II SA/Wa 768/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Marcinkowska (sprawozdawca), Sędziowie WSA Ewa Pisula-Dąbrowska, Anna Mierzejewska, Protokolant specjalista Marek Kozłowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 października 2016 r. sprawy ze skargi R. S. na decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej – oddala skargę – Minister Sprawiedliwości decyzją nr [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r. działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. w zw. z art. 16 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2014 r. poz. 782 ze zm.) po rozpoznaniu odwołania R. S., utrzymał w mocy decyzję Prezesa Sądu Apelacyjnego w [...] z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] o odmowie udostępnienia informacji publicznej. Do wydania powyższych decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: Pismem z dnia 30 grudnia 2015 r. R. S. zwrócił się do Prezesa Sądu Apelacyjnego w [...] z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej w postaci zanonimizowanych kopii postanowień Sądu Apelacyjnego w [...] wydanych w grudniu 2015 r. na skutek zażaleń na postanowienia sądów okręgowych – wydziałów [...]. Wnioskodawca zaznaczył, że ww. informacje mogą zostać zapisane na płycie CD/DVD. W odpowiedzi na wniosek, pismem z dnia 12 stycznia 2016 r., organ zawiadomił stronę, że Sąd Apelacyjny w [...] w grudniu 2015 r. wydał 91 postanowień spełniających kryteria wskazane we wniosku. Przygotowanie informacji z tak dużej liczby spraw wymaga takiego nakładu środków i zaangażowania pracowników, który może negatywnie wpłynąć na tok realizacji ustawowych zadań Sądu. W konsekwencji wnioskodawca został zobowiązany, w oparciu o art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, do wykazania w terminie 7 dni istnienia szczególnie istotnego interesu publicznego, uzasadniającego uzyskanie żądanej informacji przetworzonej. W odpowiedzi na to wezwanie R. S. w piśmie z dnia 18 stycznia 2016 r., powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych, poinformował, że nie zgadza się z zakwalifikowaniem żądanej przez niego informacji publicznej do kategorii informacji przetworzonej. Prezes Sądu Apelacyjnego w [...] decyzją nr [...] z dnia [...] lutego 2016 r. wydaną na podstawie art. 3 ust. 1 pkt 1 i art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej odmówił R. S. udostępnienia żądanej informacji publicznej stwierdzając, że jest to informacja przetworzona, zaś jej udostępnienie nie jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Od powyższej decyzji R. S. wniósł odwołanie, w którym zwrócił się o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji. W odwołaniu sformułował zarzut naruszenia prawa materialnego w postaci art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej oraz art. 61 ust. 1-3 Konstytucji RP i art. 1 ust. 1, art. 2 ust. 1, art. 4 ust. 1 pkt 1, art. 6 ust. 1 pkt 4, art. 10 ust. 1 u.d.i.p., a także zarzut naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 16 ust. 1 u.d.i.p. w zw. z art. 104 § 1 K.p.a. i art. 7 K.p.a. oraz art. 8 K.p.a. Minister Sprawiedliwości, w wyniku rozpoznania powyższego odwołania decyzją nr [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r. działając na postawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. w zw. z art. 16 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Prezesa Sądu Apelacyjnego w [...]. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, iż przedmiotem wniosku o udostępnienie informacji publicznej w niniejszej sprawie są postanowienia Sądu Apelacyjnego w [...] wydane w grudniu 2015 r. na skutek zażaleń na postanowienia sądów okręgowych – wydziałów [...]. W urządzeniach ewidencyjnych sądów powszechnych tego rodzaju sprawy są oznaczone osobnym symbolem —[...]. Liczba spraw, objętych zakresem wniosku, tj. oznaczonych symbolem [...], które zostały rozpoznane przez Sąd Apelacyjny w [...] w grudniu 2015 r. wynosi 91 (postanowień). Jak wynika natomiast z oświadczenia organu I instancji, zawartego w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, żądane dokumenty nie mogą zostać przekazane w sposób prosty. Organ musiałby bowiem podjąć czynności polegające na wytypowaniu i zestawieniu orzeczeń spełniających parametry przywołane przez wnioskodawcę, a następnie poddać te dokumenty procesowi anonimizacji. W tym celu konieczne byłoby oddelegowanie jednego lub kilku pracowników Sądu, którzy nie mogliby w tym czasie realizować normalnych, codziennych obowiązków służbowych, co mogłoby negatywnie wpłynąć na tok realizacji ustawowych zadań Sądu. Organ odwoławczy zaznaczył jednocześnie, iż jest mu wiadome z urzędu, że żądane w sprawie orzeczenia nie podlegają publikacji w Portalu Orzeczeń Sądu Apelacyjnego w [...]