II SA/Wa 775/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Marcinkowska (spr.), Sędziowie WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska, Andrzej Góraj, Protokolant Referent stażysta Małgorzata Ciach, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 lipca 2012 r. sprawy ze skargi M. W. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...] w przedmiocie wydania pozwolenia na broń palną do celów sportowych oddala skargę Komendant Główny Policji decyzją nr [...] z dnia [...] lutego 2012 r., wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 i art. 268a k.p.a. oraz art. 10 ust. 1 i ust. 2 pkt 4 oraz ust. 3 pkt 3 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania M. W., uchylił w całości zaskarżoną decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji nr [...] z dnia [...] października 2011 r., odmawiającą wydania pozwolenia na broń palną do celów sportowych i orzekł wydanie M. W. pozwolenia na trzy jednostki broni palnej do celów sportowych, tj. jeden egzemplarz broni palnej bocznego zapłonu z lufą gwintowaną do 6 mm, jeden egzemplarz broni palnej centralnego zapłonu o lufach gwintowanych do 12 mm oraz jeden egzemplarz broni gładkolufowej. Do wydania powyższej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: M. W. w dniu 18 sierpnia 2011 r. złożył do [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji wniosek o wydanie pozwolenia na dwanaście egzemplarzy broni palnej do celów sportowych, tj. 3 jednostki broni palnej sportowej bocznego zapłonu, 7 jednostek broni palnej centralnego zapłonu z lufami gwintowanymi oraz 2 jednostki broni palnej centralnego zapłonu gładkolufowej, wskazując, iż po jego stronie nie występują negatywne przesłanki uniemożliwiające posiadanie broni, nie stanowi zagrożenia dla samego siebie, porządku i bezpieczeństwa publicznego, a nadto przedstawił ważną przyczynę posiadania broni. Jest bowiem członkiem stowarzyszenia o charakterze strzeleckim, tj. [...] Klubu Sportowego [...], posiada kwalifikacje sportowe, o których mowa w art. 10b ustawy o broni i amunicji, tj. patent strzelecki PZSS nr [...] w zakresie strzelectwa pneumatycznego, kulowego i śrutowego (w dyscyplinach: pistolet, karabin, strzelba gładko lufowa) i licencję PZSS z kwietnia 2010 r. nr [...]. Ponadto wskazał, że strzelectwem zainteresowany jest od dłuższego czasu, uczestnicząc we współzawodnictwie sportowym w ramach PZSS, a zamierza także uczestniczyć we współzawodnictwie poza strukturami tego związku i w konkurencjach strzelań precyzyjnych, dynamicznych i długodystansowych, do czego potrzebuje dwunastu egzemplarzy broni. Do wniosku, oprócz dokumentów potwierdzających jej kwalifikacje sportowe, strona dołączyła orzeczenia lekarskie i psychologiczne, potwierdzające, że może dysponować bronią. Na wezwanie organu I instancji o przedstawienie komunikatów z zawodów, które potwierdzałyby zasadność złożonego wniosku, strona wskazała, iż wraz z podaniem o wydanie pozwolenia na broń sportową przedstawiła ważną przyczynę posiadania broni, zatem przedłożenie przez nią dodatkowych dokumentów nie będzie miało żadnego znaczenia na rozpatrzenie jej sprawy i dlatego ich nie przedstawi. [...] Komendant Wojewódzki Policji decyzją nr [...] z dnia [...] października 2011 r., wydaną na podstawie art. 10 ust. 1, ust. 2 pkt 4, ust. 3 pkt 3 i ust. 4 pkt 4 oraz art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji oraz art. 268a k.p.a., odmówił wydania M. W. pozwolenia na broń sportową. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż przepisy ustawy o broni i amunicji stanowią, że właściwy organ Policji wydaje pozwolenie na broń, jeżeli wnioskodawca nie stanowi zagrożenia dla samego siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego oraz przedstawi ważną przyczynę posiadania broni. W ocenie organu, brak negatywnych przesłanek, określonych w art. 15 ustawy o broni i amunicji, nie może być jednak utożsamiany z obowiązkiem wydania takiej osobie pozwolenia na broń palną. Do wydania takiego pozwolenia niezbędne jest bowiem jeszcze ustalenie innych ważnych przyczyn, uzasadniających wydanie pozwolenia na posiadanie wnioskowanej przez stronę ilości broni palnej. Ważną przyczyną posiadania broni, przedstawioną przez stronę, jest uzyskanie licencji PZSS, uprawniającej do uprawiania strzelectwa sportowego w dziedzinie strzelań pneumatycznych, kulowych i śrutowych oraz uzyskanie patentu strzeleckiego. Nadto, strona powołuje się we wniosku na członkostwo w klubie sportowym [...]