II SA/Wa 760/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Kube (spr.), Sędzia WSA Łukasz Krzycki, Asesor WSA Dorota Kozub-Marciniak, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 23 stycznia 2026 r. sprawy ze skargi A. L. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2025 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę Komendant Główny Policji w [...] postanowieniem z dnia [...] lutego 2025 r. nr [...], na podstawie art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572), dalej: "k.p.a.", stwierdził uchybienie terminu do wniesienia przez A. L., dalej: "skarżący", "strona", odwołania od rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] października 2024 r. nr [...]. Rozkazem personalnym z dnia [...] października 2024 r. nr [...] Komendant Wojewódzki Policji w [...] zwolnił skarżącego ze służby w Policji, na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji z dniem [...] listopada 2024 r. Decyzji tej, na podstawie art. 108 § 1 k.p.a., został nadany rygor natychmiastowej wykonalności. Decyzja została przesłana na adres zamieszkania strony, tj. na adres [...] ul. [...], za pośrednictwem operatora publicznego Poczty Polskiej S.A., z uwagi na fakt, iż w tym okresie strona nie działała w postępowaniu za pośrednictwem pełnomocnika. Pomimo dwukrotnego awizowania przesyłki, tj. w dniu [...] października 2024 r. oraz w dniu [...] października 2024 r., adresat nie podjął skierowanej do niego korespondencji. Z uwagi na powyższe, doręczenie uznano za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w art. 44 § 1 k.p.a. (art. 44 § 4 k.p.a.), tj. z dniem [...] października 2024 r. (k. 131-132 akt sprawy). Raportem z dnia [...] października 2024 r., nadanym za pośrednictwem operatora pocztowego Poczty Polskiej S.A. w dniu [...] października 2024 r. (data stempla pocztowego), który wpłynął w dniu [...] października 2024 r., skarżący poinformował o zmianie miejsca zamieszkania wskazując, że miejscem tym, od dnia [...] października 2024 r., jest adres [...] ul. [...] (k. 156-157 część I akt osobowych). Pismem z dnia [...] grudnia 2024 r., które wpłynęło do organu w dniu [...] grudnia 2024 r., zatytułowanym "Wniosek o udzielenie informacji", pełnomocnik skarżącego zwrócił się o udostępnienie mu dokumentacji dotyczącej zatrudnienia skarżącego w Komendzie Wojewódzkiej Policji w [...] oraz udzielenie informacji o stanie zatrudnienia. Do pisma została dołączona kopia pełnomocnictwa z dnia [...] grudnia 2024 r. (k. 144-147 akt sprawy). Organ pismem z dnia [...] grudnia 2024 r. poinformował pełnomocnika skarżącego o tym, że doręczenie stronie decyzji w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji nastąpiło w trybie, o którym mowa w art. 44 § 4 k.p.a. Ponadto, w załączeniu do wymienionego pisma, przekazano kopię rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] października 2024 r. nr [...]. Pismo to zostało doręczone pełnomocnikowi strony w dniu [...] grudnia 2024 r. (k. 149 akt sprawy). W dniu [...] stycznia 2025 r. (data stempla pocztowego), pełnomocnik skarżącego złożył pismo z dnia [...] stycznia 2025 r., skierowane do Komendanta Głównego Policji, stanowiące odwołanie od rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] października 2024 r. nr [...]. Zdaniem wnoszącego odwołanie, kwestionowany rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] został mu doręczony w dniu [...] grudnia 2024 r. za pismem z dnia [...] grudnia 2024 r., na skutek złożonego przez niego wniosku, natomiast wymieniona decyzja nie została dotychczas doręczona samej stronie. Komendant Główny Policji, stwierdzając uchybienie terminu do wniesienia odwołania od rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] października 2024 r. nr [...], zwrócił uwagę, że postępowanie odwoławcze może być uruchomione tylko w wyniku podjęcia przez uprawniony podmiot czynności procesowej - wniesienia odwołania (wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy na podstawie art. 127 § 3 k.p.a.), w terminie określonym