. Wynika to wprost z § 2 ust. 2 pkt 8 zarządzenia Prezesa Sądu Apelacyjnego w [...] nr [...] z dnia [...] sierpnia 2012 r. w sprawie utworzenia Internetowego Portalu Orzeczeń Sądu Apelacyjnego w [...]. Także z urzędu pochodzi wiedza, że anonimizacja orzeczeń w Sądzie Apelacyjnym w [...] odbywa się wedle ściśle określonych zasad ustalonych w załączniku nr 3 do ww. zarządzenia, pt. "Reguły anonimizacji". Zgodnie z tym dokumentem anonimizacja jest to proces przetwarzania treści w taki sposób, aby uniemożliwić identyfikację występujących w dokumencie osób fizycznych. Proces anonimizacji jest swoistym kompromisem między udostępnianiem informacji w celu ich upublicznienia, a potrzebą przestrzegania obowiązujących norm prawnych gwarantujących ochronę prawną określonych dóbr i wartości. W pkt 4.3 omawianego dokumentu, wyjaśniono, że automatyczna anonimizacja (tj. z wykorzystaniem specjalistycznego programu komputerowego) opiera się na wynikach działania różnych algorytmów związanych z przetwarzaniem języka naturalnego, zaś tego typu algorytmy zawsze mają pewien procent sytuacji, w których podejmują błędne decyzje. Każde automatycznie zanonimizowane orzeczenie musi więc być sprawdzone przez pracownika sądu, którego zadaniem jest akceptacja bądź poprawienie każdej sugerowanej przez program końcowej frazy orzeczenia oraz sprawdzenie, czy w tekście nie znajdują się inne treści — pominięte przez program — które wymagają anonimizacji, zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Orzeczenia oznaczone symbolem [...], aby mogły być udostępnione, musiałyby zatem zostać poddane tej samej procedurze przygotowania, z wykorzystaniem specjalistycznego programu komputerowego, jak w przypadku orzeczeń publikowanych. Innymi słowy organ I instancji, aby zrealizować wniosek, musiałby poddać żądane orzeczenia takim samym zabiegom, jakie są konieczne do opublikowania pozostałych orzeczeń w Portalu Orzeczeń. Postanowienia wydane w sprawach [...] liczą przeciętnie od 4 do 5 stron, dlatego można przyjąć, że anonimizacja jednego takiego orzeczenia zajęłaby około 10 minut. Przy uwzględnieniu liczby 91 orzeczeń objętych zakresem wniosku w niniejszej sprawie, byłoby to zatem ok. 455 stron i czas realizacji ok. 910 minut (ok. 15 godz.). Jedna osoba byłaby zatem w stanie wykonać tę pracę w ciągu ok. 2 dni roboczych, przy założeniu, że pracowałaby przez pełne 8 godzin dziennie wyłącznie nad przygotowaniem orzeczeń dla odwołującego (wnioskodawcy). Realizacja wniosku prowadziłaby zatem do zakłócenia normalnego toku działania Sądu i utrudniłaby wykonywanie jego zadań. Na ocenę charakteru żądanych w sprawie informacji publicznych rzutuje dodatkowo rodzaj informacji zawartych w postanowieniach oznaczonych symbolem [...]. W treści ww. postanowień wraz z uzasadnieniami mogą występować dane chronione, w tym imię i nazwisko skazanego, identyfikatory, tj. PESEL, numer i seria dowodu osobistego, numer legitymacji, numer telefonu, nazwy miejscowości i nazwy geograficzne, nazwy urządzeń i pojazdów, dane pozwalające na identyfikację innych osób występujących w sprawie, w tym bliskich skazanego i świadków, ale także opisy zdarzeń i zachowań, których ujawnienie mogłoby prowadzić do naruszenia zasad ochrony danych osobowych i prawa do prywatności. Uwzględniając powyższe rozważania, w tym przede wszystkim okoliczność, że przygotowanie żądanych orzeczeń do ich udostępnienia nie byłoby wyłącznie czynnością techniczną, polegającą na mechanicznym zaczernieniu imienia i nazwiska skazanego, lecz czynnością analityczną polegającą na zweryfikowaniu poprawności automatycznej anonimizacji, w tym wychwyceniu ewentualnych błędów i pominięć programu komputerowego, organ doszedł do przekonania, że stanowisko organu I instancji jest prawidłowe, gdyż w sprawie istotnie musiałoby dojść do przetworzenia informacji publicznej w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Stanowiska organu odwoławczego nie może natomiast zmieniać fakt, że na potrzeby funkcjonowania Internetowego Portalu Orzeczeń