II SA/Wa 755/08

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Iwona Malicka po rozpoznaniu w dniu 3 czerwca 2008 r. w Warszawie na posiedzeniu niejawnym wniosku Ł. S. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi Ł. S. na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] marca 2008 r. znak [...] w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia w drodze wyjątku postanawia: oddalić wniosek. Ł. S. wraz ze skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] marca 2008 r. znak [...] w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia w drodze wyjątku, złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy, w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w tej sprawie. Mając na względzie powyższe zważono, co następuje: Należy wskazać, że w niniejszym postępowaniu przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie na skarżącym Ł. S. nie ciąży obowiązek poniesienia jakichkolwiek kosztów sądowych. Stosownie do art. 239 pkt 1 lit. e ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) – zwanej dalej p.p.s.a., strona skarżąca działanie lub bezczynność organu w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych. Przedmiotem skargi Ł. S. w niniejszej sprawie jest odmowa przyznania mu przez Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych renty rodzinnej w drodze wyjątku. Zakres przedmiotowy skargi dotyczy więc świadczenia z ubezpieczenia społecznego. Oznacza to – stosownie do art. 241 powołanej wyżej ustawy - że w tej sprawie skarżący z mocy prawa jest zwolniony całkowicie z obowiązku wnoszenia opłat sądowych, jak i ponoszenia wydatków. Z uwagi na powyższe złożenie przez skarżącego wniosku o przyznanie prawa pomocy, w części obejmującej zwolnienie od kosztów sądowych jest zbędne, gdyż Sąd nie pobiera kosztów sądowych od osób ustawowo zwolnionych z ich ponoszenia. W tej sytuacji uznano, że złożony wniosek, jako niezasadny, należy oddalić. Dlatego, na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 w związku z art. 239 pkt 1 lit. e ppsa, postanowiono, jak w sentencji.