w art. 129 k.p.a. Wskazał, że kluczowe znaczenie ma więc ustalenie skuteczności doręczenia zaskarżonej decyzji oraz daty doręczenia, albowiem w wyniku doręczenia decyzja wchodzi do obrotu prawnego i od daty doręczenia należy liczyć bieg terminów do wniesienia środków zaskarżenia. W przedmiotowej sprawie przedmiotem doręczenia była decyzja dotycząca sprawy osobowej funkcjonariusza Policji (zwolnienia ze służby w Policji), której na podstawie art. 108 § 1 k.p.a., został nadany rygor natychmiastowej wykonalności. Zdaniem organu, sposób doręczenia rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] października 2024 r. nr [...] był prawidłowy, bo wybór tego sposobu doręczenia nastąpił w granicach wymienionego przepisu procedury administracyjnej. Czynność doręczenia stronie rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] października 2024 r. nr [...] odbyła się zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami prawa. Przepis art. 39 § 4 w zw. z art. 39 § 3 k.p.a. nie ogranicza bowiem wyboru podmiotów dokonujących doręczenia. Organ administracyjny ma tutaj całkowitą swobodę, jednak wyłącznie w granicach tego przepisu. Doręczenie za pośrednictwem operatora publicznego Poczty Polskiej S.A. w pełni spełnia te kryteria. Zaznaczono, że strona będąca jednocześnie funkcjonariuszem Policji, nie jest uprawniona do żądania doręczenia jej decyzji w wybrany przez siebie sposób określony w art. 39 k.p.a. Zgodnie natomiast z treścią art. 42 § 1 k.p.a., pisma doręcza się osobom fizycznym w ich mieszkaniu lub miejscu pracy albo na adres do korespondencji wskazany w bazie adresów elektronicznych. W przypadku nieobecności adresata, pismo doręcza się za pokwitowaniem, dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, jeżeli osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi. O doręczeniu pisma sąsiadowi lub dozorcy zawiadamia się adresata, umieszczając zawiadomienie w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy to nie jest możliwe, w drzwiach mieszkania (art. 43 k.p.a.). W myśl natomiast art. 44 § 1 k.p.a., w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i art. 43 k.p.a., operator pocztowy w rozumieniu ustawy Prawo pocztowe przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczania pisma przez operatora pocztowego; pismo składa się na okres 14 dni w urzędzie właściwej gminy (miasta) - w przypadku doręczania pisma przez pracownika urzędu gminy (miasta) lub upoważnioną osobę lub organ. Zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie 7 dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata (art. 44 § 2 k.p.a.). W przypadku zaś niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż 14 dni od daty pierwszego zawiadomienia (art. 44 § 3 k.p.a.). Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy (art. 44 § 4 k.p.a.). W przedmiotowej sprawie, jak wynika z informacji umieszczonych na przesyłce adresowanej do skarżącego na adres wskazany w raporcie strony z dnia [...] października 2024 r., tj. [...] ul. [...] (zawierającej przedmiotowy rozkaz personalny) oraz danych zawartych w elektronicznym potwierdzeniu odbioru, stosowne zawiadomienie o próbie doręczenia przesyłki zostało złożone w oddawczej skrzynce adresata w dniu [...] października 2024 r. (pierwsze awizowanie). Kolejne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki złożono w oddawczej skrzynce adresata w dniu [...] października 2024 r. Wobec nieodebrania przesyłki przez adresata z placówki pocztowej w terminie 14 dni, na mocy art. 44 § 4 k.p.a., przesyłka została doręczona z dniem [...] października 2024 r. na zasadzie fikcji doręczenia, a następnie w dniu [...] listopada 2024 r. zwrócona do nadawcy. Omawiana przesyłka w dniu [...] października 2024 r. nadana została na adres wskazany przez skarżącego w raporcie z dnia [...] października 2024 r., jako adres jego ówczesnego miejsca zamieszkania, tj. [...] ul. [...], i w dniu [...] października 2024 r. pod tym adresem nastąpiła pierwsza próba jej doręczenia. Tym samym raport