pracownicy Sądu poddają anonimizacji wiele innych rodzajów orzeczeń. Pamiętać bowiem należy, że praca ta odbywa się sukcesywnie, w miarę wydawania kolejnych orzeczeń sądowych, a przede wszystkich, że służy ona szeroko rozumianemu dobru publicznemu i ma walor edukacyjny. Niniejsza sprawa dotyczy natomiast rodzaju spraw, które nie pozostają w powszechnym zainteresowaniu obywateli. Stąd decyzja Prezesa Sądu Apelacyjnego w [...] (podobnie, jak prezesów innych sądów) o wyłączeniu orzeczeń wydawanych w tej kategorii spraw z publikacji w Portalu Orzeczeń. Zatem praca konieczna dla realizacji wniosku musiałaby zostać wykonana wyłącznie na potrzeby tej jednej sprawy i obejmowałaby analizę setek stron orzeczeń jednocześnie, tak, aby następnie mogły one zostać wydrukowane (skopiowane) i przesłane wnioskodawcy. Na poparcie zasadności swojego stanowiska organ powołał się obszernie na orzecznictwo sądów administracyjnych Organ odwoławczy zaznaczył jednocześnie, iż w toku postępowania przed organem I instancji, mimo wezwania, odwołujący nie wskazał powodów, dla których przetworzenie informacji publicznej, której się domaga byłoby szczególnie istotne dla interesu publicznego. Odwołujący dowodził za to, że jego wniosek dotyczy informacji prostej. Brak stanowiska odwołującego (wnioskodawcy) nakłada zatem na organ obowiązek ustalenia istnienia szczególnego interesu publicznego w oparciu o materiał zgromadzony w aktach sprawy, a także informacje będące w posiadaniu organu z urzędu. Organ wskazał, iż odwołujący w niniejszej sprawie jest osobą odbywającą karę pozbawienia wolności. Z dużym prawdopodobieństwem przyjąć zatem należy, że jego zainteresowanie orzeczeniami wydanymi na skutek zażaleń skazanych w sprawach karnych wykonawczych jest bezpośrednio związane z jego sytuacją osobistą i może być pomocne chociażby w formułowaniu środków zaskarżenia, tak aby odniosły one rezultat zgodny z oczekiwaniami odwołującego. Już we wcześniejszych sprawach z zakresu dostępu do informacji publicznej, w których odwołujący domagał się udostępnienia poszczególnych segmentów orzecznictwa wybranych sądów apelacyjnych, motywował swoje działanie koniecznością prowadzenia własnych spraw, w których występował w charakterze strony. Innym razem odwołujący wskazywał, że zależy mu na dobru wymiaru sprawiedliwości, przez które rozumie sprawiedliwe procesy. To co łączy niniejszą sprawę odwołującego z poprzednimi, to także fakt, że konsekwentnie akcentuje on własne prawo (i potrzebę) do posiadania żądanych informacji. Wzywany do wskazania szczególnego interesu publicznego, koncentruje się na zwalczaniu stanowiska organów i odmawia wskazania w jakim celu potrzebne są mu wnioskowane dokumenty, a także w jaki sposób zamierza je wykorzystać dla dobra ogółu. Nie wykorzystuje zatem szansy na przekonanie organów poszczególnych instancji, że poniesienie znacznych nakładów na sporządzenie oczekiwanej informacji będzie służyło ważnemu celowi publicznemu i skorzysta z tego więcej osób, niż tylko sam zainteresowany. Na podstawie dostępnych źródeł informacji, brak jest zatem jakichkolwiek przesłanek pozwalających uznać, że skarżący w istocie działa w interesie publicznym i jego intencją jest realne i konkretne wykorzystanie żądanych informacji dla dobra ogółu. Biorąc powyższe pod uwagę, w tym przede wszystkim fakt, że w niniejszej sprawie przetworzenie informacji publicznej nie zostało uzasadnione szczególnym interesem publicznym, należało uznać, że zaskarżona decyzja Prezesa Sądu Apelacyjnego w [...] jest prawidłowa. W skardze na powyższą decyzję skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie R. S. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] kwietnia 2016 r. oraz poprzedzającej ją decyzji Prezesa Sądu Apelacyjnego w [...] z dnia [...] lutego 2016 r. i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Ponadto wniósł o ewentualne zawieszenie postępowania sądowego na podstawie art. 125 § 1 pkt 5 P.p.s.a. do czasu wydania wyroku przez Trybunał Konstytucyjny w sprawie ze skargi nr [...]