II SA/Wa 776/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Kołodziej, Sędziowie WSA Sławomir Antoniuk (spr.), Ewa Grochowska – Jung, Protokolant spec. Marek Kozłowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 czerwca 2012 r. sprawy ze skargi R. G. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...] w przedmiocie utraty stypendium 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...]; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz art. 10 ust. 2 pkt 4 i ust. 7 pkt 2 w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 2, art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tekst jedn. Dz. U. z 2008 r. Nr 69, poz. 415 ze zm.), utrzymał w mocy decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...], orzekającą o utracie przez R. G. prawa do stypendium określonego w art. 41 ust. 3 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy z dniem [...] listopada 2011 r. W uzasadnieniu powyższej decyzji Wojewoda [...] podniósł, iż R. G. w dniu [...] lipca 2010 r. został zarejestrowany w Urzędzie Pracy [...] jako osoba bezrobotna. Prezydent [...] decyzją z tego samego dnia orzekł o uznaniu R. G. z dniem [...] lipca 2010 r. za osobę bezrobotną oraz o odmowie przyznania prawa do zasiłku. W dniu [...] października 2011 r. R. G. został skierowany przez Urząd Pracy [...] na szkolenie grupowe pn. "Prawo jazdy kategorii C wraz z kwalifikacją wstępną", odbywające się w okresie od dnia [...] października 2011 r. do dnia [...] grudnia 2011 r. Prezydent [...] decyzją z dnia [...] października 2011 r. nr [...] orzekł o przyznaniu R. G. prawa do stypendium w okresie odbywania szkolenia, od dnia [...] października 2011 r. w wysokości 120% zasiłku, o którym mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1 ustawy miesięcznie. W trakcie odbywania przez R. G. szkolenia wyszły na jaw okoliczności z których wynikało, że R. G. nie posiada wymaganych uprawnień - prawa jazdy kat. B umożliwiających kontynuowanie szkolenia. W związku z tym Prezydent [...] decyzją z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...], orzekł o utracie przez R. G. statusu osoby bezrobotnej z dniem [...] listopada 2011 r., ponieważ z własnej winy przerwał szkolenie oraz decyzją z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...], orzekł o utracie przez R. G. prawa do stypendium określonego w art. 41 ust. 3 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, w związku z utratą statusu osoby bezrobotnej z dniem [...] listopada 2011 r. Od powyższej decyzji R. G. złożył odwołanie do Wojewody [...], w którym podał, cyt.: "Muszę zaprotestować przeciwko decyzji o utracie stypendium okresowego, gdyż w tym przypadku może być mowa jedynie o jego czasowym wstrzymaniu". Organ II instancji po rozpatrzeniu odwołania i przeanalizowaniu dokumentacji sprawy nie znalazł podstaw do uwzględnienia odwołania i rozstrzygnięciem z dnia [...] lutego 1012 r. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W motywach rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, iż w myśl art. 41 ust. 1 powołanej ustawy, bezrobotnemu w okresie odbywania szkolenia, na które został skierowany przez starostę, przysługuje stypendium finansowane ze środków Funduszu Pracy. Wojewoda [...] stwierdził, iż Prezydent [...] orzekł o utracie przez R.G. prawa do stypendium określonego w art. 41 ust. 3 w związku z utratą statusu osoby bezrobotnej z dniem [...] listopada 2011 r. Natomiast przysługujące prawo do stypendium jest ściśle związane z posiadaniem przez osobę statusu osoby bezrobotnej. Stypendium szkoleniowe przyznawane jest osobie bezrobotnej na okres odbywania szkolenia. W przypadku przerwania z własnej winy szkolenia i tym samym utratą statusu osoby bezrobotnej Prezydent [...] zobowiązany był orzec o utracie prawa do stypendium. Decyzja Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2012 r. stała się przedmiotem skargi wniesionej przez R. G. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Warszawie. W skardze strona wniosła o przywrócenie jej uprawnień pozbawionych zaskarżoną decyzją, która została podjęta na skutek błędnego ustalenia stanu faktycznego sprawy. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł m. in., iż nie przerwał szkolenia z własnej woli, ani też nie odmówił udziału w jego uczestnictwie. Uczestniczył on we wszystkich kursach obejmujących część teoretyczną prawa jazdy kat. "C" oraz wstępną kwalifikację zawodową, a także jazdę samochodem ciężarowym w wymiarze 3 godzin (z wymaganych 20). Wstrzymanie dalszych jazd nastąpiło nie przez skarżącego, lecz ośrodek szkolenia na skutek zgłoszenia konieczności odbycia przez niego egzaminu kontrolnego na prawo jazdy kat. "B" z powodu przekroczenia ilości dopuszczalnych punktów karnych. Skarżący zaprzeczył, jakoby kiedykolwiek informował o zgubieniu prawa jazdy. Zawsze twierdził, że jego prawo jazdy zostało zatrzymane w 2007 r. na skutek błędów w nim zawartych. Zatem nie ponosi on winy w przerwaniu przedmiotowego szkolenia i wobec tego pozbawienie go statusu osoby bezrobotnej, a w dalszej konsekwencji stypendium, uważa za krzywdzące. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, uznał zarzuty skargi za bezzasadne oraz podtrzymał stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Podkreślić należy, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd bada, czy organ administracji orzekając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Należy dodać, że zgodnie z treścią art. 134 § ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz podstawą prawną. Skarga jest zasadna, albowiem w sprawie zaistniała przesłanka wznowieniowa z art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a., co obliguje Sąd do uchylenia zaskarżonej, jak i poprzedzającej ją decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] grudnia 2011 r. Przepis art. 41 ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tekst jedn. Dz. U. z 2008 r. Nr 69, poz. 415 ze zm.) stanowi, iż bezrobotnemu w okresie odbywania szkolenia, na które został skierowany przez starostę, przysługuje stypendium finansowane ze środków Funduszu Pracy. Z powołanego przepisu jednoznacznie wynika, iż prawo do ww. stypendium przysługuje tylko osobie bezrobotnej, a utrata statusu osoby bezrobotnej powinna pociągnąć za sobą konsekwencję utraty przedmiotowego świadczenia. W sprawie o sygn. akt II SA/Wa 777/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w dniu 28 czerwca 2012 r. wydał wyrok uchylający decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2012 r. i utrzymaną nią w mocy decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...], orzekającą o pozbawieniu skarżącego statusu osoby bezrobotnej z dniem [...] listopada 2011 r. z uwagi na przerwanie przez bezrobotnego szkolenia z własnej winy. Tym samym w niniejszej sprawie podjęto rozstrzygnięcie opierając się na błędnej przesłane, iż skarżący prawidłowo został pozbawiony statusu osoby bezrobotnej. To z kolei musi prowadzić do uchylenia decyzji wydanych w przedmiocie pozbawienia skarżącego stypendium finansowego. Wskazać należy, iż przyczyną przerwania przez skarżącego szkolenia grupowego pt. "Prawo jazdy kategorii C wraz z kwalifikacją wstępną" stało się ujawnienie faktu pozbawienia bezrobotnego uprawnienia do prowadzenia pojazdu kat. "B", z uwagi na przekroczenie dopuszczalnej liczby punktów karnych, na długo przed skierowaniem wymienionego na szkolenie. Jest to istotna nowa okoliczność faktyczna istniejąca w dacie orzekania o przyznaniu stypendium szkoleniowego, a nieznana wówczas organowi orzekającemu w sprawie. Zatem organ powinien przeanalizować, czy w sprawie tej nie zachodzi przesłanka określona w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Jeżeli natomiast organ zatrudnienia dojdzie do wniosku, iż skarżący świadomie złożył oświadczenie niezgodne z prawdą, co do posiadanych uprawnień do prowadzenia pojazdów mechanicznych, powinien także rozważyć zawiadomienie prokuratury o możliwości popełnienia przez skarżącego przestępstwa. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku. O wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji, Sąd orzekł w oparciu o przepis art. 152 powołanej ustawy.