strony, datowany na dzień [...] października 2024 r., informujący o zmianie adresu miejsca zamieszkania, na adres [...] ul. [...], został nadany (w dniu [...] października 2024 r.) i wpłynął do organu (w dniu [...] października 2024 r.), już po dokonaniu próby doręczenia stronie przesyłki na wskazany przez nią, aktualny w dniu wydania decyzji oraz w dniu dokonania pierwszej próby doręczenia przesyłki, adres jej miejsca zamieszkania. Powyższe oznacza, że organ nie miał obowiązku ponownego wysłania przesyłki na nowy adres wskazany przez stronę w jej raporcie z dnia [...] października 2024 r. Organ podkreślił, że zawiadomienie o nowym adresie ma wpływ na skuteczność doręczenia zastępczego jedynie wówczas, gdy organ otrzyma tę informację najpóźniej przed dniem podjęcia próby doręczenia pisma przez operatora pocztowego. W tej dacie bowiem adresat pisma może już powziąć wiadomość o jego nadejściu i ma możliwość jego odebrania i zapoznania się z jego treścią. Jego prawo do zapewnienia mu czynnego udziału w każdym stadium postępowania jest w związku z tym w pełni zabezpieczone. Przyjęcie, że po tej dacie adresat może skutecznie zapobiec przyjęciu skutku doręczenia poprzez zaniechanie odbioru kierowanej do niego korespondencji i zawiadomienie organu o nowym adresie powodowałoby, że cel instytucji doręczenia zastępczego nie zostałby osiągnięty. Przeciwnie, taka wykładnia umożliwiałaby przedłużanie postępowania poprzez unikanie odbioru przesyłek po zawiadomieniu o ich nadejściu poprzez informowanie o zmianie adresu (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 stycznia 2021 r., sygn. akt II FSK 2349/20, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 stycznia 2020 r., sygn. akt I FSK 1782/17). Organ, powołując się na akta sprawy, przyjął, iż takim właśnie zamiarem kierował się skarżący, który w toku postępowania administracyjnego wielokrotnie informował o zmianie adresu miejsca zamieszkania, które zbiegiem okoliczności następowało po pierwszej próbie doręczenia mu (po pierwszym awizo) nie tylko rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] października 2024 r. nr [...], ale również innej kierowanej do niego korespondencji, zarówno w tej, jak i w innych sprawach (por. notatka służbowa z dnia [...] stycznia 2025 r. - k. 152-153 akt sprawy). Zwrócił uwagę, że strona powinna działać, wykazując należytą staranność w dbaniu o własne sprawy. Obowiązek powiadamiania organu prowadzącego postępowanie o zmianie adresu, w zestawieniu z faktem, iż organ może być związany tą informacją dopiero od momentu, kiedy informacja ta do niego dotrze, oznacza, że strona która wie, iż toczy się postępowanie administracyjne z jej udziałem powinna dokonać zawiadomienia o zmianie adresu ze stosownym wyprzedzeniem - tak aby wszelkie przesyłki dla niej mogły dotrzeć już pod właściwy adres (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 7 lutego 2005 r., sygn. akt V SA 4360/03). W interesie strony jest zatem podać nowy adres w takim terminie, który pozwoli na uniknięcie sytuacji doręczenia jej pism na nieaktualny już adres. Organ nie podzielił stanowiska pełnomocnika strony, który w złożonym odwołaniu z dnia [...] stycznia 2025 r. wskazał, że skarżący w dobrej wierze, każdorazowo informował organ o zmianie swojego miejsca zamieszkania, licząc na to, że organ skontaktuje się z nim, a sama zmiana miejsca zamieszkania przez stronę nie może w żaden sposób być traktowana jako utrudnienie prowadzonych czynności. Zdaniem organu, w tej sprawie aktywność strony, polegająca na wielokrotnej zmianie miejsca zamieszkania, która następowała po pierwszej próbie doręczenia kierowanej do niej korespondencji, nakierowana była na obstrukcję prowadzonego postępowania, mającą na celu uniemożliwienie jego merytorycznego zakończenia. Działania tego rodzaju stanowią dobitny przykład podstępnych zabiegów podejmowanych przez stronę, których intencją było przedłużenie przedmiotowego postępowania, którego motywem mógł być w szczególności zamiar osiągnięcia przez nią