. Tym samym strona przedstawiła dowody, iż może uprawiać strzelectwo sportowe, jednakże nie wskazała okoliczności, potwierdzających, że czynnie uprawia strzelectwo sportowe. Zapis "w szczególności", wprowadzony do art. 10 ust. 3 ustawy o broni i amunicji, wskazuje natomiast jednoznacznie, iż zamiarem ustawodawcy było określenie warunków niezbędnych do uzyskania pozwolenia, które jednak nie powoduje, że ich spełnienie skutkuje niejako automatycznie o wydaniu pozwolenia na broń. Przynależność do klubu sportowego nie może być jedynym argumentem, przekonywującym o konieczności wyposażenia strony w indywidualne pozwolenie na taką ilość broni palnej sportowej, gdyż to na klubach ciąży obowiązek zapewnienia swym członkom odpowiedniej ilości i jakości broni, która będzie adekwatna do stopnia wyszkolenia poszczególnych zawodników. Uprawianie strzelectwa sportowego powinno zatem być realizowane przy użyciu broni klubowej. Organ zaznaczył przy tym, iż celem tworzenia klubów strzeleckich jest umożliwienie ich członkom uprawiania strzelectwa sportowego i rekreacyjnego, bądź wyczynowego, a nie umożliwianie ich członkom uzyskania indywidualnego pozwolenia na broń palną. Niewątpliwie argumentem uzasadniającym wydanie indywidualnego pozwolenia na posiadanie broni palnej sportowej mogłyby być m.in. wybitne osiągnięcia w sporcie strzeleckim, czynne wykonywanie zawodu instruktora strzelectwa lub ponadprzeciętne zaangażowanie w uprawianie sportu strzeleckiego. Strona jednak nie dostarczyła dowodów na zaistnienie takich okoliczności. Wskazane przez wnioskodawcę okoliczności dokumentują zatem jednoznacznie, iż strona może czynnie uprawiać strzelectwo sportowe, nie dokumentują jednak by to robiła. Organ podkreślił jednocześnie, iż decyzja odmowna nie zamyka stronie możliwości uprawiania strzelectwa sportowego i podnoszenia swoich umiejętności w tej materii przy użyciu broni klubowej. Od decyzji tej M. W. w ustawowym terminie złożył odwołanie do Komendanta Głównego Policji, wnosząc o jej uchylenie i wydanie mu pozwolenia na broń do celów sportowych. W odwołaniu zarzucił organ I instancji naruszenie szeregu przepisów prawa materialnego i procesowego. Podkreślił, że spełnia wszystkie prawem wymagane kryteria do otrzymania pozwolenia i przedstawił ważną przyczynę posiadania broni. Ponadto podniósł, że istnieje podejrzenie, iż decyzję I instancji podpisała osoba nieupoważniona do działania w imieniu organu Policji. Po zapoznaniu się z odwołaniem oraz materiałami postępowania, organ odwoławczy pismem z dnia [...] grudnia 2011 r. poinformował stronę, iż zebrany w sprawie materiał dowodowy pozwala na uwzględnienie wniosku w zakresie jednego egzemplarza każdego rodzaju broni, tj. po jednym egzemplarzu broni bocznego zapłonu, broni centralnego zapłonu oraz broni gładkolufowej, natomiast nie daje podstaw do jego uwzględnienia w całości. Wskazano przy tym, że w materiałach postępowania brak jest dokumentów, potwierdzających, iż wnioskodawca strzela ze wszystkich rodzajów wnioskowanej broni, np. w formie komunikatów z zawodów strzeleckich czy wyciągów z treningów na strzelnicach klubowych. Jednocześnie, działając na podstawie art. 50 § 1 k.p.a., organ II instancji wezwał stronę do przedstawienia ważnej przyczyny posiadania dwunastu sztuk jednostek broni, ewentualnie dokumentów mogących je potwierdzić. Na powyższe pismo organu M. W. odpowiedział w piśmie z 29 grudnia 2011 r., w którym informacje organu uznał za bezprawne ultimatum i zapowiedź negatywnego rozpatrzenia jego odwołania. Jednocześnie poinformował, iż wobec takiego stanowiska organu zmienia swoje żądanie i wnosi o wydanie pozwolenia na sześć egzemplarzy broni palnej sportowej, tj. dwóch