II SA/Wa 753/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Stanisław Marek Pietras (spraw.), Sędzia WSA - Joanna Kube, Sędzia WSA - Przemysław Szustakiewicz, Protokolant - Izabela Filipowicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 października 2008 r. sprawy ze skargi R. M. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2008 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji i umorzenia postępowania w pierwszej instancji w sprawie dotyczącej odmowy podwyższenia dodatku służbowego - oddala skargę - R. M. w dniu 17 czerwca 2006 r. zwrócił się z prośbą o zwolnienie go ze służby w Policji z dniem [...] września 2006 r., zaś Komendant Wojewódzki Policji w R. rozkazem personalnym z dnia [...] sierpnia 2006 r. nr [...], zwolnił wymienionego funkcjonariusza ze służby w Policji w zakreślonym przez niego terminie. Następnie skarżący raportem z dnia [...] sierpnia 2006 r. zwrócił się do organu o podwyższenie dodatku służbowego w związku z odejściem na emeryturę, po czym pismem z dnia 28 września 2006 r. poinformowano go, że Komendant Wojewódzki Policji nie wyraża zgody na podwyższenie dodatku. Po złożeniu przez wymienionego funkcjonariusza pozwu o uznanie prawa do otrzymania podwyższonego dodatku służbowego, Sąd Rejonowy w R. Wydział [...] Pracy i Ubezpieczeń Społecznych postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2007 r. sygn. akt [...], uznał się niewłaściwym do rozpoznania sprawy i przekazał ją [...] Komendantowi Wojewódzkiemu Policji w R. [...] Komendant Wojewódzki Policji w R. decyzją z dnia [...] grudnia 2007 r. nr [...], działając na podstawie art. 104 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jedn. z 2007 r. Dz. U. Nr 43, poz. 277 ze zm.), oraz § 9 ust. 2 i 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. Nr 152, poz. 1732 ze zm.), odmówił podwyższenia skarżącemu dodatku służbowego. W uzasadnieniu decyzji – poza opisanym powyżej stanem faktycznym – podał, że pozostawanie R. M. od dnia [...] lutego 2006 r. w areszcie śledczym, zawieszenie w czynnościach służbowych, a następnie przebywanie od dnia [...] kwietnia 2006 r. aż do dnia zwolnienia ze służby na zwolnieniu lekarskim, nie daje możliwości oceny jego pracy oraz wywiązywania się z obowiązków służbowych, co miałoby wpływ na ewentualne podwyższenie dodatku służbowego. Ponadto w wyniku zmian organizacyjnych, skarżący został przeniesiony z dniem 1 lipca 2006 r. do pełnienia dalszej służby w [...]. W odwołaniu z dnia 17 stycznia do Komendanta Głównego Policji, skarżący nie zgodził się z zaskarżoną decyzją i zarzucił jej naruszenie art. 7, 8, 9, 10, 12 i 35 k.p.a. W uzasadnieniu natomiast podał, że organ nie podjął stosownej decyzji przed zwolnieniem go ze służby w Policji mimo nakazu wynikającego z treści art. 104 k.p.a. Ponadto organ nie powiadomił go o podejmowaniu czynności w sprawie, nie żądał wyjaśnień i uzupełnień złożonego wniosku oraz nie informował strony o przyczynach niedotrzymania terminu. Niezależnie od powyższego Komendant Wojewódzki Policji w R. nie wysłuchał go mimo próśb z jego strony. Jest to zatem rozstrzygnięcie pozbawione obiektywizmu, nacechowane niechęcią i brakiem bezstronności organu. Reasumując, dla organu nie miał żadnego znaczenia fakt jego wieloletniej, sumiennej i nienagannej służby. Stąd też wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] lutego 2008 r. nr [...], mając za podstawę art. 105 § 1 w zw. z art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., uchylił zaskarżoną decyzję i umorzył postępowanie w pierwszej instancji. W uzasadnieniu – wskazując już na opisany powyżej stan faktyczny – podał, że dodatek służbowy można podwyższyć tylko funkcjonariuszowi pełniącemu służbę w Policji i nie dotyczy to funkcjonariusza zwolnionego ze służby. Ponadto ustalenie wysokości dodatku pozostawione zostało uznaniu właściwego przełożonego. W tej sytuacji postępowanie stało się bezprzedmiotowe. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżący zarzucił nieuzasadnioną przewlekłość postępowania administracyjnego i wniósł o uchylenie zaskarżonej oraz poprzedzającej ją decyzji. W obszernym uzasadnieniu opisał ustalony już wyżej stan faktyczny, a w dalszej części stwierdził, że w przepisach regulujących przyznanie dodatku służbowego, brak jest jednoznacznego stwierdzenia o tym, że przyznaje się go jedynie w czasie pełnienia służby. Ponadto wielu funkcjonariuszy w podobnej do niego sytuacji, tj. w czasie pozostawania na zwolnieniu lekarskim bezpośrednio przed zwolnieniem ze służby, otrzymywało zwiększony dodatek służbowy. W dalszej części zwrócił uwagę na swoje dokonania w trakcie służby w Policji, jednakże organ nie uwzględnił tego faktu. Zatem organ winien dokonać jego oceny w momencie złożenia przez niego wniosku o podwyższenie dodatku służbowego. W dalszej zaś części dokonał analizy przepisu § 9 cytowanego już wyżej rozporządzenia konstatując, że należał mu się dodatek w części podwyższonej. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, a wskazując na dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne stwierdził, że raport skarżącego został złożony na 8 dni przed odejściem ze służby, zaś stosownie do treści art. 35 § 2 k.p.a., organ winien załatwić sprawę w ciągu miesiąca, a skarżący miał możliwość zaskarżenia bezczynności organu. W pismach procesowych z dnia 17 lipca 2008 r. oraz z dnia 10 września 2008 r. skarżący podtrzymał swoje zarzuty i argumentację ze skargi, dodając jednocześnie, że już wcześniej uzgodniono z przełożonym podwyższenie mu dodatku służbowego, zaś zwłoka organów administracji publicznej w załatwieniu sprawy i naruszenie terminów określonych w art. 35 k.p.a., nie może powodować ujemnych skutków dla strony. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Skarga analizowana pod tym kątem podlega oddaleniu, bowiem zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z prawem. Stosownie do treści art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., organ odwoławczy wydaje decyzję, w której uchyla zaskarżoną decyzję i umarza postępowanie pierwszej instancji. Oznacza to, że występuje bezprzedmiotowość postępowania z uwagi na brak podstawy prawnej do wydania merytorycznego rozstrzygnięcia. W myśl art. 100 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jedn. z 2007 r. Dz. U. Nr 43, poz. 277 ze zm.), uposażenie policjanta składa się z uposażenia zasadniczego i dodatków do uposażenia, zaś według art. 104 ust. 3 ustawy, na stanowiskach innych niż wymienione w ust. 2, policjant za należyte wykonywanie obowiązków służbowych może otrzymać dodatek służbowy. Kwestię tę uszczegóławia przepis § 6 pkt 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. Nr 152, poz. 1732), w myśl którego dodatkami do uposażenia jest m.in. dodatek służbowy, zaś według § 9 ust. 1, dodatek służbowy przyznaje się policjantowi w stawkach kwotowych na czas nieokreślony. Analiza powyższych przepisów prowadzi do jednoznacznego wniosku, a mianowicie że dodatek służbowy może być przyznany jedynie policjantowi. Tymczasem w rozpoznawanej sprawie bezspornym jest, że skarżący R. M. został zwolniony ze służby w Policji z dniem [...] września 2006 r., zaś decyzja [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w R. została wydana w tym przedmiocie w dniu [...] grudnia 2007 r. W czasie zatem, kiedy skarżący nie był już funkcjonariuszem Policji. Stąd też wobec osoby, która nie ma przymiotu funkcjonariusza Policji, brak było podstawy prawnej do wydawania decyzji w przedmiocie dodatku służbowego. Reasumując, dla potrzeb niniejszego postępowania bez znaczenia jest zatem, z jakiego powodu organ nie wydał decyzji w tym przedmiocie w momencie, kiedy skarżący był jeszcze funkcjonariuszem Policji, czy też z jakich powodów odmówił mu w późniejszym okresie jego przyznania. W tym stanie rzeczy, na mocy art. 151 w zw. z art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), należało orzec jak w sentencji wyroku.