II SA/Wa 773/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Kania (spr.), Sędziowie WSA Anna Mierzejewska, Olga Żurawska – Matusiak, Protokolant spec. Marek Kozłowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 czerwca 2012 r. sprawy ze skargi H. C. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności wyciągu z rozkazu dziennego – oddala skargę – Minister Obrony Narodowej postanowieniem z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...], działając na podstawie art. 127 § 3 i art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), dalej powoływanej jak: "k.p.a.", po rozpoznaniu wniosku H. C. o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymał w mocy własne postanowienie z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...] odmawiające wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności wyciągu z rozkazu dziennego nr [...] Prezesa Wojskowego Sądu Okręgowego w [...] z dnia [...] czerwca 2011 r. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia organ przedstawił dotychczasowy tok postępowania wskazujac, co następuje: Sędzia [...] H. C. pełnił zawodową służbę wojskową na stanowisku służbowym sędziego Wojskowego Sądu Garnizonowego w [...]. Na mocy rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 17 lutego 2010 r. w sprawie zniesienia niektórych wojskowych sądów garnizonowych oraz zmiany rozporządzenia w sprawie utworzenia sądów wojskowych oraz określenia ich siedzib i obszarów właściwości (Dz. U. Nr 32, poz. 175), Wojskowy Sąd Garnizonowy w [...] został zniesiony z dniem [...] lipca 2010 r. W związku z powyższym, Minister Obrony Narodowej w porozumieniu z Ministrem Sprawiedliwości wystąpił do Krajowej Rady Sądownictwa o przeniesienie ww. oficera w stan spoczynku. Uchwałą Krajowej Rady Sądownictwa nr [...] z dnia [...] czerwca 2010 r. zainteresowany został przeniesiony z dniem [...] lipca 2010 r. w stan spoczynku. Następnie, decyzją nr [...] z dnia [...] stycznia 2011 r. Minister Obrony Narodowej wypowiedział zainteresowanemu stosunek służbowy zawodowej służby wojskowej, natomiast decyzją nr [...] z dnia [...] stycznia 2011 r. przeniósł go, od dnia doręczenia wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej, do dyspozycji Prezesa Wojskowego Sądu Okręgowego w [...]. Rozkazem dziennym nr [...] z dnia [...] czerwca 2011 r. Prezes Wojskowego Sądu Okręgowego w [...] stwierdził, że "oficer z dniem [...] lipca 2011 r. zostanie zwolniony z zawodowej służby wojskowej wskutek upływu terminu wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej dokonanego przez organ wojskowy". W dniu [...] września 2011 r. H. C. wystąpił do Ministra Obrony Narodowej o stwierdzenie nieważności lub uchylenie decyzji Prezesa Wojskowego Sądu Okręgowego w [...] nr [...] z dnia [...] czerwca 2011 r. Pismem z dnia [...] października 2011 r. w trybie art. 64 § 2 k.p.a., wnioskodawca ostatecznie sprecyzował żądanie jako wniosek o stwierdzenie nieważności ww. decyzji (rozkazu) Prezesa WSO w [...]. Minister Obrony Narodowej postanowieniem z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...] odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności wyciągu z rozkazu dziennego nr [...] Prezesa Wojskowego Sądu Okręgowego w [...] z dnia [...] czerwca 2011 r. W uzasadnieniu wskazał, iż przedmiotowy rozkaz nie stanowi decyzji administracyjnej w rozumieniu przepisów k.p.a., nie przysługują od niego żadne środki zaskarżenia. H. C. zwrócił się do Ministra z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy kwestionując stanowisko organu, iż ww. rozkaz nie stanowi decyzji administracyjnej. Uzasadniając rozstrzygnięcie podjęte w następstwie rozpatrzenia ww. wniosku, organ powołał treść art. 