egzemplarzy broni bocznego zapłonu, dwóch egzemplarzy broni centralnego zapłonu oraz dwóch egzemplarzy broni gładkolufowej. Organ odwoławczy, ustosunkowując się do powyższego stanowiska, w kolejnym piśmie z dnia [...] stycznia 2012 r. poinformował stronę, że nie jest zobowiązana zgadzać się ze stanowiskiem organu, wyrażonym we wcześniejszym piśmie informacyjnym z dnia [...] grudnia 2011 r., w którym poinformowano ją o okolicznościach, jakie mogą mieć wpływ na ustalenie jej praw. Organ jednocześnie ponownie wskazał, że wydanie pozwolenia na żądaną przez wnioskodawcę ilość broni wymaga od niego wskazania okoliczności, potwierdzających, iż do uprawiania sportu właśnie taka ilość broni jest mu niezbędna. W odpowiedzi na powyższe pismo M. W. przesłał do Komendanta Głównego Policji pismo z dnia 17 stycznia 2012 r., w którym zawarł stwierdzenie: "...jasno i wyraźnie oświadczam, iż zmieniam swoje żądanie i wnoszę o wydanie mi pozwolenia na posiadanie łącznie trzech egzemplarzy broni palnej sportowej, tj. po jednym egzemplarzu broni bocznego zapłonu, broni centralnego zapłonu oraz broni gładkolufowej". Decyzją nr [...] z dnia [...] lutego 2012 r., wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 i art. 268a k.p.a. oraz art. 10 ust. 1 i ust. 2 pkt 4 oraz ust. 3 pkt 3 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji, Komendant Główny Policji uchylił w całości zaskarżoną decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji nr [...] z dnia [...] października 2011 r., odmawiającą wydania pozwolenia na broń palną do celów sportowych i orzekł wydanie M. W. pozwolenia na trzy jednostki broni palnej do celów sportowych, tj. jeden egzemplarz broni palnej bocznego zapłonu z lufą gwintowaną do 6 mm, jeden egzemplarz broni palnej centralnego zapłonu o lufach gwintowanych do 12 mm oraz jeden egzemplarz broni gładkolufowej. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, iż podstawą materialnoprawną rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie jest art. 10 ust. 1 i ust. 2 pkt 4 oraz ust. 3 pkt 3 ustawy o broni i amunicji. Podkreślił jednocześnie, iż z uwagi na reglamentowany dostęp do broni organy Policji stoją na stanowisku, że posiadanie każdego jej egzemplarza winno być uzasadnione obiektywnymi okolicznościami. Przepis art. 12 ustawy o broni i amunicji nakłada bowiem na organy Policji obowiązek określenia w decyzji wydającej pozwolenie na broń zarówno rodzaju, jak i liczby egzemplarzy broni. Ponadto zawarty przez ustawodawcę w art. 10 ust. 3 zwrot "w szczególności" nie oznacza, iż osoba ubiegająca się o pozwolenie na broń sportową, spełniająca m. in. wymienione w pkt 3 przesłanki, może się ubiegać o dowolną ilość broni. Tym samym organy Policji zobowiązane są ustalić w trakcie postępowania administracyjnego, czy wnioskodawca faktycznie strzela z broni, o którą się ubiega, a potwierdzeniem tego są m. in. komunikaty z zawodów lub wyciągi z treningów na strzelnicach klubowych. Organy Policji muszą brać bowiem pod uwagę nie tylko subiektywnie pojmowany interes konkretnego obywatela, ale także mieć na względzie interes społeczny (bezpieczeństwo i porządek publiczny), który przejawia się tym, aby w rękach osób fizycznych nie znajdowało się broni więcej, niż wynika to z ich faktycznych potrzeb. Zważywszy zatem, że strona spełnia formalne wymagania, wynikające z przepisów ustawy o broni i amunicji i nie zachodzą w stosunku do niej negatywne przesłanki, wymienione w przepisie art. 15 ust. 1 pkt 6 tej ustawy, Komendant Główny Policji uznał za zasadne przychylenie się do jej wniosku o wydanie pozwolenia na trzy jednostki broni sportowej. Brak jest bowiem powodów, dla których wydaniu stronie pozwolenia na broń palną sportową w ilości trzech egzemplarzy sprzeciwiałby się interes społeczny, natomiast za takim rozstrzygnięciem przemawia jej słuszny interes (art. 7 k.p.a.). Odnosząc się natomiast do zarzutu strony, iż decyzję organu I instancji podpisała osoba nie posiadająca upoważnienia do działania w imieniu organu Policji, organ odwoławczy wyjaśnił, iż zarzut ten jest bezzasadny, bowiem decyzją