II SA/Wa 761/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janusz Walawski (spr.), Sędzia WSA Tomasz Szmydt, Asesor WSA Karolina Kisielewicz, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 4 grudnia 2020 r. sprawy ze skargi R. K. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na broń palną myśliwską do celu łowieckiego oddala skargę Komendant Główny Policji, na podstawie art. 138 § 1 i art. 2681 k.p.a. oraz art. 15 ust. 1 pkt 2-4 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 z późn. zm.) w dniu [...] stycznia 2020 r. wydał decyzję nr [...], którą utrzymał w mocy decyzję nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] listopada 2019 r., którą to organ pierwszej instancji odmówił R. K. wydania pozwolenia na broń palną myśliwską do celu łowieckiego. Organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji przedstawił stan faktyczny sprawy i dokonał jego oceny na podstawie przepisów prawa materialnego, które stanowiły podstawę prawną decyzji. Zgodnie z art. 15h ust. 7 ustawy o broni i amunicji, orzeczenie lekarskie lub psychologiczne wydane w trybie odwołania jest ostateczne. Oznacza to, że organy Policji są nimi związane i nie mogą dokonywać ich oceny. Nie mają zatem możliwości ich weryfikacji. Negatywne orzeczenie lekarskie i psychologiczne, jest bezwzględna przesłanką do odmowy wydania pozwolenia na broń palną zgodnie z art. 15 ust. 1 pkt 2-4 ustawy o broni i amunicji. W ustalonym stanie faktycznym i prawnym, występują negatywne przesłanki do wydania przedmiotowego pozwolenia, bowiem wnioskodawca nie posiada wymaganej prawem zdolności psychofizycznej do dysponowania bronią, co zostało stwierdzone ostatecznymi orzeczeniami lekarskim i psychologicznym. R. K., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2002 r. Pełnomocnik skarżącego we wniesionej skardze zarzucił organowi, że wydając zaskarżoną decyzję naruszył następujące przepisy: 1) art. 15 ust. 1 pkt 2-4 ustawy o broni i amunicji, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i błędne przyjęcie, że skarżący nie może dysponować bronią; 2) art. 77 § 1 w zw. z art. 80, polegające na braku wyczerpującego rozpatrzenia sprawy oraz oceny całego zebranego w toku postępowania materiału dowodowego, w szczególności poprzez pominięcie pozytywnych dla skarżącego orzeczeń przedłożonych przez niego. Pełnomocnik skarżącego podnosząc powyższe zarzuty wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji organu pierwszej instancji i zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania. Komendant Główny Policji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 2107 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. W myśl natomiast art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpatrując skargę z punktu widzenia powyższych kryteriów Sąd stwierdził, iż nie zasługuje ona na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja Komendanta Głównego Policji oraz utrzymana nią w mocy decyzja organu pierwszej instancji nie naruszają prawa. W opinii Sądu, poczynione przez organ zarówno I, jak i II instancji ustalenia wynikają z zebranego w sprawie materiału dowodowego, zaś dokonana przez te organy ocena tego materiału w kontekście zastosowanych przepisów ustawy nie budzi zastrzeżeń. Zgodnie z art. 15 ust. 3 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2012 r., poz. 576 ze zm.) osoba, która występuje z podaniem o wydanie pozwolenia na broń lub zgłasza do rejestru broń pneumatyczną, przedstawia właściwemu organowi Policji orzeczenia lekarskie i psychologiczne wydane przez upoważnionych: lekarza i psychologa, stwierdzające, że nie należy ona do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2-4 powołanej ustawy i potwierdzające, że może ona dysponować bronią. W myśl z kolei art. 15 ust. 5 powołanej ustawy w przypadku ujawnienia okoliczności dostatecznie uzasadniających podejrzenie, iż osoba posiadająca pozwolenie na broń lub zarejestrowaną broń pneumatyczną należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2-4 ustawy o broni i amunicji, właściwy organ Policji może zobowiązać tę osobę do niezwłocznego poddania się badaniom lekarskim i psychologicznym i przedstawienia wydanych orzeczeń. Stosownie natomiast do art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano, należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6. Zgodnie z art. 15 ust. 1 pkt 2-4 przedmiotowej ustawy, że pozwolenia na broń nie wydaje się osobom z zaburzeniami psychicznymi, o których mowa w ustawie z dnia 19 sierpnia 1994 r. o ochronie zdrowia psychicznego (Dz. U. Z 2020 r. poz. 685), lub o znacznie ograniczonej sprawności psychofizycznej, wykazującym istotne zaburzenia funkcjonowania psychologicznego, uzależnionym od alkoholu lub od substancji psychoaktywnych. Z przepisów tych wynika zatem, że w razie przedstawienia przez osobę występującą o wydanie pozwolenia na broń orzeczenia lekarskiego lub psychologicznego, z których wynikać będzie, że nie należy ona do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2-4 ustawy o broni i amunicji, właściwy organ Policji ma prawo skontrolować takie orzeczenia poprzez złożenie odwołania Skarżący do wniosku o wydanie przedmiotowego pozwolenia załączył dwa pozytywne orzeczenia, tzn. lekarskie i psychologiczne jednakże orzeczenia te nie miały przymiotu ostateczności. Organ skorzystał z przysługującemu mu prawa i złożył od nich odwołanie. W dniu 8 listopada 2019 r. organu wpłynęły ostateczne orzeczenia z dnia [...] października 2019 r.; lekarskie nr [...] oraz psychologiczne nr [...] stwierdzające, że R. K. należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1-4 ustawy o broni i amunicji i nie może posiadać broni. Podkreślić należy, że osoba dopuszczona do posiadania broni musi legitymować się orzeczeniem lekarskim oraz orzeczenia psychologicznym, potwierdzającymi brak istnienia przeciwwskazań do dysponowania przez tą osobę bronią palną. Nie może posiadać pozwolenia na broń osoba, co do której chociażby jedno z wyżej wskazanych orzeczeń nie potwierdziło braku przeciwwskazań do dysponowania bronią. W stosunku do skarżącego zostały wydane dwa negatywne orzeczenia, co nakładało na organ obowiązek odmowy wydania wnioskowanego pozwolenia. W świetle powyższego skarga nie mogła zostać uwzględniona, a podniesione w niej zarzuty nie znajdują potwierdzenia w aktach sprawy i organ dokonał prawidłowej interpretacji przepisów prawa materialnego. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.