stażu służby uprawniającego do uzyskania uprawnień emerytalnych. Zaznaczono, że skarżący został przyjęty do służby w dniu [...] grudnia 2009 r., a zatem z upływem 2024 r. uzyskałby 15-letni staż służby w Policji. Według organu, doręczenie rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] października 2024 r. nr [...] było prawidłowe i odpowiadało rygorom wynikającym z art. 44 k.p.a. (dwukrotne awizowanie, pozostawienie informacji o tym w skrzynce oddawczej, pozostawanie przesyłki przez okres 14 dni w placówce pocztowej). Czynność doręczenia decyzji stronie z dniem [...] października 2024 r. była prawnie skuteczna i wywołała skutek prawny - z upływem tego dnia rozpoczął się bieg terminu do wniesienia odwołania. Skoro rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] października 2024 r. nr [...] został doręczony stronie z dniem [...] października 2024 r., to oznacza, że ustawowy termin do jego zaskarżenia w drodze odwołania rozpoczął bieg z dniem [...] listopada 2024 r. i upłynął z końcem dnia [...] listopada 2024 r. Jak wynika z kolei z zamieszczonego na kopercie stempla pocztowego, w którym umieszczono pismo z dnia [...] stycznia 2025 r. zatytułowane "Odwołanie od rozkazu personalnego nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] października 2024 r. (...)", przesyłkę tę nadano w placówce operatora pocztowego w dniu [...] stycznia 2025 r., a zatem po upływie terminu do wniesienia odwołania. Powyższy stan faktyczny uniemożliwia zatem ponowne rozpatrzenie sprawy przez organ II instancji, albowiem odwołanie wniesione zostało z uchybieniem terminu do wniesienia odwołania wskazanego w art. 129 § 2 k.p.a.. Uchybienie terminu do wniesienia odwołania obciąża wyłącznie stronę. Wskazano również, iż strona nie skorzystała z przysługującego prawa do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do dokonania czynności procesowej wniesienia odwołania. Pismem z dnia [...] kwietnia 2025 r. skarżący, działając przez profesjonalnego pełnomocnika – adwokata, skierował skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie Komendanta Głównego Policji w Warszawie z dnia [...] lutego 2025 r. nr [...] stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania od rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] października 2024 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia strony ze służby z dniem [...] listopada 2024 r., zaskarżając je w całości. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił: 1) błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, co miało wpływ na treść wydanego postanowienia w postaci przyjęcia, iż wniesione odwołanie nastąpiło z uchybieniem terminu do wniesienia odwołania, podczas gdy odwołanie to zostało złożone w terminie, albowiem doręczenie decyzji pełnomocnikowi strony miało miejsce w dniu [...] grudnia 2024 r., a zatem termin na złożenie odwołania upływał [...] stycznia 2025 r., gdyż wcześniej strona (ani pełnomocnik) nie otrzymali żadnej decyzji, orzeczenia (rozkazu), od którego mogłoby zostać złożone odwołanie, przez co również nie mógł rozpocząć się bieg terminu do wniesienia odwołania, jak próbują to przedstawić organy; 2) błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, poprzez uznanie, iż doszło do skutecznego doręczenia decyzji (rozkazu personalnego) w dniu [...] października 2024 r., podczas gdy skarżący w tejże dacie nie zamieszkiwał pod wskazanym adresem, albowiem od dnia [...] października 2024 r. przebywał pod adresem [...], ul [...], o czym w dobrej wierze informował organ, pod który to adres organ nie doręczył mu decyzji; 3) naruszenie przepisów postępowania, co miało wpływ na wydaną decyzję, tj. art. 7, art. 7a, art. 77 k.p.a. w zakresie wydanej decyzji, albowiem organ winien poczynić prawidłowe ustalenia i zebrać materiał dowodowy, w tym doręczyć stronie wszelkie decyzje, orzeczenia i rozstrzygnięcia, a nie w tym zakresie tworzyć fikcję doręczenia, albowiem skarżący za każdym razem, kiedy dochodziło do zmiany jego miejsca zamieszkania, informował