nr [...] z dnia [...] sierpnia 2006 r. [...] Komendant Wojewódzki Policji, na podstawie art. 268a k.p.a., upoważnił [...] M. M. do załatwiania spraw w jego imieniu, a w szczególności do wydawania decyzji administracyjnych. W skardze na powyższą decyzję, skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, M. W. zarzucił Komendantowi Głównemu Policji naruszenie: 1. art. 6, art. 7 i art. 8 k.p.a. w zw. z art. 7 Konstytucji poprzez poinformowanie skarżącego, jeszcze w toku postępowania administracyjnego przed wydaniem decyzji (tj. pismem z dnia [...] grudnia 2012 r. oraz pismem z dnia [...] stycznia 2012 r.), że materiał dowodowy pozwala na udzielenie skarżącemu pozwolenia jedynie na trzy sztuki broni i zapytanie, czy nadal podtrzymuje żądanie wydania pozwolenia na dwanaście sztuk broni, co skarżący odebrał jako wywieranie na niego nacisku w toku sprawy i próbę skłonienia go do znaczącego ograniczenia wniosku pod rygorem jego oddalenia w całości, a co z kolei stanowi rażące wręcz naruszenie zasady praworządności i prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie, a tym bardziej zasady związania organu żądaniem strony; 2. art. 10 ust. 1 w zw. z art. 10 ust. 3 pkt 3 i art. 15 ustawy z dnia 21 maj 1999 r. o broni i amunicji poprzez wydanie pozwolenia jedynie na trzy sztuki broni w sytuacji, gdy skarżący spełnił wszystkie ustawowe wymogi formalne do uzyskania pozwolenia na broń i nie zachodziły w jego przypadku przesłanki negatywne, a przepisy te nie uprawniały organu administracji do ograniczenia liczby jednostek broni objętych pozwoleniem; 3. art. 12 ust. 1 ustawy o broni i amunicji poprzez ograniczenie liczby jednostek broni, na które udzielono skarżącemu pozwolenia, pomimo, że przepis ten nie stanowi materialnej podstawy takiego ograniczenia ani źródła kompetencji organu administracji w tym zakresie, a wskazuje jedynie elementy decyzji administracyjnej, dotyczącej udzielenia pozwolenia na broń, albowiem jest wyłącznie "przepisem szczególnym" w rozumieniu art. 107 ust. 2 k.p.a.; 4. art. 7 k.p.a. poprzez przyjęcie, że interes społeczny nie sprzeciwia się wydaniu skarżącemu pozwolenia jedynie na trzy sztuki broni, a za takim rozstrzygnięciem przemawia słuszny interes skarżącego, w sytuacji, gdy organ administracji w żaden sposób nie uzasadnił, czy udzielenie skarżącemu pozwolenia na większą ilość broni godziłoby w interes społeczny (a jeśli tak, to w jaki konkretnie sposób) i gdy przyznanie pozwolenia na jedynie trzy sztuki broni narusza słuszny interes skarżącego, a to z uwagi na zasady i charakter dyscyplin strzeleckich, a co za tym idzie - rodzaj i ilość broni niezbędnych do wzięcia w nich udziału i podnoszenia kompetencji strzeleckich; 5. art. 11 k.p.a. poprzez zaniechanie precyzyjnego wyjaśnienia skarżącemu, dlaczego w jego sytuacji uzasadnione jest wydanie pozwolenia jedynie na trzy sztuki broni; 6. art. 80 k.p.a. poprzez przyjęcie, że materiał dowodowy pozwala na przyznanie skarżącemu pozwolenia wyłącznie na trzy jednostki broni, bez wskazania konkretnych dowodów, które uzasadniałyby takie ograniczenie i które uniemożliwiały przyznanie pozwolenia na większą ilość broni. Z uwagi na powyższe zarzuty, wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w części, w jakiej organ administracji orzekł wydanie pozwolenia jedynie na trzy jednostki broni palnej do celów sportowych, tj. jeden egzemplarz broni palnej bocznego zapłonu z lufą gwintowaną do 6 mm, jeden egzemplarz broni palnej centralnego zapłonu o lufach gwintowanych do 12 mm oraz jeden egzemplarz broni gładkolufowej oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, iż zaskarżona decyzja nie odpowiada prawu w zakresie, w jakim organ administracji ograniczył liczbę sztuk broni objętych pozwoleniem do jedynie trzech. Podkreślił, iż zaskoczony treścią pisma organu odwoławczego z dnia z dnia [...] grudnia 2011 r., odebrał takie stanowisko organu jako swoiste ultimatum i zapowiedź niechybnego wydania decyzji negatywnej, wobec czego - nie chcąc narażać się na oddalenie odwołania w całości - zmodyfikował wniosek i zwrócił się o wydanie