115 ust. 3 w związku z art. 111 ust. 9 lit. b oraz art. 114 ust. 5 i ust. 6 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2010 r. Nr 90, poz. 593 ze zm.) stwierdzając, iż w świetle ww. przepisów charakter konstytutywny ma wyłącznie decyzja Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] stycznia 2011 r. o wypowiedzeniu stronie stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej. Kształtuje ona bowiem nowy stosunek prawny, na podstawie którego strona nabywa określone prawa. Natomiast rozkaz personalny, o którym mowa w art. 115 ust. 3 ustawy pragmatycznej wydawany jest tylko i wyłącznie dla celów ewidencyjnych przez właściwego dowódcę jednostki wojskowej, w której żołnierz pełni służbę. Rolą takiego rozkazu jest samo stwierdzenie faktu zwolnienia żołnierza z zawodowej służby wojskowej. Przedmiotowy rozkaz ma wyłącznie znaczenie ewidencyjne (porządkowe), a tym samym nie kształtuje po stronie zainteresowanego żadnych nowych praw lub obowiązków, tworzących w ten sposób nowy stan prawny. Tym samym, rozkaz ten nie stanowi decyzji administracyjnej w rozumieniu przepisów k.p.a. i nie przysługują od niego żadne środki zaskarżenia. Z tych przyczyn, w ocenie organu, brak jest podstaw do wszczęcia postępowania administracyjnego w przedmiocie stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego wydanego dla celów ewidencyjnych, gdyż takie postępowanie byłoby bezprzedmiotowe. Dalej organ wskazał, iż wnioskodawca przedmiotem zaskarżenia uczynił rozkaz dzienny nr [...] Prezesa WSO w [...] z dnia [...] czerwca 2011 r. Rozkaz dzienny dowódcy jednostki wojskowej jest dokumentem sporządzonym na podstawie wewnętrznych przepisów wojskowych, ma zatem jeszcze niższą rangę niż rozkaz personalny dla celów ewidencyjnych wydany na podstawie przepisów prawa powszechnie obowiązującego. Tym samym, rozkaz dzienny dowódcy jednostki wojskowej nie stanowi decyzji administracyjnej w rozumieniu k.p.a. i co więcej, nie przysługują od niego środki zaskarżenia przewidziane w k.p.a. H. C. uczynił powyższe postanowienie przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia z dnia [...] grudnia 2011 r. w całości oraz o zasądzenie kosztów postępowania na rzecz skarżącego wedle norm przepisanych. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił rażące naruszenie przepisów prawa materialnego mających wpływ na wynik sprawy, w szczególności: 1. art. 6 ust. 2 pkt 2 i art. 8 ust. 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, poprzez błędną wykładnię i niezastosowanie w sprawie polegające na przyjęciu, że rozkaz Prezesa WSO w [...] nie jest rozkazem personalnym pomimo, iż dotyczy zwolnienia skarżącego z zawodowej służby wojskowej, a w konsekwencji nie jest decyzją w rozumieniu art. 6 ust. 2 pkt. 2 ww. ustawy i nie przysługuje od niego skarga do sądu administracyjnego; 2. przepisów ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych dotyczących zwalniania z zawodowej służby wojskowej określonych w rozdziale 7 tej ustawy, w szczególności art. 111, art. 114 ust. 2, 4, 5 i 6 oraz art. 115 ust. 1 tej ustawy, poprzez zwolnienie skarżącego z zawodowej służby wojskowej w sposób nieznany ustawie na podstawie rozkazu personalnego dowódcy, tj. w oparciu o rozkaz personalny wydany przez nieuprawniony organ, bez podstawy prawnej, w wyniku czego doszło do skrócenia okresu wypowiedzenia przez organ nieuprawniony, bez zgody zainteresowanego i właściwego organu; 3. art. 116 ust. 