o tym organ i przełożonych, poza tym był dostępny pod numerem telefonu, którym organ dysponował; 4) naruszenie przepisów postępowania, co miało wpływ na wydaną decyzję, tj. art. 80 k.p.a., poprzez swobodną a nie dowolną ocenę zebranego materiału dowodowego, a to w kontekście, iż doszło do doręczenia mu rozkazu personalnego z dnia [...] października 2024 r. nr [...] w dniu [...] października 2024 r., a to na skutek upływu terminu 14 dni od pierwszej próby doręczenia decyzji, podczas gdy, skutek taki nie mógł nastąpić, albowiem odwołującego nie było pod tym adresem, o czym informował on swojego przełożonego, zaś pierwsze doręczenie rozkazu personalnego nastąpiło w dniu [...] grudnia 2024 r. pełnomocnikowi odwołującego, od którego skutecznie wniesione zostało odwołanie; 5) naruszenie przepisów postępowania, co miało wpływ na wydaną decyzję, tj. art. 44 § 4 k.p.a., poprzez uznanie za doręczony rozkaz personalny z dnia [...] października 2024 r. nr [...] w dniu [...] października 2024 r., podczas gdy w przedmiotowej sprawie nie mogło dojść do skutecznego doręczenia za pomocą tzw. fikcji doręczenia, tj. z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1 przywołanego przepisu, albowiem organ dysponował aktualnym adresem strony i winien na ten adres doręczyć mu rozkaz personalny, zaś pomimo dysponowania taką wiedzą, organ niejako dla ułatwienia przyjął, iż po 14 dniach od pierwszej próby doręczenia, pomimo tego, iż strona nie zamieszkiwała pod wskazanym adresem, uznał swoją decyzję za skutecznie doręczoną. Mając na uwadze powyżej przywołane zarzuty skarżący wniósł o: 1. uchylenie w całości, zaskarżonego postanowienia z dnia [...] lutego 2025 r. nr [...], a tym samym przyjęcie i rozpatrzenie złożonego odwołania przez Komendanta Głównego Policji oraz poprzedzającej go decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...], 2. zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych, 3. z ostrożności procesowej wniósł również o nieobciążanie skarżącego kosztami sądowymi. Argumentując wskazał, że pełnomocnik skarżącego w dniu [...] grudnia 2024 r. wraz z pismem z dnia [...] grudnia 2024 r. otrzymał rozkaz personalny z dnia [...] października 2024 r. o zwolnieniu skarżącego ze służby w Policji z dniem [...] listopada 2024 r. Odwołanie od tego rozkazu personalnego zostało złożone w terminie, albowiem doręczenie decyzji pełnomocnikowi odwołującego miało miejsce w dniu [...] grudnia 2024 r. Było to pierwsze i jedyne doręczenie decyzji zwolnieniowej, jakie nastąpiło w tej sprawie. W związku z tym, iż termin na złożenie odwołania upływał w dniu [...] stycznia 2025 r., a nie w dniu [...] listopada 2024 r., to organ winien przyjąć i rozpatrzeć merytorycznie odwołanie. Błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia miał miejsce również z tego powodu, że skutek doręczenia w dniu [...] października 2024 r. nie mógł nastąpić, albowiem skarżący, w tejże dacie nie zamieszkiwał pod adresem, pod którym organ próbował doręczyć mu przesyłkę. Co więcej, organ ten dysponował wiedzą, a także aktualnym w tamtym czasie adresem, a pomimo tego, niejako dla ułatwienia uznał, iż po 14 dniach od podjętej próby doręczenia, przesyłka została skutecznie doręczona. Takie podejście organu, jawi się jako rażące naruszenie prawa i interesu jednostki. Skarżący od dnia [...] października 2024 r. przebywał pod adresem [...], ul [...], pomimo tego organ nie doręczył mu przesyłki, a zatem nie można mówić, że doszło do skutecznego doręczenia rozkazu. Skarżący przed doręczeniem kopii rozkazu personalnego z dnia [...] października 2024 r. nr [...] jego pełnomocnikowi w piśmie w dnia [...] grudnia 2024 r., nigdy nie otrzymał żadnej informacji o próbie doręczenia mu jakiejkolwiek przesyłki. Nie odebrał jakiegokolwiek awiza, lub innej informacji, z której mogłoby wynikać, iż takowa próba doręczenia miała miejsce. Zdaniem wnoszącego skargę, samo umieszczenie, na kopercie zawierającej przesyłkę lub na dowodzie potwierdzającym doręczenie pisma pieczęci urzędu