II SA/Wa 773/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Kwiecińska (spr.), Sędziowie WSA Sławomir Antoniuk, Danuta Kania, Protokolant starszy sekr. sąd. Sylwia Rosińska-Czaykowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 listopada 2016 r. sprawy ze skargi B. M. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na broń palną alarmową oddala skargę. Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] marca 2016 r., znak [...], działając na podstawie art.138 § 1 pkt 1 i art. 268 a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23) oraz art. 17 ust. 4 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2012 r. poz. 576 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania Pana B. M. od decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] odmawiającej wydania pozwolenia na broń palną alarmową w postaci pistoletu [...] model [...] ewentualnie pistoletu [...] skonstruowanych na podstawie normy [...] zasilanych wkładami hukowymi [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, iż wnioskiem z dnia [...] listopada 2015 r. B. M. wystąpił do Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] o wydanie mu pozwolenia na posiadanie broni alarmowej w postaci pistoletu [...] model [...] ewentualnie pistoletu [...] skonstruowanych na podstawie normy [...] zasilanych wkładami hukowymi [...] (k.1). Pismem z dnia [...].12.2015 r. organ I instancji wezwał wymienionego do przedłożenia orzeczeń lekarskiego i psychologicznego potwierdzających brak przeciwwskazań do dysponowania bronią (k. 8). Z uwagi na brak reakcji strony na przedmiotowe wezwanie, organ I instancji zakończył postępowanie i decyzją z dnia [...] lutego 2016 r. odmówił wydania jej żądanego pozwolenia. Od decyzji tej strona w terminie ustawowym wniosła do Komendanta Głównego Policji odwołanie podnosząc, iż nie zgadza się z rozstrzygnięciem organu I instancji, zarzuciła jej błędną podstawę prawną i wniosła o jej zmianę. Wskazała w uzasadnieniu, iż przepisy ustawy o broni i amunicji nie wymagają w przypadku broni alarmowej o kalibrze 6 mm posiadania pozwolenia na broń ani nawet jej rejestracji. Strona na poparcie tych argumentów powołała się na stanowisko wyrażone przez MSWiA w piśmie z dnia [...] maja 2011 r., gdzie wskazano, iż na broń alarmową o średnicy przewodu lufy do 6 mm nie jest wymagane pozwolenie. Przywołała także opinię w tej sprawie Instytutu Mechaniki Precyzyjnej z dnia [...] maja 2012 r., [...] oraz Prokuratury Rejonowej w [...] i Sądu Rejonowego w [...], które to w prowadzonych przez siebie sprawach określiły, iż pistolet [...] nie stanowi broni w rozumieniu przepisów ustawy o broni i amunicji. Komendant Główny Policji, po dokonaniu analizy zgromadzonych w postępowaniu materiałów i zapoznaniu się z odwołaniem stwierdził, co następuje. W pierwszej kolejności organ wyjaśnił, iż zgodnie z opinią Centralnego Laboratorium Kryminalistycznego Policji (pismo z dnia [...] lutego 2014 r., nr [...]) pistolety [...] i [...] w świetle przepisów ustawy o broni i amunicji są bronią palną, ponieważ spełniają wymogi definicji broni palnej zawartej w art. 7 ust. 1 ww. ustawy. Jednocześnie z uwagi na fakt, iż z pistoletów tych można oddawać strzały przy użyciu pistoletowych nabojów gazowych i alarmowych kal. 9 mm P.A. to należy je zaliczyć do broni palnej gazowej (art. 4 ustawy o broni i amunicji). Natomiast broń alarmowa, na której posiadanie nie jest wymagane pozwolenie (art. 11 ww. ustawy), umożliwia odstrzeliwanie nabojów alarmowych o kalibrze do 6 mm, np. nabojów alarmowych bocznego zapłonu kal. 6 mm wz. [...]