II SA/Wa 760/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Dąbrowska, Sędzia WSA Adam Lipiński, Sędzia WSA Przemysław Szustakiewicz (spr.), Protokolant: Magda Magdoń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 września 2008 r. sprawy ze skargi M. S. na postanowienie Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] marca 2008 r. nr [...] w przedmiocie przekazania zgodnie z właściwością wniosku o skierowanie do wojskowej komisji lekarskiej oddala skargę M. S., wnioskiem z dnia [...] października 2007 r., wystąpił do Ministra Obrony Narodowej o skierowanie go na podstawie art. 5 ust. 5 pkt 4 w zw. z ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych do wojskowej komisji lekarskiej. Przedmiotowy wniosek wpłynął do organu w dniu [...] października 2007 r. Minister Obrony Narodowej postanowieniem z dnia [...] listopada 2007 r. nr [...], wydanym na podstawie art. 65 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), przekazał ww. wniosek według właściwości Wojskowemu Komendantowi Uzupełnień W. W uzasadnieniu organ stwierdził, iż [...] M. S. z dniem [...] października 2007 r. został zwolniony z zawodowej służby wojskowej i jest żołnierzem rezerwy. Oznacza to, iż organem właściwym, do którego żołnierz winien wystąpić o skierowanie do komisji lekarskiej jest Wojskowy Komendant Uzupełnień W. Minister Obrony Narodowej jest zaś organem właściwym do rozpatrywania tego rodzaju wniosków pochodzących wyłącznie od żołnierzy zawodowych. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy M. S. stwierdził, iż postanowienie z dnia [...] listopada 2007 r. jest sprzeczne z prawem, ponieważ w dniu [...] października 2007 r. był żołnierzem zawodowym w służbie czynnej. Zarzucił organowi brak dobrej woli i świadome uchybienie przepisom art. 12 i art. 61 § 3 kpa. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, Minister Obrony Narodowej postanowieniem z dnia [...] marca 2008 r. nr [...] uchylił zaskarżone postanowienie oraz przekazał sprawę według właściwości do Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego w W. W uzasadnieniu organ wskazał, iż przedmiotowy wniosek wpłynął do organu w ostatnim dniu pełnienia czynnej służby przez M. S. W czasie rozpatrywania sprawy doszło do zmiany właściwości organu, dlatego też Minister Obrony Narodowej obowiązany był przekazać sprawę organowi właściwemu. Ponadto organ stwierdził, iż postanowienie z dnia [...] listopada 2007 r. należało uchylić, ponieważ błędnie określiło ono organ właściwy. Właściwość Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego w W. wynika, zdaniem organu, z art. 21 ust. 3 ustawy z dnia 10 grudnia 1993 r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin (Dz. U. z 2004 r. Nr 8, poz. 66 ze zm.). W skardze z dnia 23 kwietnia 2008 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie M. S. ponownie wskazał, iż w dniu składania wniosku był żołnierzem w służbie czynnej, dlatego też zaskarżone postanowienie jest sprzeczne z prawem i godzi w jego interesy. Skutkiem wadliwego skierowania jego wniosku do, zdaniem skarżącego, niewłaściwego organu jest brak ustalonego prawa do wojskowej renty inwalidzkiej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie powołując się na stan faktyczny i prawny przedstawiony w zaskarżonych postanowieniach. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na podstawie art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz.1270 ze zm.) do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. Natomiast zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Rozpoznawana pod tym względem skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy wskazać, iż podstawą procesową wydanego postanowienia jest przepis art. 65 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. Wedle jego brzmienia, jeżeli organ administracji publicznej, do którego wniesiono podanie jest niewłaściwy w sprawie, niezwłocznie przekazuje je do organu właściwego, a przekazanie sprawy następuje w formie postanowienia. Powyższe rozwiązanie jest konsekwencją przyjęcia art. 19 kpa Zgodnie bowiem ze wskazanym przepisem, organy administracji publicznej powinny z urzędu przestrzegać swojej właściwości rzeczowej i miejscowej. Organ administracji publicznej jest zatem obowiązany dokonać oceny podania strony również pod kątem swojej właściwości w sprawie będącej przedmiotem żądania. W przypadku, gdy organ, do którego wniesiono podanie uzna się za niewłaściwy (rzeczowo, miejscowo, instancyjnie) do załatwienia tej sprawy w formie decyzji, wówczas jest obowiązany do niezwłocznego przekazania podania do organu, który w jego ocenie jest właściwy w sprawie i jednoczesnego powiadomienia o tym wnoszącego podanie (por. A. Wróbel Komentarz do KPA zamieszczony w Lex). Tak, więc należy przyjąć, iż organ jest właściwy w dacie wydania decyzji, a nie w dacie, w której wpłynęło podanie (za P. Przybysz Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz Warszawa 2007 s. 83). Kodeks postępowania administracyjnego nie zna instytucji kontynuacji właściwości. Jeżeli więc organ administracji publicznej, do której wpłynęło podanie nie jest właściwy do dalszego prowadzenia postępowania, ma on obowiązek przekazać sprawę organowi właściwemu. W rozpatrywanej sprawie taka sytuacja nastąpiła. Skarżący wniósł podanie o skierowanie go do wojskowej komisji lekarskiej w dniu [...] października 2007 r. (data prezentaty na piśmie). Wyżej wskazana data była ostatnim dniem pełnienia przez M. S. zawodowej służby wojskowej. Z dniem [...] listopada 2007 r. skarżący przechodził na wojskową emeryturę. W tej sytuacji organy orzekające w sprawach żołnierzy zawodowych przestawały być właściwe w sprawie, bowiem oficer podlegał, w zakresie kierowania do wojskowych komisji lekarskich, wojskowym organom emerytalnym. Takie rozwiązanie wynika z treści art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 10 grudnia 1993 r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych i ich rodzin. Tak więc, Minister Obrony Narodowej słusznie uznał, iż nie może być właściwym w sprawie, bowiem żołnierz w zakresie kierowania do wojskowych komisji lekarskich nie podlega już jego właściwości, a właściwym będzie Dyrektor wojskowego biura emerytalnego, właściwy ze względu na miejsce zamieszkania skarżącego. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 w związku z art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.