pocztowego i daty, czy wzmianki o awizowaniu przesyłki, nie może być wystarczające do przyjęcia, że spełnione zostały przesłanki doręczenia pisma zawarte w art. 44 k.p.a. Pozostawienie przesyłki w skrzynce pocztowej bez adnotacji na druku dowodu doręczenia o przyczynie nieoddania przesyłki adresatowi lub administratorowi domu nie może być uznane za skuteczne doręczenie w trybie art. 44 k.p.a. Czytelność i zrozumiałość informacji o tym, gdzie pozostawiono przesyłkę jest konieczne do uznania, że spełnione zostały wymogi doręczenia w tym trybie. Skarżący podkreślił, że na skutek doręczenia w trybie art. 44 k.p.a. przesyłkę uznaje się za doręczoną, pomimo że faktycznie takie doręczenie nie nastąpiło. W takiej sytuacji prawidłowe spełnienie wszystkich ustawowych przesłanek wymaganych dla skuteczności doręczenia w tej formie nie może budzić wątpliwości. W przeciwnym wypadku mogłoby dojść do niedopuszczalnego naruszenia prawa strony do udziału w postępowaniu (art. 145 k.p.a.). W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Skarga została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do przepisu art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 z późn. zm., dalej: "p.p.s.a."). Zgodnie z tym przepisem, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy stronie zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Kontroli Sądu w niniejszej sprawie poddane zostało postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2025 r. w przedmiocie stwierdzenia uchybienia przez skarżącego terminowi do wniesienia odwołania od rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] października 2024 r. Podstawę do wydania zaskarżonego postanowienia stanowił art. 134 k.p.a., zgodnie z którym organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. Przepis ten odnosi się do wstępnego stadium postępowania odwoławczego, które toczy się już przed organem odwoławczym po przekazaniu mu odwołania wraz z aktami sprawy przez organ pierwszej instancji. W stadium wstępnym organ odwoławczy podejmuje czynności mające na celu ustalenie, czy złożone przez stronę odwołanie jest dopuszczalne, czy zostało wniesione w terminie oraz czy spełnia wymagania określone w art. 128 -129 k.p.a. Termin do wniesienia odwołania wynosi 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie (art. 129 § 2 k.p.a.). Jeżeli w trakcie badania wstępnego organ odwoławczy stwierdzi, że odwołanie zostało wniesione po upływie terminu do jego złożenia, wówczas wydaje postanowienie, w trybie art. 134 k.p.a., stwierdzające uchybienie terminowi do wniesienia odwołania. Aby przyjąć, że odwołanie zostało złożone po terminie, należy ustalić, w jakiej dacie nastąpiło doręczenie decyzji stronie i czy doręczenie to spełnia warunki pozwalające uznać je za skuteczne. Jeżeli bowiem doręczenie nie może być uznane za dokonane ze skutkiem prawnym, to nie rozpoczyna się dla strony bieg terminu do złożenia odwołania. Termin do złożenia odwołania rozpoczyna swój bieg dopiero od dnia skutecznego doręczenia decyzji stronie. Ustalenie daty doręczenia decyzji jest zatem kwestią zasadniczą. W rozpatrywanej sprawie organ uznał, że w dniu [...] października 2024 r. doszło do skutecznego doręczenia, na właściwy adres, rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] października 2024 r. (art. 44 k.p.a.). W ocenie Sądu, zgromadzony w sprawie materiał dowodowy potwierdza zasadność stanowiska organu. Jak wynika z akt sprawy, rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] października 2024 r. nr [...] został wysłany na adres zamieszkania strony, tj. na adres [...] ul. [...], wskazany przez stronę w raporcie z dnia [...] października 2024 r., nadanym za pośrednictwem operatora pocztowego Poczty Polskiej S.A. w dniu [...] października 2024 r. Adres ten pozostawał aktualny zarówno w dacie wydania decyzji, jak i w dacie nadania pisma. Przesyłka nie została podjęta przez adresata. Raport strony, datowany na dzień [...] października 2024 r., informujący o zmianie adresu miejsca zamieszkania, na adres [...] ul. [...], został nadany w dniu [...] października 2024 r. za pośrednictwem operatora pocztowego Poczty Polskiej S.A. w dniu [...] października 2024 r. wpłynął do organu w dniu [...] października 2024 r., tj. już po dokonaniu próby doręczenia stronie przesyłki na wskazany przez nią, aktualny w dniu wydania decyzji oraz w dniu dokonania pierwszej próby doręczenia przesyłki, adres jej miejsca zamieszkania. Pismem z dnia [...] stycznia 2025 r. skarżący wniósł odwołanie od rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] października 2024 r. nr [...]