II SA/Wa 757/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska, Sędzia WSA Andrzej Wieczorek, Sędzia WSA Łukasz Krzycki (spr.), Protokolant specjalista Ewa Kielak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 czerwca 2019 r. sprawy ze skargi G. B. na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody M. z dnia [...] lipca 2018 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności uchwały w sprawie ustalenia wynagrodzenia burmistrza oddala skargę Przedmiotem zaskarżenia było rozstrzygnięcie nadzorcze, którym - na podstawie art. 91 ust. 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2018 r., poz. 994 ze zm.) - stwierdzono nieważność § 1 ust. 2 uchwały Rady Miejskiej w B. z dnia [...] czerwca 2018 r. Nr [...] w sprawie ustalenia wynagrodzenia Burmistrza Gminy B., zwanej dalej "Uchwałą". W uzasadnieniu rozstrzygnięcia nadzorczego wskazano: - jako podstawę prawną podjęcia Uchwały wskazano art. 18 ust. 2 pkt 2 ustawy o samorządzie gminy, art. 8 ust. 2 i art. 36 ust. 3 i 5 ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o pracownikach samorządowych (Dz.U. z 2018 r. poz. 1260) oraz § 3 pkt 1 i § 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15 maja 2018 r. w sprawie wynagradzania pracowników samorządowych (Dz. U. z 2018 r. poz. 936), zwanego dalej "rozporządzeniem o wynagrodzeniu", - zgodnie z art. 18 ust. 2 pkt 2 ustawy o samorządzie gminnym ustalanie wynagrodzenia burmistrza należy do wyłącznej właściwości rady gminy; art. 8 ust. 2 ustawy o pracownikach samorządowych wskazuje: "Czynności z zakresu prawa pracy wobec wójta (burmistrza, prezydenta miasta), związane z nawiązaniem i rozwiązaniem stosunku pracy, wykonuje przewodniczący rady gminy, a pozostałe czynności - wyznaczona przez wójta (burmistrza, prezydenta miasta) osoba zastępująca lub sekretarz gminy, z tym że wynagrodzenie wójta ustala rada gminy, w drodze uchwały"; w świetle art. 36 ust. 2 ustawy o pracownikach samorządowych burmistrzowi - jako pracownikowi samorządowemu - przysługuje wynagrodzenie zasadnicze, dodatek za wieloletnią pracę, nagroda jubileuszowa, jednorazowa odprawa w związku z przejściem na emeryturę lub rentę z tytułu niezdolności do pracy oraz dodatkowe wynagrodzenie roczne; jego wynagrodzenie obejmuje również dodatek specjalny (art. 36 ust. 3 ustawy o pracownikach samorządowych); może mu zostać także przyznany dodatek funkcyjny (art. 36 ust. 4 ustawy o pracownikach samorządowych); na wynagrodzenie składają się zatem świadczenia obligatoryjne (wynagrodzenie zasadnicze, tzw. dodatek stażowy oraz dodatek specjalny), określone w przepisach ustawy oraz rozporządzenia, wydanego na podstawie art. 37 ust. 1 ustawy o pracownikach samorządowych, oraz świadczenia fakultatywne (dodatek funkcyjny); ich przyznanie leży w kompetencji rady gminy; art. 37 ust. 3 ustawy o pracownikach samorządowych stanowi nadto, że wynagrodzenie burmistrza nie może przekroczyć w okresie miesiąca siedmiokrotności kwoty bazowej, określonej w ustawie budżetowej dla osób zajmujących kierownicze stanowiska państwowe - na podstawie ustawy z dnia 23 grudnia 1999 r. o kształtowaniu wynagrodzeń w państwowej sferze budżetowej oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. z 2018 r. poz. 373 ze zm.), zwanej dalej "ustawą o kształtowaniu wynagrodzeń", - w związku z wejściem w życie rozporządzenia o wynagrodzeniu zmieniły się kwoty wynagrodzenia zasadniczego oraz - w efekcie - maksymalny poziom dodatku specjalnego do wynagrodzenia; załącznik nr 1 do rozporządzenia określa kwoty wynagrodzenia i maksymalne wysokości dodatku funkcyjnego, obowiązujące do 30 czerwca 2018 r. (Tabela I A) i od 1 lipca 2018 r. (Tabela I B); od 1 lipca 2018 r. maksymalne wynagrodzenie burmistrza winno być ukształtowane zgodnie ze stawkami wynikającymi z Tabeli I B załącznika nr 1 do rozporządzenia; oznacza to, że maksymalna kwota wynagrodzenia zasadniczego wraz dodatkami uległa obniżeniu, w stosunku do dotychczasowych kwot wynagrodzeń, - wysokość dodatku specjalnego, dla osób piastujących m.in. stanowisko burmistrza, uregulowano w § 6 rozporządzenia o wynagrodzeniu; zgodnie z nim, dodatek przysługuje w kwocie wynoszącej co najmniej 20% i nieprzekraczającej 40% łącznie wynagrodzenia zasadniczego i dodatku funkcyjnego, a - w urzędach miasta W., miast (miast na prawach powiatu) powyżej 300 tys. mieszkańców - w kwocie nieprzekraczającej 50% łącznie wynagrodzenia zasadniczego i dodatku funkcyjnego; dodatek specjalny dla burmistrza powinien być przyznany zgodnie z treścią rozporządzenia, - w § 1 Uchwały ustalono wynagrodzenie miesięczne Burmistrza; jego składnikami są: wynagrodzenie zasadnicze w wysokości 4800 zł, dodatek funkcyjny - 2100 zł, dodatek specjalny - 40% kwoty łącznej wynagrodzenia zasadniczego i dodatku funkcyjnego na czas pełnienia funkcji (kwota 2760 zł), dodatek za wieloletnią pracę - 12% wynagrodzenia zasadniczego oraz dodatek specjalny w wysokości 2200 zł za okres od 1 lipca do 31 grudnia 2018 r., - ustalenie - w § 1 ust. 2 Uchwały - okresowego dodatku specjalnego, w wysokości 2200 zł, jest sprzeczne z prawem, - na podstawie art. 36 ust. 5 ustawy o pracownikach samorządowych pracownikowi samorządowemu, z tytułu okresowego zwiększenia obowiązków służbowych lub powierzenia dodatkowych zadań, może zostać przyznany dodatek specjalny; w ust. 3 powołanego przepisu ustawodawca ustanowił dodatek specjalny dla wójtów (burmistrzów, prezydentów miast), starostów oraz marszałków województwa; ustawodawca przewidział zatem dwie podstawy przyznania pracownikowi samorządowemu dodatku specjalnego; w ust. 3 cytowanego przepisu wyodrębniał podmiotowo grupę pracowników szczególnie obciążoną obowiązkami zawodowymi; dla nich dodatek specjalny jest obligatoryjnym składnikiem wynagrodzenia; dodatkowo – m.in. dla burmistrzów - w § 6 rozporządzenia o wynagrodzeniu uregulowano sposób naliczenia dodatku specjalnego; grupie tej zapewniono odpowiednio wysoki, relatywnie w stosunku do innych pracowników samorządowych, poziom ustalenia tego dodatku; maksymalna wysokość dodatku specjalnego dla burmistrza wynosi 40% kwoty wynagrodzenia zasadniczego i dodatku funkcyjnego, - uchwalenie dwóch dodatków specjalnych jest niezgodne z § 6 rozporządzenia o wynagrodzeniu; przewidziana bowiem w Uchwale kwota dodatku specjalnego, wyczerpuje stawkę maksymalną; jednocześnie sposób ustalenia w Uchwale wynagrodzenia stanowi obejście przepisów rozporządzenia o wynagrodzeniu; jego założonym przez prawodawcę celem było zmniejszenie wynagrodzeń danej grupie pracowników samorządowych, - działalność burmistrza przekracza, co do zasady, ramy czasowe, wyznaczone dla okresu, na jaki został przewidziany dodatek specjalny oraz nie odpowiada celowi jego przyznania, w rozumieniu art. 36 ust. 5 ustawy o pracownikach samorządowych; jest nim zwiększenie obowiązków służbowych lub powierzenie dodatkowych zadań pracownikowi samorządowemu; stanowi to kolejny argument przeciwko możliwości jego przyznania burmistrzowi na danej podstawie, - określenie akcesoryjnego dodatku specjalnego obok przyznawanego na podstawie art. 36 ust. 3 ustawy o pracownikach samorządowych, rzutuje na błędne ustalenie kwoty całkowitego wynagrodzenia dla Burmistrza i istotnie narusza powołany przepis oraz art. 36 ust. 2 i 5, art. 8 ust. 2 ustawy o pracownikach samorządowych oraz § 6 rozporządzenia o wynagrodzeniu, - dlatego organ nadzoru stwierdził