. Z broni alarmowej o kalibrze 6 mm nie można odstrzeliwać pistoletowych nabojów gazowych alarmowych kal. 9 mm P.A., ponieważ nie można ich załadować do komory nabojowej tej broni, a w pistoletach [...][...] i [...] jest stosowana taka właśnie amunicja. Stanowisko w tej kwestii jest niezależne od oceny prawnokarnej posiadania tego rodzaju broni przez osoby fizyczne, bowiem ocena ta opiera się na odmiennych przesłankach, nie mających znaczenia dla kwestii technicznych budowy broni. Biorąc powyższe pod uwagę, należy stwierdzić, iż, wbrew stanowisku strony, broni, którą jest ona zainteresowana, nie można posiadać bez pozwolenia i bez rejestracji. Jako broń o kalibrze de facto powyżej 6 mm podlega ona wszelkim rygorom określonym w ustawie o broni i amunicji. Zasadnie zatem organ I instancji uznał, iż na wskazane przez stronę egzemplarze broni wymagane jest pozwolenie na broń palną i podjął czynności zmierzające do uzupełnienia wniosku strony o wymagane przepisami orzeczenia lekarskie i psychologiczne, o których mowa w art. 15 ust. 3 ustawy o broni i amunicji. Ponieważ strona orzeczeń tych nie przedstawiła, decyzją z dnia [...] lutego 2016 r. organ odmówił wydania jej pozwolenia na broń na podstawie art. 17 ust. 4 tej ustawy. Zgodnie z dyspozycją art. 17 ust. 4 ustawy o broni i amunicji właściwy organ Policji odmawia wydania pozwolenia na broń, jeśli osoba ubiegająca się o pozwolenie nie przedstawiła orzeczenia lekarskiego i psychologicznego, o których mowa w art. 15 ust. 3 tej ustawy. Przepis ten stanowi z kolei, m.in., iż osoba, która występuje z podaniem o wydanie pozwolenia na broń, przedstawia właściwemu organowi Policji orzeczenia lekarskie i psychologiczne wydane przez upoważnionych: lekarza i psychologa, stwierdzające, że nie należy ona do osób wymienionych w ust. 1 pkt 2-4 (tj. z zaburzeniami psychicznymi, wykazujących istotne zaburzenia funkcjonowania psychologicznego bądź uzależnionych od alkoholu lub od substancji psychoaktywnych) i potwierdzające, że może dysponować bronią. Biorąc powyższe pod uwagę, należy stwierdzić, że w sytuacji nie spełnienia przez B. M. ubiegającego się o pozwolenie na broń wymogu przedstawienia orzeczeń lekarskiego i psychologicznego, potwierdzających jego zdolność psychofizyczną do dysponowania bronią, zastosowanie ma właśnie przepis art. 17 ust. 4 ustawy o broni i amunicji, który nie pozwala przyznać wymienionemu żądanego pozwolenia. Skargę na powyższą decyzję wniósł B. M. Skarżący zarzucił błędne zastosowanie przepisów ustawy o broni i amunicji poprzez błędną podstawę prawną odmowy. Skarżący wskazał, iż wnioskiem z dnia [...] listopada 2015 r. zwrócił się do Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] o wydanie zezwolenia na zakup i posiadanie broni alarmowej w postaci pistoletu [...] model [...] 6 mm ewentualnie pistoletu [...] 6 mm skonstruowanych na podstawie normy [...] zasilanych wkładami hukowymi [...]