. Niewątpliwie więc odwołanie zostało wniesione z uchybieniem terminu do dokonania tej czynności. Nie można bowiem podzielić stanowiska skarżącego, że w związku ze złożeniem raportu z dnia [...] października 2024 r., który wpłynął do organu w dniu [...] października 2024 r., informującym o zmianie adresu miejsca zamieszkania, na adres [...] ul. [...], tj. informacji o zmianie adresu do korespondencji, Komendant Wojewódzki Policji w [...] obowiązany był ponownie doręczyć skarżącemu rozkaz personalny z dnia [...] października 2024 r. W niniejszej sprawie zasadniczy problem sprowadzał się do oceny prawidłowości zastępczego doręczenia decyzji w trybie art. 44 k.p.a. w aspekcie czynności strony zawiadomienia o zmianie adresu, na podstawie art. 41 § 1 k.p.a. Zgodnie z tym ostatnim przepisem, w toku postępowania strony oraz ich przedstawiciele i pełnomocnicy mają obowiązek zawiadomić organ administracji publicznej o każdej zmianie swojego adresu. Zaniedbanie tego obowiązku wywołuje skutek w postaci doręczenia pisma pod dotychczasowym adresem (art. 41 § 2 k.p.a.). Z uwagi na skutki zaniechania powiadomienia o zmianie adresu, strona winna podać nowy adres w takim terminie, który pozwoli na uniknięcie sytuacji doręczania jej pism na nieaktualny już adres. Nie budzi wątpliwości, że od momentu, w którym organ otrzyma informację o zmianie adresu, ma on obowiązek wysyłania wszelkich pism na nowy adres. W art. 44 k.p.a. uregulowano instytucję doręczenia zastępczego. Jest ona powszechnie stosowana w różnych systemach prawnych i służyć ma zapewnieniu szybkości postępowania i poszanowaniu zasad ekonomii postępowania. Zgodnie z art. 44 § 1 pkt 1 k.p.a., w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i art. 43 (czyli do rąk własnych bądź dorosłemu domownikowi, sąsiadowi czy dozorcy domu) operator pocztowy w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczania pisma przez operatora pocztowego, pismo przechowuje się w placówce pocztowej operatora przez 14 dni. Operator ma obowiązek zawiadomić adresata o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1, zawiadomienie umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata (art. 44 § 2 k.p.a.). Zawiadomienie musi być dokonane dwukrotnie. W przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia (art. 44 § 3 k.p.a.). Z powyższego wynika, że przepis ten nie normuje skutków zawiadomienia o zmianie adresu w czasie biegu terminu, o którym mowa w art. 44 § 1 k.p.a. Podnieść należy, że w świetle orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego (zob. m.in. wyroki: z dnia 19 kwietnia 2013 r. sygn. akt II FSK 1657/11, z dnia 28 maja 2015 r. sygn. akt I FSK 560/14, z dnia 13 stycznia 2016 r. sygn. akt I FSK 1680/14, z dnia 25 sierpnia 2015 r. sygn. akt II FSK 195/15), dla oceny prawidłowości podniesionych w skardze zarzutów ważna jest sekwencja czasowa zdarzeń związanych z doręczeniem. Jak wynika z akt sprawy, Komendant Wojewódzki Policji w [...] wydał rozkaz personalny w dniu [...] października 2024 r. nr [...] i w dniu [...] października 2024 r. przesłał go na adres ostatnio wskazany przez skarżącego, tj. [...] ul. [...]. Przesyłka była awizowana po raz pierwszy w dniu [...] października 2024 r., a po raz drugi [...] października 2024 r. i nie została podjęta przez adresata. Z kolei raportem z dnia [...] października 2024 r. nadanym za pośrednictwem operatora pocztowego Poczty Polskiej S.A. w dniu [...] października 2024 r. (data stempla pocztowego), który wpłynął do organu w dniu [...] października 2024 r.), a więc po pierwszym awizo, skarżący poinformował o zmianie miejsca zamieszkania, wskazując, że miejscem tym od dnia [...] października 2024 r. jest adres: [...] , ulica [...]