II SA/Wa 755/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sędziowie WSA Joanna Kube (spr.), Iwona Dąbrowska, Iwona Maciejuk, , Protokolant specjalista Monika Gieroń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 września 2017 r. sprawy ze skargi I.G. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2017 r. nr [...] w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej i zasiłku dla bezrobotnych – oddala skargę – Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] marca 2017 r. nr [...], po rozpatrzeniu odwołania, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.); zwanej dalej K.p.a. oraz art. 78 ust. 4 w zw. z art. 10 ust. 2 pkt 4 i ust. 7 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2016 r., poz. 645 ze zm.), utrzymał w mocy decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...] orzekającą o utracie przez I.G. statusu osoby bezrobotnej od dnia [...] maja 2014 r. do dnia [...] września 2014 r. i pozbawienia prawa do zasiłku od dnia [...] maja 2014 r. do dnia [...] września 2014 r. W uzasadnieniu decyzji organ podał, że I.G. została zarejestrowana w Urzędzie Pracy [...] jako osoba bezrobotna w dniu [...] maja 2014 r. Prezydent [...] decyzją z dnia [...] maja 2014 r. nr [...] orzekł o uznaniu strony z dniem [...] maja 2014 r. za osobę bezrobotną oraz o przyznaniu prawa do zasiłku od dnia [...] maja 2014 r. w wysokości [...] zł brutto miesięcznie w okresie pierwszych trzech miesięcy posiadania prawa do zasiłku oraz w wysokości [...] zł brutto miesięcznie w okresie kolejnych miesięcy posiadania prawa do zasiłku. Następnie Prezydent [...] decyzją z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] orzekł o utracie przez stronę prawa do zasiłku od dnia [...] listopada 2014 r. z powodu upływu maksymalnego okresu jego pobierania. Z kolei Prezydent [...] decyzją z dnia [...] września 2015 r. nr [...] orzekł o utracie przez I.G. statusu osoby bezrobotnej z dniem [...] października 2014 r. z powodu uzyskania przez nią prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy. Postanowieniem z dnia [...] września 2015 r. znak: [...] Prezydent [...] wznowił z urzędu postępowanie w sprawie zakończonej decyzją ostateczną z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] orzekającą o utracie przez stronę prawa do zasiłku od dnia [...] listopada 2014 r. w związku z wyjściem na jaw nowych okoliczności faktycznych, tj. wpływu pisma z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, z treści którego wynika, że I.G. ma ustalone prawo do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy od dnia [...] października 2014 r. Następnie Prezydent [...] decyzją z dnia [...] września 2015 r. nr [...] orzekł o: uchyleniu decyzji z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] orzekającej o utracie przez I.G. prawa do zasiłku od dnia [...] listopada 2014 r. z powodu upływu maksymalnego okresu jego pobierania oraz o utracie prawa do zasiłku od dnia [...] października 2014 r. z powodu utraty statusu osoby bezrobotnej. W związku z pismem z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych I Oddział w [...] z dnia [...] grudnia 2016 r. informującym Powiatowy Urząd Pracy [...], że stronie zostało przyznane świadczenie rehabilitacyjne na okres od dnia [...] września 2013 r. do dnia [...] września 2014 r., Prezydent [...] decyzją z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...] orzekł o pozbawieniu I.G. statusu osoby bezrobotnej od dnia [...] maja 2014 r. do dnia [...] września 2014 r. oraz prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia [...] maja 2014 r. do dnia [...] września 2014 r. Po rozpoznaniu odwołania I.G. od powyższej decyzji, Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] marca 2017 r. utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie, wskazując, że zgodnie z art. 78 ust. 4 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, w przypadku przyznania bezrobotnemu świadczenia rehabilitacyjnego na okres, w którym był bezrobotny, pozbawienie statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku następuje za okres, za który przyznano świadczenie rehabilitacyjne. Stosownie zaś do treści art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. c powołanej wyżej ustawy, bezrobotnym może być osoba, która nie nabyła prawa do świadczenia rehabilitacyjnego. W ocenie organu odwoławczego skoro w toku postępowania ustalono, że I.G. zostało przyznane świadczenie rehabilitacyjne od dnia [...] września 2013 r. do dnia [...] września 2014 r., to organ pierwszej instancji, działając w oparciu o bezwzględnie obowiązujące w tym zakresie przepisy ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, zasadnie orzekł o pozbawieniu jej statusu osoby bezrobotnej od dnia [...] maja 2014 r. do dnia [...] września 2014 r. oraz prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia [...] maja 2014 r. do dnia [...] września 2014 r. Ponadto stwierdził, że w przedmiotowej sprawie postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone w sposób zgodny z obowiązującymi przepisami prawa, a zebrany materiał w pełni pozwolił na ustalenie stanu faktycznego tej sprawy. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 10 § 1 K.p.a. wyjaśnił, że może on odnieść skutek tylko wtedy, gdy strona wykaże, iż zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych. W zakresie natomiast naruszenia art. 107 § 3 K.p.a. uznał, że pomimo pewnych braków merytorycznych w decyzji Prezydenta [...] nie zostało wykazane zaistnienie okoliczności natury prawnej czy faktycznej, które skutkowałyby koniecznością uchylenia decyzji organu pierwszej instancji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie I.G. wniosła o uchylenie powyższej decyzji Wojewody [...] oraz utrzymanej nią w mocy decyzji organu pierwszej instancji, ewentualnie stwierdzenie wydania jej z naruszeniem prawa oraz zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzuciła naruszenie: 1. art. 80 ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, poprzez nieuznanie i pominięcie udokumentowanej niezdolności do pracy przypadającej w okresie przysługiwania zasiłku dla bezrobotnych, 2. art. 7 w zw. z art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a., poprzez brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego oraz brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a tym samym dokonanie dowolnej a nie swobodnej oceny dowodów, wskutek nierozważenia w sposób bezstronny i wszechstronny wszystkich okoliczności sprawy, 3. art. 8 i art. 9 K.p.a., poprzez ich niezastosowanie, co skutkowało prowadzeniem postępowania w sposób nieuwzględniający faktu, że strona działała w zaufaniu do organu administracji publicznej, 4. art. 10 § 1 K.p.a., poprzez jego niezastosowanie i niezapewnienie stronie udziału w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji uniemożliwienie jej wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, 5. art. 61 § 4 K.p.a., poprzez niepowiadomienie o wszczęciu postępowania wznowieniowego, 6. art. 107 § 1 i § 3 K.p.a., poprzez sporządzenie uzasadnienia rozstrzygnięcia w sposób lakoniczny, ogólny i niejasny, z którego nie wynika z jakich dokumentów oraz od kogo organ uzyskał informację o nabyciu prawa do świadczenia rehabilitacyjnego, 7. zasady jawności, wyrażającej się w prawnym obowiązku wykonywania administracji publicznej w sposób zapewniający możliwość kontroli społecznej, 8. zasady sprawiedliwości społecznej i zasady ochrony praw nabytych. Skarżąca opisując swoją sytuację dotyczącą nabycia prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy, a także zasiłku dla bezrobotnych wskazała, że nabycie prawa do świadczenia nie jest tożsame z pobraniem tego świadczenia. Uważa, że dopiero od daty pobrania świadczenia rehabilitacyjnego przestała spełniać przesłanki osoby bezrobotnej. Wskazała, że prawo do świadczenia rehabilitacyjnego nabyła wyrokiem Sądu Okręgowego w [...] XIV Wydział Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] sierpnia 2016 r. sygn. akt [...], a pobranie tego świadczenia nastąpiło dopiero w dniu [...] lutego 2017 r. Ponadto zaznaczyła, że Zakład Ubezpieczeń Społecznych dokonał potrącenia kwoty [...] zł z zasądzonego powyższym wyrokiem świadczenia rehabilitacyjnego na podstawie wezwania go przez Urząd Pracy [...] z dnia [...] grudnia 2016 r. oraz decyzji z dnia [...] grudnia 2016 r. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ocenie Sądu skarga oceniana wedle powyższych kryteriów nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja Wojewody [...] z dnia [...] marca 2017 r. utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] grudnia 2016 r. nie narusza prawa. Z akt administracyjnych wynika, że I.G. nabyła prawo do świadczenia rehabilitacyjnego na okres od dnia [...] września 2013 r. do dnia [...] września 2014 r. na okres 12 miesięcy. Zostało ono przyznane prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego w [...] XIV Wydział Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] sierpnia 2016 r., sygn. akt [...]