. Wniósł też o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym oraz zwrot poniesionych kosztów postępowania, w szczególności kosztów wysyłanej w sprawie korespondencji. W skardze zarzucił organowi: I. naruszenie prawa materialnego, tj. art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej oraz art. 61 ust. 1-3 Konstytucji RP i art. 1 ust. 1, art. 2 ust. 1, art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a, art. 10 ust. 1 u.d.i.p.; II. naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 16 ust. 1 u.d.i.p. w zw. z art. 104 § 1 K.p.a., a także art. 7 K.p.a. i art. 8 K.p.a. W uzasadnieniu skargi przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania w sprawie. Minister Sprawiedliwości w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Dodatkowo organ powołał się na orzeczenia wydane przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w sprawach o sygn. akt II SA/Wa 1413/15 i II SA/Wa 1414/15 wskazując, iż przedmiot tych spraw był tożsamy z przedmiotem niniejszej sprawy i dotyczył żądania przekazania skarżącemu kserokopii postanowień wydanych w sprawach oznaczonych symbolem [...]. W sprawach tych Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie doszedł do przekonania, że organ w sposób prawidłowy zakwalifikował żądane informacje, jako informację publiczną przetworzoną, podzielił również ocenę organu, iż w obu ww. sprawach skarżący nie wykazał, aby przetworzenie informacji było uzasadnione szczególnym interesem publicznym. W konsekwencji obie skargi R. S. zostały przez Sąd oddalone. Organ wniósł też o oddalenie wniosku skarżącego o zwrot kosztów wysłanej w sprawie korespondencji wskazując, iż zgodnie z art. 205 § 1 P.p.s.a. nie mieszczą, się one w pojęciu niezbędnych kosztów postępowania prowadzonego przez stronę osobiście. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sąd administracyjny wykonuje wymiar sprawiedliwości, poddając kontroli decyzje wydawane przez organy administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem, badając czy właściwie zastosowano przepisy prawa materialnego i przestrzegano przepisów proceduralnych w postępowaniu administracyjnym. Sąd jest władny wzruszyć zaskarżoną decyzję jedynie w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa. Art. 145 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej jako P.p.s.a.) określa w jakich sytuacjach decyzje lub postanowienia podlegają uchyleniu. Oceniając zaskarżoną decyzję w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd stwierdził, iż skarga R. S. nie zasługuje na uwzględnienie. Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej w art. 61 ust. 1 stanowi, że obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu (ust. 2). Ograniczenie prawa, o którym mowa w ust. 1 i 2, może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa (ust. 3). Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn. Dz. U. z 2015 r., poz. 2058 ze zm.), będąca rozwinięciem konstytucyjnego prawa do informacji publicznej, reguluje zasady i tryb dostępu do informacji, mających walor informacji publicznych, wskazuje, w jakich przypadkach dostęp do informacji publicznej podlega ograniczeniu, i kiedy żądane przez wnioskodawcę informacje nie mogą zostać udostępnione. W sprawie niniejszej nie jest kwestionowane, że żądana przez skarżącego informacja w postaci zanonimizowanych kopii postanowień Sądu Apelacyjnego w [...] wydanych w grudniu 2015 r. na skutek zażaleń na postanowienia sądów okręgowych – wydziałów [...] , ma charakter informacji publicznej określonej w art. 1 ust. 1 ustawy. Spór w niniejszej sprawie sprowadza się natomiast do kwestii charakteru informacji publicznej, której żądał R. S., tj. do oceny, czy jego wniosek dotyczył udostępnienia informacji publicznej prostej, czy przetworzonej. Zgodnie z przepisem art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienie do uzyskania informacji publicznej, w tym informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. Ustawa o dostępie do informacji publicznej nie zawiera definicji, pojęcia "informacji przetworzonej". Z tego względu w literaturze i orzecznictwie sądów administracyjnych, dokonano wykładni tego pojęcia. W orzecznictwie sądów administracyjnych, jak i w doktrynie prezentowany jest pogląd, że informacją prostą jest informacja, której zasadnicza treść nie ulega zmianie przed jej udostępnieniem. Natomiast informacja przetworzona jest jakościowo nową informacją nieistniejącą dotychczas w przyjętej ostatecznie treści i postaci, chociaż jej źródłem są materiały znajdujące się w posiadaniu zobowiązanego. Jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 17 października 2006 r., I OSK 1347/05 Lex 281369 informacja publiczna przetworzona to taka informacja, na którą składa