. W dniu [...] października 2024 r. uznano przesyłkę za prawidłowo doręczoną. Powyższy przebieg zdarzeń niewątpliwie rzutuje na ocenę prawidłowości zastosowania regulacji art. 41 § 1 i art. 44 k.p.a. Jak trafnie wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 19 kwietnia 2013 r. sygn. akt II FSK 1657/11, dokonując wykładni przepisów art. 150 § 1 i § 2 oraz art. 146 § 1 Ordynacji podatkowej, należy uwzględnić cel regulacji dotyczącej doręczenia zastępczego. Przepisy te należy zatem rozumieć w ten sposób, że zawiadomienie o nowym adresie ma wpływ na skuteczność doręczenia zastępczego jedynie wówczas, gdy organ otrzyma tę informację najpóźniej przed dniem podjęcia próby doręczenia pisma przez operatora pocztowego. W tej dacie bowiem adresat pisma może już powziąć wiadomość o jego nadejściu i ma możliwość jego odebrania i zapoznania się z jego treścią. Jego prawo do zapewnienia mu czynnego udziału w każdym stadium postępowania jest w związku z tym w pełni zabezpieczone. Przyjęcie, że po tej dacie może skutecznie zapobiec przyjęciu skutku doręczenia poprzez zaniechanie odbioru kierowanej do niego korespondencji i zawiadomienie organu o nowym adresie powodowałoby, że cel instytucji doręczenia zastępczego nie zostałby osiągnięty. Przeciwnie, taka wykładnia umożliwiałaby przedłużanie postępowania poprzez unikanie odbioru przesyłek i po zawiadomieniu o ich nadejściu – informowaniu o zmianie adresu. Podkreślić w związku z powyższym należy, że w rozpoznawanej sprawie, do dnia wydania, a następnie wyekspediowania przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] i wreszcie podjęcia pierwszej próby doręczenia przesyłki zawierającej rozkaz personalny o zwolnieniu skarżącego ze służby, nie doszło do skutecznego zawiadomienia organu o nowym adresie do doręczeń przez skarżącego. Zatem za nieuzasadniony należy uznać zarzut dotyczący naruszenia przepisu art. 44 § 4 k.p.a., które miałoby polegać na niedoręczeniu decyzji na nowy adres do korespondencji. Doręczenie rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] października 2024 r. było prawidłowe i odpowiadało rygorom wynikającym z art. 44 k.p.a. (dwukrotne awizowanie, pozostawienie informacji o tym w skrzynce oddawczej, pozostawanie przesyłki przez okres 14 dni w placówce pocztowej). Czynność doręczenia decyzji stronie z dniem [...] października 2024 r. była prawnie skuteczna i wywołała skutek prawny - z upływem tego dnia rozpoczął się bieg terminu do wniesienia odwołania. Udzielenie skarżącemu odpowiedzi na pismo z dnia [...] grudnia 2024 r. zawierające prośbę o informację o stanie zatrudnienia w dniu [...] grudnia 2024 r. nie stanowiło doręczenia stronie decyzji w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji, a jedynie poinformowanie o tym, że doręczenie tej decyzji, tj. rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] października 2024 r. nastąpiło w trybie art. 44 § 4 k.p.a. Za niezasadny Sąd uznał również zarzut naruszenia art. 7, art. 7a, art. 77 i art. 80 k.p.a. Organ zgromadził materiał wystarczający do załatwienia sprawy i na podstawie jego całokształtu prawidłowo ocenił, że doręczenie stronie z dniem [...] października 2024 r. rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] października 2024 r. było prawidłowe i odpowiadało rygorom wynikającym z art. 44 k.p.a. W konsekwencji, Komendant Główny Policji zasadnie przyjął, że odwołanie skarżącego z dnia [...] stycznia 2025 r. złożone od rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] października 2024 r. zostało wniesione z uchybieniem terminu do dokonania tej czynności. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 151 w zw. z art. 119 pkt 3 i art. 120 p.p.s.a., skargę oddalił. ----------------------- #