pozwolenia na sześć sztuk broni. Wskazał jednak, że modyfikacja ta wynikała wyłącznie z odczuwanej przez niego presji i treści pisma organu administracji. Nie zrezygnował tym samym z ubiegania się o pozwolenie na dwanaście sztuk broni. Na skutek kolejnego pisma organu odwoławczego z dnia [...] stycznia 2012 r., obawiając się nadal o stanowisko organu i dostrzegając możliwość wydania decyzji odmownej, ograniczył swoje żądanie do trzech jednostek broni, nie ukrywając przy tym odczuwanej presji. W ocenie skarżącego opisane postępowanie organu administracji narusza art. 6, art. 7 i art. 8 k.p.a. w zw. z art. 7 Konstytucji RP w sposób rażący. Przede wszystkim dwukrotne stwierdzenie w toku postępowania administracyjnego, jeszcze przed wydaniem decyzji kończącej sprawę, że brak jest podstaw do wydania pozwolenia na więcej niż trzy sztuki broni należy uznać za przekazanie treści rozstrzygnięcia (chociażby potencjalnej czy spodziewanej) jeszcze przed jego wydaniem, a nawet przed zakończeniem postępowania dowodowego i przed wysłuchaniem skarżącego. Co więcej, takie sformułowanie stanowiska przez organ administracji jeszcze w toku postępowania i zapytanie skarżącego, czy zmieni wniosek we wskazanym przez organ zakresie, ograniczając go do trzech jednostek, należy odbierać jako próbę wpłynięcia na treść wniosku skarżącego i skłonienia go do ograniczenia żądania. Powyższe postępowanie organu administracji trudno zatem pogodzić z obowiązującą go zasadą praworządności oraz działania w sposób budzący zaufanie. Skarżący podkreślił przy tym, iż konstrukcja art. 63 § 3 k.p.a. w zw. z art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji zmusza do przyjęcia, że to wyłącznie wnioskujący winien wskazać liczbę jednostek broni, która ma być objęta pozwoleniem. Organy administracji, które są związane treścią wniosku, nie powinny zatem w toku prowadzonego postępowania administracyjnego wpływać na żądanie wnioskodawcy, a w szczególności nie powinny sugerować mu częściowego ograniczenia wniosku. W ocenie skarżącego zaskarżona decyzja narusza również art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji. Organ administracji przyjął bowiem, że skarżący spełnia przesłanki pozytywne do wydania mu pozwolenia na broń i że po jego stronie nie występują przesłanki negatywne. Mimo to dokonał sztucznego ograniczenia uprawnień skarżącego i do decyzji związanej wprowadził element stricte uznaniowy - ograniczenie ilościowe broni. Art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji nie daje natomiast podstawy do ograniczania liczby broni przy spełnieniu wszelkich przesłanek pozytywnych i braku przesłanek negatywnych. Dokonanie takiego ograniczenia należy więc uznać nie tylko za wprowadzenie elementu uznaniowego, ale także za wykroczenie przez organ administracji poza kompetencje, wynikające z ustawy o broni i amunicji. Skarżący zaznaczył jednocześnie, iż podstawą dokonanego ograniczenia nie może być art. 12 ust. 1 ustawy o broni i amunicji. Przepis ten ma bowiem wyłącznie charakter proceduralny i ogranicza się jedynie do wymienienia składników decyzji administracyjnej, dotyczącej pozwolenia na broń. Nie stanowi on zatem źródła kompetencji organu administracji do ograniczenia sztuk broni, na które jest wydawane pozwolenie. Wprowadzenie do ustawy o broni i amunicji regulacji art. 12 ust. 1 ma natomiast niewątpliwie związek z treścią art. 107 § 2 k.p.a., który stanowi, że przepisy szczególne mogą określać także inne składniki, które powinna zawierać decyzja. W ocenie skarżącego doszło także do naruszenia art. 7 k.p.a., gdyż organ administracji powołał się na interes społeczny, twierdząc przy tym, że nie stoi on na przeszkodzie przyznaniu na rzecz skarżącego pozwolenia na trzy jednostki broni. Organ administracji nie wyjaśnił jednak, czy przyznanie pozwolenia na większą ilość broni stanowiłoby jakiekolwiek zagrożenie dla interesu społecznego, a jeśli tak, to na czym konkretnie miałoby polegać owo niebezpieczeństwo, zwłaszcza wobec spełnienia wszelkich przesłanek pozytywnych i niewystąpienia przesłanek negatywnych. Co więcej, w