II SA/Wa 761/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Lipiński, Sędzia WSA Joanna Kube (spr.), Asesor WSA Przemysław Szustakiewicz, Protokolant Anna Siwonia, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 października 2006 r. sprawy ze skargi M. H. na postanowienie Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] stycznia 2006 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia oddala skargę Minister Obrony Narodowej, postanowieniem z dnia [...] stycznia 2006 r. nr [...] po rozpatrzeniu zażalenia na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 kpa, utrzymał w mocy postanowienie Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego (WBE) w Z. z dnia [...] listopada 2005 r. nr [...] odmawiające ponownego wydania zaświadczenia o wypłaconych należnościach przysługujących M. H. po zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej z uwagi na fakt, że stosowne zaświadczenie zostało już wydane w dniu [...] października 2005 r., a żądanie zmiany jego treści nie znajduje podstaw prawnych. W toku sprawy organ ustalił, że M. H. w dniu [...] października 2005 r. złożył wniosek o wypłatę świadczenia za okres 12 miesięcy po zwolnieniu ze służby w wysokości kwoty uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym, należnego w ostatnim miesiącu pełnienia służby. Do wniosku załączył dokumenty określone w § 9 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 23 lutego 2004 r. w sprawie trybu postępowania i właściwości w sprawach zaopatrzenia emerytalnego żołnierzy zawodowych oraz uprawnionych członków ich rodzin (Dz. U. Nr 67, poz. 618). Wypłaty w tym zakresie dokonano na wskazany rachunek bankowy w dniu [...] października 2006 r. W tym też dniu tj. [...] października 2005 r. Dyrektor Wojskowego Biura Emerytalnego wydał zaświadczenie o wypłaconych należnościach przysługujących po zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej. Pismem z dnia [...] października 2005 r. M. H. zwrócił się z wnioskiem o wydanie nowego zaświadczenia w powyższym przedmiocie. Stwierdził, ze w otrzymanym zaświadczeniu mylnie wpisano jego wysługę wojskową, ponieważ na dzień zwolnienia ze służby wojskowej tj. [...] września 2005 r. posiada dwadzieścia dziewięć lat, dwa miesiące i jeden dzień służby naliczonej od [...] lipca 1976 r. Odmawiając wydania ponownego zaświadczenia organ wskazał, że stosownie do przepisu art. 95 pkt 6 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U Nr 179, poz. 1750 ze zm.) organ emerytalny dokonuje jedynie wypłaty żołnierzowi zwolnionemu z zawodowej służby wojskowej świadczenia pieniężnego, należnego przez okres jednego roku po zwolnieniu ze służby w wysokości kwoty uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym, należnego w ostatnim dniu pełnienia służby. Mając to na uwadze organ dokonał ustaleń w zakresie wysokości należności przysługujących po zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej na podstawie zaświadczenia z dnia [...] września 2005 r. wydanego przez Kierownika [...] w K. w sprawie wysokości uposażenia i innych należności pieniężnych żołnierzy zawodowych do celów ewidencyjno-finansowych oraz zaopatrzenia emerytalno-rentowego. Organ zwrócił uwagę, że w istocie wnosząc, o wydanie ponownego zaświadczenia, wnioskodawca żąda potwierdzenia faktu, iż przysługuje mu uposażenie według stopnia wojskowego z rosnącą po 30 czerwca 2004 r. wysługą oraz dodatkową waloryzacją, o której mowa w art. 178 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, co nie znajduje uzasadnienia w obowiązującym prawie. Zgodnie bowiem z art. 178 ust. 1 tej ustawy żołnierze zawodowi, którzy nie zostali wyznaczeni z dniem 1 lipca 2004 r. na stanowiska służbowe, do czasu objęcia stanowiska służbowego, oraz żołnierze pozostający w tym dniu w dyspozycji właściwego organu, w rezerwie kadrowej i w stanie nieczynnym z prawem do uposażenia, otrzymują od tego dnia uposażenie zasadnicze, wraz z dodatkami o charakterze stałym, należne za miesiąc czerwiec 2004 r. waloryzowane średniorocznym wskaźnikiem wzrostu wynagrodzeń w państwowej sferze budżetowej na dany rok. Podniesiono, że organ emerytalny nigdy nie negował faktu, że wnioskodawca posiadał w dniu zwolnienia z zawodowej służby wojskowej wysługę wojskową wyższą niż 27 lat, lecz w kontekście tej sprawy nie ma to znaczenia. Istotą sprawy jest natomiast wykaz składników uposażenia i ich wysokość przyjęta przy ustaleniu i wypłacie świadczenia określonego w art. 96 pkt 6 powoływanej ustawy. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonego postanowienia lub o jego uchylenie. Wnoszący skargę stwierdził, że w świetle dokumentów przebiegu służby (świadectwa służby, odpisu przebiegu służby z akt personalnych żołnierza, a także zaświadczenia Kierownika [...] w K. potwierdzającego, że pełnił zawodową służbę wojskową od [...] lipca 1976 r. do [...] września 2005 r.) w dniu zwolnienia ze służby posiadał 29 lat, 2 miesiące i 1 dzień wysługi wojskowej. Fakt ten stoi więc w sprzeczności z treścią zaskarżonego postanowienia w którym stwierdzono, że posiada wysługę wojskową według stopnia wojskowego powyżej 27 lat. W jego ocenie narusza to art. 3 ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 10 grudnia 1993 r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych i ich rodzin (Dz. U. z 2004 r. Nr 8, poz. 66). Skarżący uznał, że organ wydający zaświadczenie w przypadku posiadania sprzecznych informacji wynikających z prowadzonych przez ten organ ewidencji winien przeprowadzić postępowanie wyjaśniające w celu wyjaśnienia powstałych rozbieżności. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Skarga analizowana pod tym kątem podlega oddaleniu, bowiem zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. W myśl art. 219 kpa odmowa wydania zaświadczenia bądź zaświadczenia o treści żądanej przez zainteresowanego następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie. Z treści tego przepisu wynika, że załatwienie przez organ administracyjny sprawy, której istotą jest żądanie wydania zaświadczenia, może nastąpić w dwojaki sposób: po pierwsze - przez wydanie zaświadczenia o żądanej treści, a więc potwierdzającego, zgodnie z żądaniem osoby ubiegającej się o zaświadczenie, istnienie określonego stanu faktycznego lub stanu prawnego; po drugie - przez odmowę wydania zaświadczenia, np. z powodu niepotwierdzenia się w toku postępowania wyjaśniającego istnienia stanu faktycznego lub stanu prawnego, którego potwierdzenia żądała osoba ubiegająca się o zaświadczenie. W rozpatrywanej sprawie mamy do czynienia z drugą z opisanych sytuacji. Zaświadczenie jest tylko potwierdzeniem stanu rzeczy. W przypadku gdy organ dysponuje takimi danymi z kartotek, ewidencji, rejestrów lub akt innego rodzaju, których potwierdzenia domaga się wnoszący o wydanie zaświadczenia winien niezwłocznie wydać zaświadczenie. Organ nie może natomiast wydać zaświadczenia potwierdzającego fakty, które nie wynikają z prowadzonych przez niego ewidencji, rejestrów bądź innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Stosownie do art. 218 § 2 kpa organ administracji publicznej, przed wydaniem zaświadczenia, może przeprowadzić w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające. Celem tego postępowania będzie ustalenie stanu faktycznego lub stanu prawnego wymagającego potwierdzenia zaświadczeniem. Postępowanie wyjaśniające prowadzone w celu potwierdzenia uprawnienia lub obowiązku konkretnego podmiotu może opierać się jedynie na danych zawartych w posiadanej przez organ dokumentacji. W pierwszej kolejności zatem, w ramach takiego postępowania, organ powinien ustalić, jakiego rodzaju ewidencja i rejestry mogą zawierać żądane dane, i ustalić ewentualnych ich dysponentów. Dalsza część postępowania sprowadza się do wyjaśnienia, czy posiadane dane odnoszą się do osoby wnioskodawcy oraz czy dotyczą faktów, stanu prawnego, którego poświadczenia domaga się wnioskodawca. W rozpatrywanej sprawie Dyrektor Wojskowego Biura Emerytalnego w Z. prawidłowo odmówił skarżącemu wydania ponownego zaświadczenia o wypłaconych należnościach przysługujących po zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej, ponieważ w toku postępowania wyjaśniającego nie potwierdziło się istnienie wskazywanego przez niego stanu faktycznego ani prawnego. Zgodnie z art. 95 pkt 1 w związku z art. 96 ust. 7 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, działania wojskowego biura emerytalnego w zakresie świadczenia pieniężnego przysługującemu żołnierzowi przez okres jednego roku po zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej, polegają na dokonywaniu wypłaty przedmiotowego świadczenia. Oznacza to, że może on decydować jedynie o tym, w jakiej formie nastąpi wypłata należnego świadczenia. Wypłata tych świadczeń następuje na podstawie informacji uzyskanych z jednostki wojskowej zwalniającej żołnierza z zawodowej służby wojskowej. W przedmiotowej sprawie wypłata tych świadczeń nastąpiła w oparciu o zaświadczenie Kierownika [...] w K. z dnia [...] września 2005 r. o wysokości uposażenia i innych należności pieniężnych wydanego dla celów ewidencyjno - finansowych oraz zaopatrzenia emerytalno - rentowego. Przyznane wojskowemu organowi emerytalnemu prawo weryfikacji zaświadczenia wydanego przez jednostkę wojskową o wysokości uposażenia żołnierza sprowadza się wyłącznie do kontroli zgodności danych z dokumentacją znajdującą się w aktach personalnych żołnierza, a przede wszystkim do kontroli obliczeń pod względem rachunkowym, a także w innym zakresie, o ile nie jest on wyłączony z mocy ostatecznej decyzji (stanowisko takie zajął Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie m. in. w wyroku z dnia 20 kwietnia 2004 r., sygn. akt II SA 3158/02). Należy stwierdzić, że organ prawidłowo uznał, że w trybie postępowania wyjaśniającego prowadzonego przez wojskowy organ emerytalny w związku z wydaniem zaświadczenia o wypłaconych należnościach przysługujących żołnierzowi po zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej, nie mogą być dochodzone kwestie związane z wysokością tych należności. W tym stanie rzeczy, na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), należało orzec jak w sentencji wyroku.