. W dniu [...] lutego Komendant Wojewódzki Policji na podstawie art. 10 ust. 1, art. 15 ust. 3 art. 17 ust. 4 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji wydał decyzję, w której odmówił wydania decyzji w tym zakresie. W ocenie skarżącego decyzja Wojewódzkiego Komendanta Policji była błędna. Zgodnie z art. 11 pkt 11 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. pozwolenia na broń nie wymaga się w przypadku posiadania broni palnej alarmowej o kalibrze do 6 mm. Ze sformułowania do 6 mm wynika wyraźnie, że do tego zakresu zalicza się broń palną alarmową o kalibrze również 6 mm. Podobnie z art. 13 ust. 1 ww. ustawy wynika, że taka broń nie podlega obowiązkowi rejestracji. Stanowisko analogiczne do stanowiska skarżącego zajął Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji w piśmie z dnia [...] maja 2011 r. [...], z którego wynika, że ustawa określa kaliber broni a nie wielkość stosowanej amunicji, co nie jest jednoznaczne, oraz wyraźnie w ostatnim zdaniu pisma wskazuje, że na broń alarmową o średnicy przewodu lufy do 6 mm nie jest wymagane pozwolenie. Podobne stanowisko wyrażone zostało w opinii Instytutu Mechaniki Precyzyjnej z dnia [...] maja 2012 r., [...]. Również analogiczne stanowisko zajęła Prokuratura Rejonowa w [...] w sprawie sygn. akt [...], w którym stwierdziła w dniu [...] kwietnia 2013 r., że na posiadanie pistoletu alarmowo hukowego [...] nie jest wymagane zezwolenie oraz Sąd Rejonowy w [...] w sprawie sygn. akt [...], który w postanowieniu z dnia [...] lipca 2014 r. stwierdził, że pistolet [...] nie stanowi broni palnej w rozumieniu ustawy o broni i amunicji. Komendant Główny Policji podtrzymał stanowisko Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...], powołując się na opinie Centralnego Laboratorium Kryminalistycznego Policji, w której wskazano, że do pistoletów hukowych [...] i [...]można załadować nabój gazowy [...]. Skarżący podniósł, że opinia CLK nie stanowi prawa. Przepis art. 11 ust. 11 ustawy o broni i amunicji wskazuje, że nie jest wymagane pozwolenie na broń palną alarmową o kalibrze do 6 mm. Przepis ustawy wskazuje na kaliber broni a nie na kaliber używanych do niej wkładów. Art. 7 ust 3 ustawy o broni i amunicji wskazuje, że bronią palną alarmową jest urządzenie wielokrotnego użycia, które w wyniku działania sprężonych gazów, powstających na skutek spalania materiału miotającego, wywołuje efekt akustyczny, a wystrzelona z lufy lub elementu ją zastępującego razi cel na odległość nie większą niż 1 metr. Zdaniem skarżącego, gdyby ustawodawca uznał, że bronią palną alarmową, na którą nie jest wymagane zezwolenie, jest broń, do której można zastosować naboje o kalibrze nie większym niż 6 mm, to wówczas wskazałby to wyraźnie w ustawie. Jednakże ustawodawca wskazując na kaliber broni (do 6 mm), wskazuje kaliber lufy broni. Kaliber broni to najmniejsza średnica przewodu lufy broni palnej. Nie można zatem przyjmować w odniesieniu do art. 11 ust. 11 ustawy o broni i amunicji kalibru wkładu hukowego, tak jak przyjmuje to zarówno Komendant Wojewódzki Policji w [...], jak również Komendant Główny Policji. Ponadto niemożliwym jest i powinno być nabywanie wkładów gazowych 9 mm, gdyż na posiadanie broni gazowej niezbędne jest pozwolenie na posiadanie broni, a zgodnie z art. 14 ustawy o broni i amunicji amunicję można nabyć jedynie na podstawie legitymacji posiadacza broni. Skoro do posiadania broni o kalibrze do 6 mm nie jest wymagane pozwolenia na broń, to oczywistym jest, że posiadacz broni alarmowej nie posiada pozwolenie na broń, a w związku z tym nie może nabyć amunicji gazowej. W ocenie skarżącego winna być wydana już przez Komendanta Wojewódzkiego Policji decyzja, z której by wynikało, że odmawia się wydania decyzji z uwagi na fakt, iż na broń alarmową o kalibrze do 6 mm nie jest wymagane pozwolenie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Innymi słowy, sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego. Skarga analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest to, czy broń, o pozwolenie na posiadanie której wnioskował skarżący, wyczerpuje dyspozycję art. 11 pkt 11 ustawy o broni i amunicji. Jeśli bowiem pistolet [...] oraz pistolet [...] skonstruowane na podstawie normy [...], zasilane wkładami hukowymi [...], są bronią palną alarmową, o której mowa w art. 11 pkt 11 ustawy, to na ich posiadanie nie jest wymagane uzyskanie pozwolenia na broń palną. W tej sytuacji organy winny wydać decyzję odmowną, uzasadniając jej wydanie brakiem konieczności uzyskania pozwolenia na jej posiadanie. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji odmownej Komendant Główny Policji przyjął, iż broń, o zezwolenie na posiadanie, której wnioskował skarżący, stanowi broń palną alarmową o kalibrze powyżej 6 mm, gdyż we wskazanych pistoletach stosowana jest amunicja o kalibrze 9 mm. W tym zakresie organ powołał się na opinę Centralnego Laboratorium Kryminalistycznego Policji z dnia [...] lutego 2014 r., nr [...], z której wynika, że pistolety [...] i [...] w świetle przepisów ustawy o broni i amunicji są bronią palną, gdyż spełniają definicję broni palnej zawartej w art. 7 ust.1 tej ustawy, a ponieważ z pistoletów tych można oddawać strzały przy użyciu pistoletowych nabojów gazowych i alarmowych kaliber 9 mm P.A., to należy je zaliczyć do broni palnej gazowej (art. 4 ustawy). Zdaniem skarżącego zaś stanowisko to jest błędne, gdyż przepis art. 11 pkt 11 ustawy o broni i amunicji wskazuje na kaliber broni, a nie kaliber używanych do niej wkładów, jak przyjęły organy. Zdaniem Sądu stanowisko orzekających w sprawie organów należy ocenić jako trafne. Niewątpliwie pistolety [...] i [...] są bronią palną, gdyż spełniają wymogi definicji broni palnej zawartej w art. 7 ust. 1 ustawy o broni i amunicji. Z uwagi na fakt, że z pistoletów tych można oddawać strzały przy użyciu pistoletowych nabojów gazowych i alarmowych kaliber 9 mm P.A., to należy je zaliczyć do broni palnej alarmowej (art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy). Broń palna alarmowa, na której posiadanie nie jest wymagane pozwolenie (art. 11 pkt 11 ustawy) umożliwia natomiast odstrzeliwanie nabojów alarmowych o kalibrze do 6 mm. Tak też należy, zdaniem Sądu, rozumieć przepis art. 11 pkt 11 ustawy. Jeżeli zatem w pistoletach [...] i [...] stosowana jest amunicja kal. 9 mm, to oznacza to, że pistoletów tych nie można zaliczyć do broni palnej, o której mowa w art. 11 pkt 11 ustawy, a zatem na ich posiadanie jest wymagane uzyskanie pozwolenia. Oceniając powyższe kwestie, Sąd wziął pod uwagę stanowisko Centralnego Laboratorium Kryminalistycznego Policji z dnia [...] lutego 2014 r.; znak: [...], z którego wynika, że oznaczenia kalibru nanoszone na broni palnej gazowej i alarmowej wynikają z kalibru nabojów, jakie można z niej odstrzeliwać, a nie średnicy otworu w lufie. Laboratorium wskazało też, że "na korpusach pistoletów [...] i [...] wprowadzonych na rynek polski przez firmę [...], na jej specjalne zlecenie, nanoszone są oznaczenia informujące, że średnica przewodu lufy nie przekracza 6 mm (...)". Skoro zatem organy prawidłowo przyjęły, że w sprawie niniejszej broń, o zezwolenie na posiadanie której wnioskował skarżący, nie jest objęta wyłączeniem z art. 11 pkt 11 ustawy, a skarżący nie przedstawił wymaganych orzeczeń: lekarskiego i psychologicznego, to zasadne było wydanie decyzji odmownej. Mając na względzie powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, oddalił skargę.