. Przepis art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2016 r., poz. 645 ze zm.) zawiera definicję bezrobotnego, enumeratywnie wyliczając przesłanki potrzebne do przyznania takiego statusu. Art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. c wyklucza jednoznacznie możliwość uznawania za osobę bezrobotną osoby, która nabyła prawo do świadczenia rehabilitacyjnego. Zatem nabycie prawa do tego świadczenia stanowi przesłankę negatywną korzystania ze statusu bezrobotnego. Przepis art. 33 ust. 4 pkt 1 powołanej ustawy stanowi, że starosta, z zastrzeżeniem art. 75 ust. 3, pozbawia statusu bezrobotnego, który nie spełnia warunków, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy. Stosownie do treści art. 78 ust. 4 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, w przypadku przyznania bezrobotnemu prawa do emerytury, świadczenia przedemerytalnego, renty z tytułu niezdolności do pracy lub służby, o której mowa w art. 71 ust. 2 pkt 1, renty szkoleniowej, renty specjalnej, zasiłku macierzyńskiego, zasiłku w wysokości zasiłku macierzyńskiego, zasiłku chorobowego, świadczenia rehabilitacyjnego lub renty rodzinnej w wysokości przekraczającej połowę minimalnego wynagrodzenia za pracę na okres, w którym był bezrobotny, pozbawienie statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku następuje za okres, za który przyznano emeryturę, świadczenie przedemerytalne, rentę z tytułu niezdolności do pracy lub służby, o której mowa w art. 71 ust. 2 pkt 1, rentę szkoleniową, rentę socjalną, zasiłek macierzyński, zasiłek w wysokości zasiłku macierzyńskiego, zasiłek chorobowy, świadczenie rehabilitacyjne lub rentę rodzinną w wysokości przekraczającej połowę minimalnego wynagrodzenia za pracę. Powyższy przepis reguluje między innymi sytuację osób, którym organ rentowy wstecznie przyznał świadczenie rehabilitacyjne. Przepis ten jednoznacznie wskazuje, że w przypadku zbiegu uprawnień do świadczenia wypłacanego z Funduszu Pracy oraz świadczenia wypłacanego przez organ rentowy, zasiłek dla bezrobotnych za okres pokrywający się z okresem pobierania świadczenia rehabilitacyjnego jest zwracany przez organ rentowy na rachunek powiatowego urzędu pracy. Konsekwencją zastosowania tego przepisu jest to, że status osoby bezrobotnej i prawo do zasiłku przysługuje skarżącej od momentu upływu okresu pobierania świadczenia rehabilitacyjnego, czyli od dnia [...] września 2014 r. Przepis art. 78 ust. 4 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy posiada charakter całkowicie samodzielny. Tym samym, w przypadku utraty jednej z kumulatywnych przesłanek spośród wymienionych w art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. c powołanej ustawy możliwe jest orzeczenie o pozbawieniu statusu bezrobotnego, na podstawie art. 78 ust 4 ww. ustawy. Przyznanie bezrobotnemu świadczenia związanego ze stwierdzeniem jego niezdolności do pracy na okres oznaczony powinno skutkować pozbawieniem statusu osoby bezrobotnej na okres, na który przyznano to świadczenie. W przypadku skarżącej, która zarejestrowała się jako osoba bezrobotna w dniu [...] maja 2014 r., a świadczenie rehabilitacyjne zostało jej przyznane wstecz na okres od dnia [...] września 2013 r. do dnia [...] września 2014 r., zaistniała potrzeba wyeliminowania skutków wydanych wobec skarżącej decyzji o przyznaniu statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku. W świetle powyższego organy orzekające prawidłowo uznały, że istnieją podstawy do orzeczenia o pozbawieniu skarżącej statusu osoby bezrobotnej od dnia [...] maja 2014 r. do dnia [...] września 2014 r. i prawa do zasiłku od dnia [...] maja 2014 r. do dnia [...] września 2014 r. Odnosząc się do zarzutów skargi dotyczących naruszenia przepisów postępowania administracyjnego należy wskazać, że są one niezasadne. W ocenie Sądu organ podjął wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy i w sposób wyczerpujący zebrał, rozpatrzył cały materiał dowodowy oraz szczegółowo uzasadnił rozstrzygnięcie, a także dokonał prawidłowej wykładni przepisu art. 78 ust. 4 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, który ma charakter bezwzględnie obowiązujący. Ponadto wskazać należy, że aby zarzut naruszenia art. 10 § 1 K.p.a. mógł odnieść skutek powołująca go strona powinna wykazać, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych. Skarżąca nie przedstawiła żadnych konkretnych okoliczności mogących mieć wpływ lub nie na wynik postępowania przed organem odwoławczym. Nie wskazała również jakiej czynności nie mogła dokonać, zatem podniesiony zarzut naruszenia tego przepisu nie może odnieść skutku. Reasumując, wydane w sprawie decyzje należy uznać za prawidłowe, zaś zarzuty podniesione w skardze za bezpodstawne. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), oddalił skargę. Sąd nie uwzględnił wniosku o zasądzenie kosztów postępowania, ponieważ zwrot kosztów niezbędnych do celowego dochodzenia praw przysługuje skarżącej od organu w wypadku uwzględnienia skargi oraz w sytuacji określonej w art. 201 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, co w przedmiotowej sprawie nie miało miejsca. Niezależnie od powyższego należy wyjaśnić, że stosownie do art. 239 § 1 pkt 1 lit. b powołanej wyżej ustawy skarżąca była zwolniona z obowiązku uiszczenia wpisu.