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, zgodnie z którym organ nie może poprawiać daty zwolnienia, poprzez jego niezastosowanie w niniejszej sprawie i przyjęcie w uzasadnieniu skarżonego postanowienia, iż organ I instancji może zmienić datę zwolnienia skarżącego z zawodowej służby wojskowej. Ponadto zarzucił zaskarżonemu postanowieniu naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1. przepisu art. 156 § 1 pkt. 2 i 3 k.p.a., poprzez jego niezastosowanie i niestwierdzenie nieważności decyzji – rozkazu personalnego pomimo, że został wydany bez podstawy prawnej, z rażącym naruszeniem przepisów dotyczących zwalniania z zawodowej służby wojskowej oraz dotyczył sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną; 2. naruszenie art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a., poprzez naruszenie zasady opierania rozstrzygnięcia na prawdzie obiektywnej w oparciu o całokształt materiału dowodowego zgromadzonego i rozpatrzonego w sposób wszechstronny. W związku z powyższym zarzutem skarżący stwierdził, że organ dokonał sprzecznych z materiałem dowodowym ustaleń faktycznych oraz pominął istotne dla rozstrzygnięcia dowody, poprzez: - błędne ustalenie, iż rozkaz Prezesa WSO w [...] z dnia [...] czerwca 2011 r. nie stanowi rozkazu personalnego będącego decyzją administracyjną, a w konsekwencji nie mają do niego zastosowania przepisy k.p.a. dotyczące stwierdzenia nieważności decyzji; - błędne ustalenie, że rozkaz ten został wydany wyłącznie na potrzeby wewnętrzne jednostki wojskowej; - przyjęcie, że nie doszło do zwolnienia skarżącego z zawodowej służby wojskowej w oparciu o rozkaz Prezesa WSO w [...] z dnia [...] czerwca 2011 r. przed upływem okresu wypowiedzenia; - nieprzeprowadzenie dowodu z dokumentów potwierdzających faktyczne zwolnienie skarżącego z zawodowej służby wojskowej; - pominięcie okoliczności faktycznych mających istotne znacznie dla sprawy w postaci wypłacenia skarżącemu odpraw związanych ze zwolnieniem w dniu [...] sierpnia 2011 r., czy też zgłoszenia się przez skarżącego do WKU zgodnie ze skierowaniem w dniu [...] sierpnia 2011 r. W uzasadnieniu skargi podniósł, że do faktycznego zwolnienia go z zawodowej służby wojskowej doszło przedwcześnie, gdyż organ nieuprawniony skrócił okres wypowiedzenia o 1 miesiąc, bez jego zgody oraz zgody właściwego organu. Podkreślił, że rozkaz Prezesa WSO w [...] z dnia [...] czerwca 2011 r., pomimo że został wydany dla celów ewidencyjnych, informuje o zdarzeniu przyszłym, mającym nastąpić w przyszłości, a zatem nie zawiera stwierdzenia faktu (dokonanego) zwolnienia żołnierza z zawodowej służby wojskowej, jak to czynić winien rozkaz wydany dla celów ewidencyjnych. Rozkaz ten niewątpliwie jest jednak rozkazem personalnym (choć wydanym nie dla celów ewidencyjnych), gdyż dotyczy spraw personalnych tj. zwolnienia skarżącego z zawodowej służby wojskowej, a więc jest rozkazem personalnym co wprost wynika z jego treści. Ponadto, co pomija organ, rozkaz ten na nowo określa termin zwolnienia skarżącego z zawodowej służby wojskowej, tj. skraca go o 1 miesiąc w porównaniu z okresem określonym w decyzji o wypowiedzeniu. W tym więc zakresie rozkaz ten ukształtował na nowo prawa i obowiązki skarżącego. Stąd też rozkaz ten ma charakter konstytutywny i stanowi decyzję w rozumieniu art. 6 ust. 2 pkt 2 wojskowej ustawy pragmatycznej, a w konsekwencji, na mocy art. 8 ust. 2 tej ustawy, przysługuje od niego odwołanie do sądu. Ponadto skoro zasadą jest konstytucyjne prawo do sądu, które przysługuje także żołnierzowi zawodowemu w sprawach ze stosunku służbowego, to wyjątki od tej zasady określone w art. 8 ust. 2 ustawy muszą być interpretowane ściśle i w taki sposób, aby ich stosowanie nie podważało samej istoty prawa do sądu i pozostawało w ścisłym związku z celami, które powodują konieczność ograniczenia tego prawa. Skarżący podniósł również, że decyzja Prezesa WSO w [...] z dnia [...] czerwca 2011 r. została wydana przez nieuprawniony organ w sytuacji, gdy w obrocie prawnym pozostawała i pozostaje nadal ostateczna decyzja uprawnionego organu, tj. Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] stycznia 2011 r. wypowiadająca skarżącemu stosunek zawodowej służby wojskowej z zachowaniem sześciomiesięcznego okresu wypowiedzenia, zaś Prezes WSO w [...] nie miał uprawnień do skrócenia okresu wypowiedzenia. W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. W piśmie procesowym z dnia 4 czerwca 2012 r. skarżący zarzucił rażące naruszenia art. 61a § 1 k.p.a., z powodu braku uzasadnionych przyczyn, które mogłyby skutkować odmową wszczęcia postępowania. Podtrzymał również zarzuty skargi, podkreślając konstytutywny charakter rozkazu dziennego Prezesa WSO w [...] z dnia [...] czerwca 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270), dalej powoływanej jako: "p.p.s.a.", sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Stosownie do art. 134 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Badając legalność zaskarżonego aktu w oparciu o powołane wyżej przepisy, Sąd uznał, że zaskarżone postanowienie Ministra Obrony Narodowej nr [...] z dnia [...] lutego 2012 r. nie narusza prawa w stopniu kwalifikującym je do wyeliminowania z obrotu prawnego, natomiast argumenty podniesione w skardze nie zasługują na uwzględnienie. Zaskarżonym postanowieniem Minister Obrony Narodowej utrzymał w mocy postanowienie własne z dnia [...] grudnia 2011 r. o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności wyciągu z rozkazu dziennego nr [...] Prezesa Wojskowego Sądu Okręgowego w [...] z dnia [...] czerwca 2011 r. z tej przyczyny, iż ww. rozkaz dzienny nie jest decyzją administracyjną w rozumieniu art. 104 § 1 k.p.a. Postanowienie to kwestionuje skarżący podnosząc, iż ww. rozkaz jest rozkazem personalnym (decyzją), do którego mają zastosowanie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, w tym art. 156 § 1 i następne k.p.a., regulujące instytucję stwierdzenia nieważności. Ze stanowiskiem skarżącego, w ocenie Sądu, nie można się zgodzić. Z akt sprawy wynika, że decyzją nr [...] z dnia [...] stycznia 2011 r. Minister Obrony Narodowej, powołując w podstawie prawnej art. 114 ust. 2, ust. 4 pkt 1 i ust. 5 oraz art. 117 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2010 r. Nr 90, poz. 593 ze zm.) oraz § 27 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 29 stycznia 2008 r. w sprawie zwalniania żołnierzy zawodowych z zawodowej służby wojskowej (Dz. U. Nr 23, poz. 137 ze zm.), wypowiedział skarżącemu stosunek służbowy zawodowej służby wojskowej. Wymieniona decyzja, wobec braku wniesienia środka zaskarżenia, stała się ostateczna w administracyjnym toku instancji z dniem [...] lutego 2011 r. Następnie, decyzją Ministra Obrony Narodowej nr [...] z dnia [...] stycznia 2011 r. skarżący, na podstawie art. 19 ust. 1 pkt 3, art. 21 ust. 1 i 3 oraz art. 114 ust. 8 ww. ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowej, został przeniesiony - z dniem doręczenia wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej - do dyspozycji Prezesa WSO w [...]. Rozkazem dziennym nr [...] z dnia [...] czerwca 2011 r. Prezes WSO w [...] stwierdził, iż "oficer z dniem [...] lipca 2011 r. zostanie zwolniony z zawodowej służby wojskowej wskutek upływu terminu wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej dokonanego przez organ wojskowy". Powyższy rozkaz dzienny został objęty wnioskiem skarżącego o stwierdzenie nieważności. Skarżący zarzucił, iż rozkazem personalnym nr [...] Prezesa WSO w [...] z dnia [...] czerwca 2011 r. został zwolniony z zawodowej służby wojskowej przed upływem ustawowego terminu wypowiedzenia stosunku służbowego. Mając na względzie treść żądania skarżącego wskazać należy, że zgodnie z art. 114 ust. 5 i ust. 6 ww. ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, zwolnienie z zawodowej służby wojskowej żołnierza zawodowego wskutek dokonanego wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej następuje po upływie sześciu miesięcy od dnia doręczenia wypowiedzenia dokonanego przez organ wojskowy, w ostatnim dniu miesiąca, przy czym okres wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej może być skrócony za pisemną zgodą zwalnianego żołnierza zawodowego i właściwego organu, a kończyć się musi ostatniego dnia miesiąca. Z kolei w myśl art. 115 ust. 3 w związku z art. 111 ust. 9 lit. b ww. ustawy, w przypadku zwolnienia żołnierza z zawodowej służby wojskowej wskutek upływu terminu wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej dokonanego przez właściwy organ, dowódca jednostki wojskowej, w której żołnierz pełni służbę, stwierdza fakt zwolnienia żołnierza z zawodowej służby wojskowej rozkazem personalnym, wydanym dla celów ewidencyjnych. Z powyższego wynika, że w przypadku zwolnienia żołnierza zawodowego z zawodowej służby wojskowej wskutek upływu terminu wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej dokonanego przez organ wojskowy, charakter konstytutywny – rozstrzygający o prawach i obowiązkach żołnierza zawodowego – ma jedynie decyzja w sprawie wypowiedzenia stosunku służbowego. Natomiast rozkaz personalny dla celów ewidencyjnych, o którym mowa w art. 115 ust. 3 ww. ustawy, wydawany przez właściwego dowódcę jednostki wojskowej, w której żołnierz pełni służbę, stwierdzający fakt zwolnienia żołnierza z zawodowej służby wojskowej - ma wyłącznie znaczenie ewidencyjne, porządkowe. Rozkaz taki nie konstytuuje po stronie zainteresowanego nowego stanu prawnego, gdyż nie zawiera rozstrzygnięcia w przedmiocie jego praw i obowiązków. Przedmiotowy rozkaz jest konsekwencją konstytutywnej decyzji w sprawie wypowiedzenia żołnierzowi zawodowemu stosunku służbowego. Z tego względu rozkaz ten nie stanowi decyzji administracyjnej w rozumieniu Kodeksu postępowania administracyjnego, nie przysługują od niego żadne środki zaskarżenia. Zauważyć należy, że ww. decyzją Ministra Obrony Narodowej nr [...] z dnia [...] stycznia 2011 r. wypowiedziano skarżącemu stosunek służbowy zawodowej służby wojskowej z powodu rozformowania jednostki wojskowej, w której żołnierz pełnił zawodową służbę wojskową oraz wobec braku możliwości wyznaczenia na inne stanowisko służbowe odpowiadające jego kwalifikacjom zawodowym (art. 114 ust. 2 ustawy pragmatycznej). W uzasadnieniu decyzji wskazano, iż zwolnienie z zawodowej służby wojskowej wskutek dokonanego wypowiedzenia nastąpi po upływie sześciu miesięcy od dnia doręczenia niniejszego wypowiedzenia, w ostatnim dniu miesiąca (art. 114 ust. 5 ustawy). Określono zatem okres wypowiedzenia i początek jego biegu, a także ostatni dzień tego okresu jako datę zwolnienia ze służby - rozwiązania stosunku służbowego. Wobec powyższego, zwolnienie żołnierza z zawodowej służby wojskowej wskutek upływu terminu wypowiedzenia stosunku służbowego dokonanego przez właściwy organ wojskowy nastąpiłoby nawet w sytuacji, gdyby rozkaz personalny dla celów ewidencyjnych nie został wydany. Rozkaz dla celów ewidencyjnych stwierdza jedynie fakt zwolnienia żołnierza z zawodowej służby wojskowej, nie kształtuje natomiast nowego stanu prawnego w przedmiocie zwolnienia. W rozpoznawanej sprawie skarżący uczynił przedmiotem wniosku o stwierdzenie nieważności rozkaz dzienny Prezesa Wojskowego Sądu Okręgowego w [...] nr [...] z dnia [...] czerwca 2011 r. Rozkaz dzienny dowódcy jednostki wojskowej jest dokumentem