nieważność Uchwały w stosownej części. W skardze zarzucono naruszenie przepisów: - art. 91 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, przez wydanie rozstrzygnięcia nadzorczego wobec Uchwały, której charakter prawny polega na czynności z zakresu prawa pracy (ustaleniu wynagrodzenia pracownikowi samorządowemu - burmistrzowi gminy), co do której oceny prawnej właściwy jest sąd pracy - sąd powszechny, nie zaś organ administracji publicznej a - w dalszej kolejności - sąd administracyjny, - art. 36 ust. 5 ustawy o pracownikach samorządowych, przez błędną wykładnię; polegała ona na uznaniu jakoby dany przepis nie dotyczył pracowników samorządowych z wyboru, zaś § 1 ust. 2 Uchwały o przyznaniu dodatku specjalnego Burmistrzowi z tytułu aktywnej działalności oraz sprawowania funkcji w organach stowarzyszeń, zrzeszających jednostki samorządu terytorialnego (chodziło więc o dodatek kwotowy i na określony czas z tytułu dodatkowo wskazanych działań i sprawowanych przez Burmistrza funkcji) naruszał przepis ustawy oraz § 6 rozporządzenia o wynagrodzeniu, - art. 36 ust. 3 ustawy o pracownikach samorządowych przez błędną wykładnię; polegała ona na uznaniu jakoby przewidziany w tym przepisie dodatek specjalny był wyłącznym, który może być przyznany pracownikom samorządowym z wyboru – np. burmistrzom - zaś jego przyznanie wykluczało możliwość jednoczesnego przyznania tym pracownikom dodatku specjalnego kwotowego (i na określony czas), przewidzianego w art. 36 ust. 5 ustawy o pracownikach samorządowych. Ponadto w skardze wniesiono o stwierdzenie przez Sąd niezgodności (użyto sformułowanie "stwierdzenie o niezgodności") przepisów rozporządzenia o wynagrodzeniu z: - art. 92 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz.U. Nr 78, poz. 483 ze zm.); rozporządzenie bowiem - stanowiące podstawę do wydania rozstrzygnięcia nadzorczego - jest niezgodne z upoważnieniem ustawowym i wkracza - przez obniżenie aktem podustawowym w sposób arbitralny i nieuzasadniony o 20% wynagrodzeń brutto m.in. burmistrzów - w materię zarezerwowaną ustawowo; zgodnie bowiem z art. 10 ust. 2 ustawy o pracownikach samorządowych należy to do właściwości podejmującej stosowną uchwałę rady gminy; rozporządzenie narusza też ustawowo określone zasady ustalania wynagrodzeń pracowników samorządowych, - zasadami określonymi w art. 6 Europejskiej Karty Samorządu Lokalnego (Dz.U. z 1994 r. Nr 124 poz. 607), a przez to także z art. 9 Konstytucji RP. Na tej podstawie Sąd miałby odmówić zastosowania w sprawie rozporządzenia o wynagrodzeniu, jako niezgodnego ze wskazanymi regulacjami. Uzasadniając skargę, rozwinięto sformułowane w niej zarzuty przez szerszą argumentację. Wskazano, że charakter prawny, uchylonej w części Uchwały sytuuje ją jako czynność z zakresu prawa pracy. Dotyczy bowiem ustalenia wysokości wynagrodzenia pracownika samorządowego - burmistrza. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się jednolicie, że uchwała w przedmiocie ustalenia wynagrodzenia wójta (burmistrza, prezydenta miasta) nie jest aktem publicznoprawnym, gdyż dotyczy sfery prywatnoprawnej - relacji pracownik-pracodawca - i nie jest aktem z zakresu administracji publicznej, o którym mowa w art. 101 ustawy o samorządzie gminnym. Jest ona podejmowana w sprawie z zakresu stosunku pracy pracownika samorządowego nawiązanego na podstawie wyboru. Wynika to z art. 8 ust. 2 ustawy o pracownikach samorządowych. Natomiast sprawy ze stosunku pracy - w tym sprawy wynagrodzenia wójta (burmistrza, prezydenta miasta) - nie należą do spraw z zakresu administracji publicznej. Wprawdzie Trybunał Konstytucyjny w wyroku z 9 grudnia 2003 r. (sygn. akt P 9/02 opubl. Dz.U. Nr 218 poz. 2151) stwierdził, że wojewoda ma kompetencję do stwierdzenia nieważności każdej uchwały, nawet jeśli odnosi się ona do sfery majątkowej działalności jednostek samorządu terytorialnego (także i w przypadku, kiedy zawiera złożone w ramach stosunku cywilnoprawnego oświadczenie woli). Jest to jednak stanowisko powszechnie krytykowane. Podniesiono też, że sam powołany przez organ nadzoru zamiar prawodawcy, aby arbitralnie zmniejszyć wynagrodzenie m.in. burmistrzów o 20%, wymagałby uprzedniej jednoznacznej zmiany na szczeblu ustawowym. Nie miała ona dotychczas miejsca. W szczególności nie zmieniono art. 37 ust. 3 ustawy o pracownikach samorządowych. Zgodnie z nim maksymalne wynagrodzenie osób, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy, nie może przekroczyć w okresie miesiąca siedmiokrotności kwoty bazowej określonej w ustawie budżetowej dla osób zajmujących kierownicze stanowiska państwowe na podstawie przepisów ustawy o kształtowaniu wynagrodzeń. Zwrócono także uwagę na odmienną konstrukcję różniącą obydwa dodatki specjalne. Pierwszy z nich ma charakter ograniczony procentowo (do 40% wynagrodzenia zasadniczego i dodatku stażowego) i może być przyznawany bezterminowo oraz bez jakiegokolwiek uzasadnienia. Drugi jest natomiast wyrażany kwotowo i udzielany na określony czas z tytułu "okresowego zwiększenia obowiązków służbowych lub powierzenia dodatkowych zadań". Różnice w konstrukcji obu dodatków specjalnych i podstaw faktycznych ich przyznania sprawiają, że nie sposób uznać jakoby przyznanie burmistrzowi jednego z nich - z art. 36 ust. 3 ustawy - wykluczało jednoczesne przyznanie drugiego składnika wynagrodzenia za pracę - przewidzianego w art. 36 ust. 5 ustawy, bo są to takie same składniki wynagrodzenia. Podniesiono też, że - przy rozumowaniu a contrario - skoro z treści ust. 6 w art. 36 ustawy o pracownikach samorządowych wynika jednoznacznie brak możliwości przyznawanie określonych świadczeń m.in. burmistrzowi (przez odesłanie wyłączono taką możliwość) - racjonalny prawodawca, o ile miałby taką samą intencję w kwestii dodatku specjalnego, sformułowałby ust. 5 analogicznie do konstrukcji zastosowanej w ust. 6. W odpowiedzi na skargę organ nadzoru wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację. Sąd zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżony akt nie narusza prawa. Trafnie organ nadzoru skonstatował wystąpienie przesłanki dla stwierdzenia nieważności Uchwały w zakresie przyznania Burmistrzowi dodatku specjalnego w wysokości 2200 zł na miesiąc. W uzasadnieniu skarżonego aktu przywołano wszystkie istotne uwarunkowania prawne, w tym treść stosownych regulacji, oraz okoliczności faktyczne sprawy. Z uwagi na uprzednie, szczegółowe zreferowanie stanowiska organu nadzoru, ponowne przytaczanie jego argumentacji byłoby bezzasadne. Sąd przyjmuje ją za własną, z drobnym – sformułowanym dalej - zastrzeżeniem. Stanowisko organu jest zresztą zgodne z prezentowanym w aktualnym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (tak wyroki w analogicznych sprawach o sygn. akt: II OSK 633/19, 789/19, 790/19 oraz 1477/19 dostępne na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl/cbo/query - w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Sąd w tym składzie w pełni wyrażony tam pogląd podziela. Odnosząc się do argumentacji skargi należy dodać jedynie, co następuje. Spór sprowadza się, do kwestii właściwego rozumienia przepisów art. 36 ust. 3 i 5 ustawy o pracownikach samorządowych. Czy mianowicie jest dopuszczalne – jak wywodzi to Strona skarżąca – przyznanie kumulatywne dodatku specjalnego jednej osobie w myśl obu wskazanych regulacji. Trzeba wobec tego wskazać, co następuje. Z woli prawodawcy