II SA/Wa 763/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA - Anna Mierzejewska po rozpoznaniu w dniu 16 maja 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku Komendanta Głównego Policji o wykładnię wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 października 2010 r. o sygnaturze akt II SA/Wa 763/10 w sprawie ze skargi J. M. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania dotyczącego cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską postanawia - odmówić wykładni wyroku - Pismem z dnia 4 marca 2011 r., powołując się na art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Komendant Główny Policji zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z wnioskiem o wykładnię wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 października 2010 r. sygn. akt II SA/Wa 763/10, którym to wyrokiem Sąd stwierdził nieważność postanowienia Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania dotyczącego cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską. W uzasadnieniu powyższego wniosku organ wskazał, że Sąd udzielając wytycznych co do dalszego postępowania, stwierdził, że "przy ponownym rozpatrzeniu sprawy Komendant Główny Policji winien wydać swoje orzeczenie, kierując się unormowaniem zawartym we wspomnianym przepisie art. 138 § 1 k.p.a." W jego ocenie, wątpliwość dotycząca tej kwestii sprowadza się do pytania, czy mimo merytorycznego zakończenia postępowania głównego decyzją ostateczną, organ jest zobowiązany rozpatrzyć wniosek skarżącego o ponowne rozpatrzenie sprawy w przedmiocie zawieszenia postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Zgodnie z art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości, co do jego treści. Postanowienie w tym przedmiocie sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym. Wskazać przy tym należy, że sięgnięcie do instytucji wykładni orzeczenia ma na celu wyjaśnienie wątpliwości co do jego treści, w szczególności, gdy jest ona niejednoznaczna lub dotknięta zawiłością utrudniającą ustalenie sensu rozstrzygnięcia. Potrzeba wykładni może być zatem wyłącznie wynikiem wadliwego lub nie dość precyzyjnego sformułowania orzeczenia. Stąd też konieczność dokonania wykładni orzeczenia, której podlega zarówno jego sentencja jak i uzasadnienie, zachodzi wówczas, gdy treść tego orzeczenia jest sformułowana w sposób niejasny, mogący budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia. Zdaniem Sądu, treść wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 października 2010 r. sygn. akt II SA/Wa 763/10 w sposób jasny i czytelny określa przedmiot skargi, której postępowanie dotyczy, jak też w sposób precyzyjny wskazuje podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz zawiera wyczerpujące wyjaśnienie przyczyn stwierdzenia nieważności zaskarżonego postanowienia oraz wskazania co do dalszego postępowania, toteż brak jest potrzeby dokonania wykładni jego treści. Wniosek organu z dnia 4 marca 2011 r. sprowadza się w istocie do żądania wykładni przepisów powszechnie obowiązującego prawa. Tymczasem należy zauważyć, że Sąd nie udziela porad prawnych. Wykładnia wyroku nie może zatem sprowadzać się do udzielenia przez Sąd szczegółowych wyjaśnień co do dalszego prowadzenia postępowania przez organy administracji ani sposobu ponownego rozstrzygnięcia sprawy (por. postanowienie NSA z dnia 23 września 2008 r. sygn. akt l OZ 698/08 oraz postanowienie z dnia 29 listopada 2007 r. sygn. akt l OZ 887/08 (niepubl.), postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 czerwca 2008 r. sygn. akt l OZ 427/08 LEX nr 493808). Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 158 cyt. ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.