sytuacji skarżącego przyznanie na jego rzecz pozwolenia jedynie na trzy sztuki broni stanowi naruszenie jego słusznego interesu, albowiem prowadzi w prosty sposób do ograniczenia jego aktywności sportowej i uniemożliwia mu podnoszenia umiejętności strzeleckich. Skarżący zarzucił ponadto, że organ administracji naruszył również art. 11 k.p.a. poprzez zaniechanie precyzyjnego wyjaśnienia, dlaczego w jego przypadku uzasadnione jest wydanie pozwolenia jedynie na trzy sztuki broni, a także art. 80 k.p.a. poprzez przyjęcie, że materiał dowodowy pozwala na przyznanie skarżącemu pozwolenia wyłącznie na trzy jednostki broni, bez wskazania konkretnych dowodów, które uzasadniałyby takie ograniczenie i które uniemożliwiały przyznanie pozwolenia na większą ilość broni. Komendant Główny Policji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Organ podkreślił przy tym, iż skarżący zmodyfikował swój pierwotny wniosek na etapie postępowania odwoławczego, wnosząc o przyznanie pozwolenia na trzy egzemplarze broni sportowej i wniosek ten został uwzględniony. Organ za niezasadne uznał zarzuty skargi, dotyczące naruszenia art. 6, art. 7 i art. 8 k.p.a. oraz art. 7 Konstytucji RP, podkreślając, iż podjął wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, przy uwzględnieniu interesu społecznego i słusznego interesu skarżącego. Zdaniem Komendanta Głównego Policji nie doszło również do naruszenia przepisów art. 15 ustawy o broni i amunicji. Komendant Główny Policji w toku prowadzonego postępowania administracyjnego stwierdził bowiem, iż skarżący spełnia formalne wymagania, wynikające z przepisów ustawy o broni i amunicji i nie zachodzą w stosunku do niego negatywne przesłanki, wymienione w przepisie art. 15 ust. 1 pkt 6 tej ustawy. Na tej podstawie uznał za zasadne przychylenie się do wniosku skarżącego o wydanie pozwolenia na trzy jednostki broni sportowej. Za błędne organ uznał także twierdzenie skarżącego jakoby doszło do naruszenia art. 12 ust. 1 ustawy o broni i amunicji oraz art. 11 k.p.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych, sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej, dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słusznościowych. Ponadto Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Dokonując oceny zasadności wniesionej przez M. W. skargi na decyzję Komendanta Głównego Policji, Sąd doszedł do przekonania, że skarga ta nie ma uzasadnionych podstaw. Odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutów skargi, dotyczących uchybienia przepisom postępowania, należy podkreślić, że takie uchybienia mogą prowadzić do uchylenia decyzji tylko wówczas, gdy są na tyle poważne, że ich naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie Sądu w zaskarżonej decyzji nie można dopatrzyć się naruszenia przepisów prawa procesowego w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. Należy w tym miejscu przypomnieć, iż postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie zostało zainicjowane wnioskiem M. W. z dnia 18 sierpnia 2011 r., w którym wystąpił on do [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji o wydanie mu pozwolenia na dwanaście egzemplarzy broni palnej do celów sportowych, tj. 3 jednostki broni palnej sportowej bocznego zapłonu, 7 jednostek broni palnej centralnego zapłonu z lufami gwintowanymi oraz 2 jednostki broni palnej centralnego zapłonu gładkolufowej. Powyższy wniosek został zmodyfikowany przez M. W. na etapie postępowania odwoławczego przed Komendantem Głównym Policji pismem z dnia 17 stycznia 2012 r., w którym wnioskodawca oświadczył, iż zmienia swoje żądanie i wnosi o wydanie pozwolenia na posiadanie łącznie trzech egzemplarzy broni palnej sportowej, tj. po jednym egzemplarzu broni bocznego zapłonu, broni centralnego zapłonu oraz broni gładkolufowej. W tej sytuacji Komendant Główny Policji, uwzględniając tak zmodyfikowany wniosek skarżącego, decyzją z dnia [...] lutego 2012 r., wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz art. 10 ust. 1 i ust. 2 pkt 4 oraz ust. 3 pkt 3 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji, uchylił