ustanowiono zasadę, aby określonej grupie pracowników samorządowych, wskazanej enumeratywnie w art. 36 ust. 3, zwanym dalej "pracownikami funkcyjnymi", obligatoryjnie przyznawano element wynagrodzenia, określany mianem dodatku specjalnego. Z kolei, w myśl art. 37 ust. 1 pkt 6, upoważniono Radę Ministrów do określenia wysokości tego składnika wynagrodzenia. Wobec treści § 6 rozporządzenia o wynagrodzeniu, dany dodatek nie może wynosić mniej niż 20% wynagrodzenia zasadniczego i dodatku funkcyjnego zaś przekraczać 40%, z pewnymi - nieznajdującymi w danej sprawie zastosowania – wyjątkami, gdzie ustalono wyższy próg maksymalny. W tak zarysowanym stanie prawnym oczywiste są dwie reguły: - każda osoba funkcyjna musi otrzymywać dodatek specjalny, - jego rozpiętość ma być określone przez pracodawcę - uczyniono to w rozporządzeniu o wynagrodzeniu. Ustawa o pracownikach samorządowych nie wskazuje wprost, jakimi kryteriami należy się kierować określając wysokość, przewidzianego w art. 36 ust. 3 dodatku dla osób funkcyjnych w granicach dopuszczonych widełek. Skoro ma on jednak w danym zakresie charakter uznaniowy, odpowiednią wskazówką, co do tego może być treść art. 36 ust. 5, gdzie wskazano w odniesieniu do jakich przesłanek przyznawany jest w ogóle dany dodatek dla innych pracowników samorządowych. Chodzi więc o okresowe zwiększenie obowiązków służbowych lub powierzenia dodatkowych zadań. Skoro – z woli prawodawcy - dla osób funkcyjnych dodatek ma być przyznawana obligatoryjnie, należy stąd wnosić, że uznano je za zawsze pozostające w gotowości bądź wykonujące dodatkowe obowiązki lub zadania, wykraczające poza typowe, powtarzalne. Przyznaniu danego dodatku jest więc zasadne zawsze, wobec specyfiki danej pracy. Wysokość natomiast przyznanego dodatku – w dopuszczonych przez prawodawca granicach - powinna być uzależniona od specyfiki danego stanowiska w kontekście uwarunkowań w danym regionie czy czasie - zakresu specyficznych zadań realizowanych w danej kadencji czy jej części. Wysokość przyznanego obligatoryjnie dodatku może także ulegać zmianie, lecz w granicach określonych przez prawodawcę. Jednoznacznie wyrażona wola prawodawcy, aby określić normatywnie wysokość dodatku specjalnego, przyznawanego osobom funkcyjnym, przy zastosowaniu wykładni celowościowej i systemowej, wykluczają takie rozumienie wskazanych regulacji, że oprócz, przyznawanego obligatoryjnie dodatku specjalnego może być także - tym samym osobom - przyznawane osobne wynagrodzenie określane tym samym mianem, którego wysokość pozostawionoby całkowicie do uznania przyznającemu je organowi. Taki charakter ma natomiast dodatkowe wynagrodzenie, wskazane w art. 36 ust. 5 ustawy. Zasadne są wywody Strony skarżącej, że - przy zastosowaniu jednej z prostych zasad wykładni językowo-logicznej, przy rozumowaniu a contrario - możnaby uznać - przy prostym zestawieniu brzmienia ust. 5 i 6 w art. 36 - jakoby wolą prawodawcy było przyznawanie dodatku specjalnego wszystkim pracownikom samorządowym. W ust. 5 nie zastosowano bowiem wyliczenia enumeratywnego przez odesłanie, jak w ust. 6. Trzeba mieć jednak przy tym na względzie, że ust. 6 dotyczy przyznania nagrody i jest to dodatkowe wynagrodzenie, co do którego stosownych zasad w ogóle nie określono wcześniej. Zasadnie więc regulacja ta - skoro z woli pracodawcy nie miała dotyczyć wszystkich pracowników samorządowych - musiała być bardziej szczegółowa. Konieczności takiej nie było natomiast w przypadku opisu reguł przyznania dodatku specjalnego. Możliwe jest bowiem zestawienie wyrażonej w ust. 5 zasady ogólnej z regułą z ust. 3. Wskazano tam konkretne zasady przyznawania danego składnika wynagrodzenia (o tej samej nazwie