się pewna suma tak zwanej informacji publicznej prostej, dostępnej bez wykazywania przesłanki interesu publicznego. Ze względu jednak na treść żądania, udostępnienie wnioskodawcy konkretnej informacji publicznej nawet o wspomnianym wyżej prostym charakterze, wiązać się może z potrzebą przeprowadzenia odpowiednich analiz, zestawień, wyciągów, usuwania danych chronionych prawem. Takie zabiegi czynią zatem takie informacje proste, informacją przetworzoną, której udzielenie skorelowane jest z potrzebą wykazania przesłanki interesu publicznego. Informacja przetworzona jest jakościowo nową informacją, nieistniejącą dotychczas w przyjętej ostatecznie treści i postaci, chociaż jej źródłem są materiały znajdujące się w posiadaniu zobowiązanego (M. Bernaczyk, M. Jabłoński, K. Wygoda, Biuletyn Informacji Publicznej. Informatyzacja administracji, Wrocław 2005, s. 87). Wytworzenie takiej informacji wymaga podjęcia przez podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji działania o charakterze intelektualnym w odniesieniu do zbioru informacji, który jest w jego posiadaniu (art. 4 ust. 3 ustawy) i nadania skutkom tego działania cech informacji (H. lzdebski – Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. Komentarz. Warszawa 2001 r., s. 31, R. Stefanicki - Ustawa o dostępie do informacji publicznej - Wybrane zagadnienia w świetle orzecznictwa sądowego PiP 2004 r. nr 2 s. 97). W ocenie Sądu, wniosek skarżącego o udostępnienie przez Prezesa Sądu Apelacyjnego w [...] informacji publicznej (zanonimizowanych kopii postanowień Sądu Apelacyjnego w [...] wydanych w grudniu 2015 r. na skutek zażaleń na postanowienia sądów okręgowych - wydziałów [...]) zawierał w istocie żądanie udostępnienia informacji publicznej przetworzonej, o której mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Na dzień złożenia przez skarżącego wniosku podmiot zobowiązany nie dysponował żądaną informacją, gdyż postanowienia objęte wnioskiem nie podlegają publikacji z urzędu w Portalu Orzeczeń Sądu Apelacyjnego w [...]. Wytworzenie tej informacji wymagało zatem podjęcia dodatkowych działań o znacznym nakładzie pracy i czasochłonnych. W treści ww. postanowień wraz z uzasadnieniami mogą bowiem występować dane chronione, w tym imię i nazwisko skazanego, identyfikatory, tj. PESEL, numer i seria dowodu osobistego, numer legitymacji, numer telefonu, nazwy miejscowości i nazwy geograficzne, nazwy urządzeń i pojazdów, dane pozwalające na identyfikację innych osób występujących w sprawie, w tym bliskich skazanego i świadków, ale także opisy zdarzeń i zachowań, których ujawnienie mogłoby prowadzić do naruszenia zasad ochrony danych osobowych i prawa do prywatności. W odniesieniu do wnioskowanej kategorii postanowień ich przygotowanie do udostępnienia nie byłoby zatem wyłącznie czynnością techniczną, polegającą na mechanicznym zaczernieniu imienia i nazwiska skazanego, lecz czynnością analityczną polegającą na zweryfikowaniu poprawności automatycznej anonimizacji, w tym wychwyceniu ewentualnych błędów i pominięć programu komputerowego. Tak więc w realiach rozpoznawanej sprawy, z uwagi na ilość żądanych kopii postanowień oraz konieczność dokonania wielu czynności wymagających dużego nakładu pracy, połączonego z wysiłkiem intelektualnym (co niewątpliwie spowodowałoby dezorganizację pracy Sądu) organy obu instancji prawidłowo uznały, że żądana przez skarżącego informacja publiczna stanowi informację przetworzoną. Zasadnie też organy przyjęły, iż skarżący nie wykazał, że otrzymanie przez niego takiej właśnie informacji jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Ani wniosek skarżącego z dnia 30 grudnia 2015 r., ani jego pismo z dnia 18 stycznia 2016 r. stanowiące odpowiedź na wezwanie organu do uzupełnienia wniosku, nie dawało bowiem żadnych podstaw do uznania, że po stronie skarżącego występuje przesłanka szczególnie istotnego interesu publicznego. W szczególności skarżący nie wyjaśnił w jaki sposób zamierza wykorzystać uzyskane informacje dla ochrony tego interesu lub poprawy funkcjonowania organów administracji publicznej, a więc zwłaszcza Sądu Apelacyjnego w [...], czy też sądownictwa w ogóle. Powyższe rozważania prowadzą do wniosku, że zaskarżona decyzja Ministra Sprawiedliwości oraz utrzymana nią w mocy decyzja Prezesa Sądu Apelacyjnego w [...], odpowiadają prawu. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji wyroku.