sporządzonym na podstawie wewnętrznych przepisów wojskowych, ma zatem jeszcze niższą rangę niż rozkaz personalny dla celów ewidencyjnych wydany na podstawie przepisów ustawy pragmatycznej. Zatem rozkaz dzienny dowódcy jednostki wojskowej tym bardziej nie stanowi decyzji administracyjnej w rozumieniu przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego i tym bardziej nie przysługują od niego środki zaskarżenia przewidziane w Kodeksie. Na marginesie, za organem orzekającym zauważyć należy, że skorygowanie ewentualnej wadliwości zapisów w rozkazie dziennym dowódcy jednostki wojskowej jest możliwe w takiej samej formie, tj. poprzez wydanie przez dowódcę jednostki wojskowej kolejnego rozkazu dziennego, anulującego nieprawidłowe treści. Powyższej oceny, w ocenie Sądu, nie zmienia argumentacja skargi. Niezasadne są zarzuty naruszenia wymienionych w skardze przepisów rozdziału 7 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. Jak już wyżej wskazano, sytuację prawną skarżącego, zwolnionego z zawodowej służby wojskowej wskutek upływu terminu wypowiedzenia stosunku służbowego, kształtowała wyłącznie decyzja Ministra Obrony Narodowej nr [...] z dnia [...] stycznia 2011 r. wydana m. in. w oparciu o art. 114 ust. 2 i 5 ww. ustawy, nie zaś ww. wyciąg z rozkazu dziennego z dnia [...] czerwca 2011 r. Nieuzasadniony jest również zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 6 ust. 2 pkt 2 i art. 8 ust. 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych w sytuacji, gdy przedmiotem wniosku o stwierdzenie nieważności nie jest decyzja (rozkaz personalny), lecz wyciąg z rozkazu dziennego, a od takiej formy działania organu nie przysługuje prawo do zaskarżenia w trybie zwykłym k.p.a., a w konsekwencji - i to tym bardziej - do weryfikacji w trybie nadzwyczajnym, a także skarga do sądu. Nie znajduje również uzasadnienia zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. Organ orzekający dokonał bowiem prawidłowej oceny statusu prawnego ww. wyciągu z rozkazu dziennego, a swe stanowisko w tej kwestii należycie uzasadnił wskazując, jakie okoliczności faktyczne i prawne uwzględnił podejmując przedmiotowe rozstrzygnięcie. Z kolei zarzuty dotyczące naruszenia art. 156 § 1 pkt 2 i 3 k.p.a., poprzez niestwierdzenie nieważności ww. rozkazu dziennego z powodu wymienionych w skardze wadliwości wykraczają poza zakres przedmiotowy niniejszego postępowania, które dotyczy odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności przedmiotowego rozkazu, nie zaś stwierdzenia jego nieważności. Reasumując stwierdzić należy, iż organ orzekający słusznie przyjął, że wyciąg z rozkazu dziennego Prezesa WSO w [...] nr [...] z dnia [...] czerwca 2011 r. nie stanowi decyzji administracyjnej w rozumieniu przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, a w konsekwencji zasadnie odmówił wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzenia jego nieważności. Prawidłowo bowiem uznał, że wniosek skarżącego o stwierdzenie nieważności odnosi się do takiej formy działania organu, do której nie odnosi się instytucja nieważności. Innymi słowy, wszczęcie postępowania administracyjnego w trybie nadzwyczajnym, zgodnie z żądaniem skarżącego, było niemożliwe z przyczyn przedmiotowych. Spełnione zostały zatem przesłanki z art. 61a § 1 k.p.a., który stanowi, iż w sytuacji, gdy żądanie wszczęcia postępowania administracyjnego zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. W świetle powyższego, nie znajduje uzasadnienia zarzut skargi dotyczący naruszenia przez organ art. 61a § 1 k.p.a., tym bardziej w sposób rażący. Mając na względzie wszystko powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a, orzekł jak w sentencji.