w całości decyzję organu I instancji, odmawiającą wydania pozwolenia na broń palną do celów sportowych i orzekł o wydaniu M. W. pozwolenia na trzy jednostki broni palnej do celów sportowych, tj. jeden egzemplarz broni palnej bocznego zapłonu z lufą gwintowaną do 6 mm, jeden egzemplarz broni palnej centralnego zapłonu o lufach gwintowanych do 12 mm oraz jeden egzemplarz broni gładkolufowej. W ocenie Sądu za nieuzasadnione należy uznać zarzuty skargi, dotyczące naruszenia przez Komendanta Głównego Policji przepisów art. 7, art. 8 i art. 9 k.p.a. oraz art. 7 Konstytucji RP w związku z pismami jakie zostały skierowane przez ten organ do skarżącego na etapie postępowania odwoławczego. Należy w tym miejscu przypomnieć, iż zgodnie z art. 9 k.p.a. organy administracji publicznej są obowiązane do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków, będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Organy czuwają nad tym, aby strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa, i w tym celu udzielają im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek. Jak podkreśla się w doktrynie i orzecznictwie, w oparciu o powyższy przepis organ obowiązany jest do udzielania całokształtu informacji, związanej z załatwieniem danego rodzaju sprawy administracyjnej. Chodzi tu zarówno o informacje o przepisach prawa materialnego i procesowego, z których wynikają uprawnienia i obowiązki stron, mające wpływ na wynik sprawy, jak i o wyjaśnienia w zakresie sposobu interpretacji treści obowiązujących przepisów oraz co do sposobu postępowania, który umożliwi zapobieżenie szkodzie, mogącej wyniknąć z powodu nieznajomości prawa. Pisma Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2011 r. oraz z dnia [...] stycznia 2012 r., skierowane do strony na etapie postępowania odwoławczego, należy zatem ocenić jako realizację powyższego obowiązku informacyjnego, spoczywającego na organie. To, jak skarżący wykorzystał informacje przekazane przez organ odnośnie interpretacji przepisów ustawy o broni i amunicji zależało natomiast tylko i wyłącznie od niego. Skarżący nie musiał zatem modyfikować swojego pierwotnego wniosku o wydanie pozwolenia na broń sportową, a na ewentualną decyzję negatywną organu odwoławczego mógł wnieść skargę do sądu administracyjnego. Skarżący zdecydował się jednak na zmianę pierwotnego wniosku, o czym jednoznacznie świadczy treść jego pisma z dnia 17 stycznia 2012 r., skierowanego do Komendanta Głównego Policji, w którym wyraźnie oświadczył, iż zmienia swoje żądanie i wnosi o wydanie mu pozwolenia na posiadanie łącznie trzech egzemplarzy broni palnej sportowej, tj. po jednym egzemplarzu broni bocznego zapłonu, broni centralnego zapłonu oraz broni gładkolufowej. Decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2012 r. jest zgodna z powyższym, zmodyfikowanym wnioskiem strony i w całości ten wniosek uwzględnia. Sąd za niezasadne uznał także zarzuty skargi co do niewłaściwej interpretacji przez organ przepisów art. 10 ust. 1 w zw. z art. 10 ust. 3 pkt 3 oraz art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.). W ocenie Sądu, dokonując wykładni powyższych przepisów, należy mieć na względzie dwie główne kwestie. Po pierwsze, w polskim prawodawstwie uprawnienie do posiadania broni palnej nie należy do zakresu konstytucyjnych praw i wolności obywatelskich. Wręcz przeciwnie, uprawnienie to stanowi odstępstwo od generalnej zasady, iż prawo do posiadania broni jest ściśle reglamentowane i zawarowane jedynie dla ogólnie ujmowanej grupy funkcjonariuszy służb mundurowych. Skoro więc omawiane uprawnienie stanowi wyjątek od reguły, to takie ustalenie prowadzi do konkluzji, iż przepisy regulujące przedmiotową kwestię winny być interpretowane w sposób wysoce restrykcyjny. Wykładnia zaś przepisów ustawy o broni i amunicji powinna zmierzać w kierunku zawężającym, zamiast rozszerzającym. Drugą kwestią, którą należało brać pod uwagę przy dokonywaniu wykładni omawianych norm prawnych, jest to, iż ustawodawca przy tworzeniu przepisów prawa postępuje w sposób racjonalny. Nowo wprowadzane uregulowania winny więc pozostawać w spójności z generalnymi regulacjami, dotyczącymi konkretnej materii. Stąd więc należało założyć, że racjonalny ustawodawca, tworząc przepisy dotyczące materii stanowiącej wyjątek od reguły, iż prawa do posiadania broni palnej nie mają obywatele, nie dopuściłby do sytuacji, by do obrotu mogła dostać się bliżej nieograniczona ilość sztuk broni. Zgodnie z aktualnym brzmieniem art. 10 ust. 1 i ust. 3 pkt 3 ustawy o broni i amunicji, właściwy organ Policji wydaje pozwolenie na broń, jeżeli wnioskodawca nie stanowi zagrożenia dla samego siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego oraz przedstawi ważną przyczynę posiadania broni. Za ważną przyczynę uważa się w szczególności udokumentowane członkostwo w stowarzyszeniu o charakterze strzeleckim, posiadanie kwalifikacji sportowych, o których mowa w art. 10b, oraz licencji właściwego polskiego związku sportowego – dla pozwolenia na broń do celów sportowych. Przepis art. 12 ust. 1 ustawy o broni i amunicji stanowi natomiast, że pozwolenie na broń wydawane jest w drodze decyzji administracyjnej, w której określa się cel, w jakim zostało wydane oraz rodzaj i liczbę egzemplarzy broni. Organ Policji wydaje zatem pozwolenie na broń zawsze w określonym celu oraz w zakresie określonej w decyzji liczby i rodzaju egzemplarzy broni. W ocenie Sądu, w świetle powyższych regulacji nie do przyjęcia jest stanowisko prezentowane przez stronę skarżąca, że organy Policji nie mają obecnie żadnych kompetencji władczych w zakresie określenia w decyzji liczby i rodzaju egzemplarzy broni, lecz związane są w tym zakresie żądaniem strony, ubiegającej się o wydanie pozwolenia na broń. Należy przyznać rację organom Policji, że reglamentacyjny charakter ustawy o broni i amunicji wynika w szczególności z potrzeby zapewnienia bezpieczeństwa i szeroko rozumianego porządku publicznego. Nie może zatem oznaczać uprawnienia osoby spełniającej kryteria formalne do uzyskania pozwolenia na broń do uzyskania pozwolenia na nieograniczoną ilości egzemplarzy broni, według tylko jej uznania. Gdyby taka regulacja była zamysłem ustawodawcy, to przepis art. 12 ust. 1 ustawy byłby zbędny. Wystarczałoby bowiem ogólne pozwolenie, przesądzające co do zasady prawo do posiadania broni i określenie celu (np. sportowa). Kwestia rodzaju tej broni i liczby egzemplarzy broni uzależniona byłaby natomiast wyłącznie od woli osoby posiadającej takie pozwolenie i nie wymagałaby określenia w decyzji. Nietrafna jest zatem argumentacja skarżącego, że spełnienie przez niego kryteriów formalnych, określonych w art. 10 ust. 1 i ust. 3 pkt 3 ustawy, do uzyskania pozwolenie na broń palną do celów sportowych oznacza jego prawo do uzyskania pozwolenia na nieograniczoną ilość egzemplarzy i rodzajów broni do celów sportowych Tak więc w sytuacji, gdy skarżący domagał się pierwotnie udzielenia uprawnienia do posiadania 12 sztuk różnego rodzaju broni palnej do celów sportowych, winien przedstawić (wykazać) występowanie ważnej przyczyny posiadania każdego z rodzajów żądanej broni. Winien więc przekonać organ, iż każda sztuka broni, opisana we wniosku, jest mu niezbędna do uprawiania sportu strzeleckiego. Podnieść również należy, iż ustawodawca w art. 10 ust. 3 ustawy o broni i amunicji posłużył się zwrotem "w szczególności" przy określaniu ważnej przyczyny posiadania broni. Powyższe sprawia więc, iż intencją ustawodawcy nie było ograniczenie się wyłącznie do przesłanek wskazanych w powyższym przepisie przy ustalaniu ważnej przyczyny posiadania broni. Organ miał więc prawo żądania od skarżącego wykazania istnienia ważnej przyczyny posiadania wnioskowanej ilości sztuk broni palnej sportowej, również przy użyciu innych przesłanek. W tym stanie sprawy, nie podzielając argumentów zawartych w skardze, ani nie dopatrując się zarzucanych w niej naruszeń prawa oraz uznając, iż organ w sposób prawidłowy zebrał i ocenił materiał dowodowy, jak również że przy wykonywaniu tych czynności nie naruszył przepisów prawa, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270), orzekł, jak w sentencji wyroku.