własnej), gdy chodzi o pewną grupę pracowników samorządowych - funkcyjnych. Przy odwołaniu się do prostych reguł wykładni, uprawniony jest w tej sytuacji wniosek, że ust. 3, w zw. z art. 37 ust. 1 pkt 6 ustawy o pracownikach samorządowych, stanowi klasyczny lex specialis, wobec reguły ogólnej, wyrażonej w ust. 5 tego samego artykułu. Uwagi powyższe uzasadniają wniosek, że reguły przyznawania dodatku specjalnego osobom funkcyjnym reguluje wyczerpująco ust. 3 w art. 36, przy uwzględnieniu także treści art. 37 ust. 1 pkt 6 oraz stosownych przepisów wykonawczych. Bez znaczenia jest w tej sytuacji, czy - w przypadku danego Burmistrza - zachodziły szczególne przesłanki przyznania mu dodatku specjalnego, wobec pełnienia przezeń dodatkowych obowiązków, w rozumieniu art. 36 ust. 5 (sprawowania funkcji w organach stowarzyszeń, zrzeszających jednostki samorządu terytorialnego) i czy okres przyznania dodatku pozostawał w związku z ich pełnieniem (6 miesięcy). Przepis ten nie znajdował bowiem w ogóle w sprawie zastosowania. Dana osoba była bowiem pracownikiem funkcyjnym a pracodawca dopuścił w takim przypadku przyznawanie obligatoryjnego dodatku specjalnego w określonych widełkach - do 40% podstawy. Ustalający wynagrodzenie organ nie był przy tym zobowiązany ustalać danego dodatku specjalnego w wysokości maksymalnej bezterminowo. Zrobił tak natomiast w danym przypadku (tak: § 1 ust. 1 lit. c Uchwały). Gdyby tego nie uczynił, przypadek okresowego podjęcia szczególnych obowiązków mógł uzasadnić podwyższenie dodatku specjalnego, lecz tylko do wysokości maksymalnej - 40% podstawy. Skoro - z woli organu ustalającego wynagrodzenie - ustalono stały dodatek w wysokości maksymalnej, podejmowanie dodatkowych czynności nie mogło być już - z woli prawodawcy - gratyfikowane dalszym zwiększeniem wynagrodzenia w formie dodatku specjalnego. Nie ma znaczenia w sprawie podniesiona w skardze kwestia zastrzeżeń, co do zgodności z regułami konstytucyjnymi, czy zasadami ratyfikowanych umów międzynarodowych, ustalenia w akcie wykonawczym maksymalnych wysokości wynagrodzenia. W danej sprawie kluczowa jest bowiem wyłącznie możliwość określenia w tym akcie wyrażonych procentowo "widełek" przyznawanego obligatoryjnie dodatku specjalnego, dla osób funkcyjnych. Nie ma też znaczenia w sprawie, że prawodawca określił w ustawie o pracownikach samorządowych maksymalną kwotę wynagrodzenia (art. 37 ust. 2). Przedmiotem uzasadnionego zarzutu ze strony organu nadzoru nie było bowiem przekroczenie tej kwoty wynagradzania, lecz reguł przyznawania samego dodatku specjalnego dla osób funkcyjnych, do których zalicza się także burmistrz. W takiej sytuacji Sąd nie uwzględnił wniosku o ocenę zgodności przepisów rozporządzenia o wynagrodzeniu ze stosowną normą Konstytucji oraz postanowieniami wiążącej umowy międzynarodowej. Nie ma to bowiem żadnego znaczenia dla wyniku mniejszej sprawy, niezależnie od kwestii, czy Sąd miałby kompetencje dla prowadzenia tego rodzaju analiz. Bezzasadny jest z kolei zarzut braku kompetencji organu nadzoru do oceny Uchwały wobec jej charakteru - dotyczy ona kwestii wynagrodzenia osoby piastującej funkcję organu gminy. W ocenie Sądu trafne jest stanowisko Trybunału Konstytucyjnego, gdzie zaakceptowano szeroki zakres kompetencji organ nadzoru dla kontroli aktu władczych organu gminy w zakresie wykonywania przez nie zadań publicznych. Należy do nich także określenie wynagrodzenia osób piastujących stosowne funkcje. Sąd nie dostrzegł także z urzędu w zaskarżonym akcie wad, które uzasadniałyby jego wyeliminowanie z obrotu prawnego. Biorąc pod uwagę powyższe orzeczono, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), jak w sentencji wyroku.