca 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyjęcia na pierwszy rok stacjonarnych studiów doktoranckich w dyscyplinie [...] na [...] Wydziale [...] postanawia - odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Pismem z dnia 04 maja 2017 r. P. T. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Rektora Szkoły Wyższej [...] Uniwersytetu [...] w W. z dnia [...] marca 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyjęcia na pierwszy rok stacjonarnych studiów doktoranckich w dyscyplinie [...] na [...] Wydziale [...]. Do przedmiotowej skargi wymieniony dołączył wniosek z dnia 04 maja 2017 o przywrócenie terminu do złożenia skargi. W uzasadnieniu powołanego wniosku skarżący podał, iż uchybienie terminu nastąpiło z powodu choroby. W okresie od 19 kwietnia 2017 r. do 26 kwietnia 2017 r. skarżący był niezdolny do zajęć i pracy (zaświadczenie lekarskie z [...] kwietnia 2017 r. załączone do wniosku o przywrócenie terminu). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Stosownie do treści art. 86 § 1 ww. ustawy, jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym. W myśl art. 87 § 1 powołanej ustawy, pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (§ 2). Wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (§ 3). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (§ 4). Z akt rozpoznawanej sprawy wynika, iż zaskarżona decyzja została doręczona skarżącemu w dniu 20 marca 2017 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru w aktach administracyjnych sprawy), a zatem termin do jej zaskarżenia upłynął z dniem 19 kwietnia 2017 r., tymczasem P. T. wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wraz ze skargą skierował do Sądu, za pośrednictwem organu, w dniu 04 maja 2017 r. (data stempla pocztowego na kopercie zawierającej wniosek i skargę). Jak wynika z wniosku skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, za dzień ustania przyczyny uchybienia terminu do wniesienia skargi na decyzję Rektora Szkoły Wyższej [...] Uniwersytetu [...] w W. z dnia [...] marca 2017 r. nr [...] uznać należy 27 kwietnia 2017 r. – dzień po ostatnim dniu niezdolności skarżącego do zajęć i pracy. Z kolei pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia skargi skarżący wniósł do Sądu za pośrednictwem organu w dniu 04 maja 2017 r. (data stempla pocztowego na kopercie zawierającej przedmiotowy wniosek). Tym samym stwierdzić należy, że wniosek o przywrócenie terminu został wniesiony w terminie określonym w art. 87 § 1 ww. ustawy. Równocześnie z wnioskiem strona skarżąca wniosła skargę od wskazanej decyzji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wniosek o przywrócenie terminu powinien zawierać uzasadnienie, w którym strona uprawdopodobni brak winy w przekroczeniu terminu. Kryterium braku winy, jako przesłanki przywracającej termin do dokonania czynności w postępowaniu sądowym, wiąże się z obowiązkiem szczególnej staranności przy dokonaniu tej czynności. O braku winy w uchybieniu terminu można mówić jedynie wtedy, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. (Patrz: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, B. Dauter, B. Gruszczyński i inni, Wydanie II, Kantor Wydawniczy Zakamycze 2006, s. 205.) Do okoliczności faktycznych uzasadniających brak winy w uchybieniu terminu przez zainteresowanego zalicza się np. nagłą chorobę, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą. Zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą Naczelnego Sądu Administracyjnego tylko nagła choroba stanowi przesłankę do przywrócenia terminu do dokonania określonej czynności procesowej, jednak muszą zostać spełnione określone warunki. Przede wszystkim choroba musi mieć charakter niespodziewany lub nagły, czyli musi wystąpić takie pogorszenie stanu zdrowia, którego nie dało się przewidzieć. Poza tym strona musi wykazać, że stan zdrowia w danym okresie uniemożliwiał jej prowadzenie spraw i dokonywanie czynności osobiście, jak również wykluczał możliwość posłużenia się inną osobą. Na okoliczność zaistnienia nagłej choroby uniemożliwiającej prowadzenie spraw i dokonywanie czynności powinno być przedstawione stosowne zaświadczenie lekarskie. W treści wniosku o przywrócenie terminu skarżący podniósł, iż przyczyną uchybienia terminu była choroba. Na potwierdzenie powyższego załączył zaświadczenie lekarskie z [...] kwietnia 2017 r., z którego wynika, że w okresie od 19 kwietnia 2017 r. do 26 kwietnia 2017 r. skarżący był niezdolny do zajęć i pracy. W ocenie Sądu wskazana przez skarżącego okoliczność choroby nie została poparta dokumentami, które by przedstawiały jej rozmiar i ewentualne skutki dla aktywności skarżącego. Z zaświadczenia lekarskiego, załączonego do wniosku o przywrócenie terminu, wynika jedynie, że skarżący w okresie od 19 kwietnia 2017 r. do 26 kwietnia 2017 r. był niezdolny do zajęć i pracy. Jednakże nie potwierdzono w tym zaświadczeniu, aby w ww. okresie skarżący był hospitalizowany, bądź też, aby stan jego zdrowia w tym czasie uniemożliwiał mu dokonanie czynności procesowych osobiście lub przy pomocy dorosłego domownika. Wyjaśnić bowiem należy, iż nawet najpoważniejsza choroba o charakterze przewlekłym, o ile strona ma obiektywne możliwości podjęcia określonych czynności w postępowaniu sądowym, nie może być wystarczającym powodem dla uprawdopodobnienia okoliczności wskazujących na to, że zaistniałe w sprawie uchybienie terminu było niezawinione. Powyższe uniemożliwia przyjęcie, że skarżący uchybił terminowi bez swojej winy. W związku z powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 86 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.