II SA/Wa 77/16

Starszy Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Lucyna Picho po rozpoznaniu w dniu 2 lutego 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. P. o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi M. P. na uchwałę Zarządu Dzielnicy [...] z dnia [...] sierpnia 2015 r., nr [...] w przedmiocie odmowy zakwalifikowania do wynajęcia lokalu mieszkalnego i umieszczenia na liście osób oczekujących na najem lokalu postanawia: umorzyć postępowanie z wniosku o przyznanie prawa pomocy. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie M. P. zawarł wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych (k- 6). W następstwie powyższego Sąd w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II przesłał wnioskodawcy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy PPF celem jego wypełnienia i zwrotu do Sądu, w terminie 7 dni, pod rygorem pozostawiana bez rozpoznania. W piśmie nadesłanym do Sądu w dniu 26 stycznia 2016 r., skarżący zawarł oświadczenie, iż cofa wniosek o przyznanie prawa pomocy zawarty w skardze złożonej do Sądu. Jednocześnie wyjaśnił, że opłata sądowa (330 zł) została przez niego opłacona, na dowód czego załączył kopię potwierdzenia dokonania wpłaty. Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy zważono co następuje: Przepis art. 161 § 1 ust. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U.z 2012 r. poz. 270 ze zm. – zwana dalej P.p.s.a.) umożliwia umorzenie postępowania sądowego w sytuacji, gdy skarżący skutecznie cofnął skargą. Na mocy art. 258 § 3 P.p.s.a. do zarządzeń oraz postanowień referendarza sądowego stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące zarządzeń przewodniczącego oraz postanowień sądu, a wobec tego istnieje możliwość umorzenia postępowania z wniosku o przyznanie prawa pomocy, w sytuacji, gdy skarżący cofnął swój wniosek. W realiach niniejszej sprawy oświadczenie skarżącego o rezygnacji z ubiegania się o przyznanie prawa pomocy nie budzi wątpliwości, a wobec tego, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 w związku z art. 258 § 3 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia