II SA/Wa 777/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Anna Mierzejewska, Sędziowie WSA - Eugeniusz Wasilewski, - Janusz Walawski (spr.), Protokolant - Beata Gibzińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 lipca 2007 r. sprawy ze skargi R. S. na orzeczenie Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w W. z dnia [...] lutego 2007 r. nr [...] w przedmiocie zdolności do zawodowej służby wojskowej - oddala skargę - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 13 grudnia 2006 r. sygn. akt II SA/Wa 1277/06, po rozpoznaniu na rozprawie skargi R. S. na orzeczenie Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w W. z dnia [...] kwietnia 2006 r. nr [...] w przedmiocie zdolności do zawodowej służby wojskowej, uchylił zaskarżone orzeczenie i określił, iż nie podlega ono wykonaniu w całości. Przyczyną uchylenia powyżej określonego orzeczenia był fakt, iż jego uzasadnienie nie odpowiada wymaganiom określonym w art. 107 § 3 K.p.a. Zawiera ono bowiem jedynie lakoniczne i ogólne stwierdzenie, że orzeczenie Terenowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w L. z dnia [...] marca 2006 r. nr [...] wydane zostało po prawidłowo przeprowadzonym postępowaniu orzeczniczym, a rozpoznane schorzenia ustalono uwzględniając uaktualnione badania specjalistyczno – lekarskie jak i przedstawioną dokumentację lekarską. Organ nie ustosunkował się w żaden sposób do argumentów podniesionych w odwołaniu. Tego typu uzasadnienie wskazuje na niedbałość organu odwoławczego w rozpoznaniu sprawy i nie pozwala na rozpoznanie motywów, którymi kierowano się przy jej załatwieniu, a tym samym powoduje, że poprzez brak rzeczowej argumentacji decyzja w istocie "wymyka się spod kontroli". Rejonowa Komisja Lekarska w W., po rozpatrzeniu odwołania, działając na podstawie § 4 pkt 4 w zw. z § 3 pkt 4 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 maja 2004 r. w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej (Dz. U. Nr 133, poz. 1422 z późn. zm.), w dniu [...] lutego 2007 r. wydała orzeczenie nr [...], którym utrzymała w mocy orzeczenie Terenowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w L. z dnia [...] marca 2006 r. nr [...] w sprawie zdolności do zawodowej służby wojskowej. Organ odwoławczy w uzasadnieniu orzeczenia podał m.in., iż orzeczeniem organu pierwszej instancji R. S. został uznany za zdolnego do zawodowej służby wojskowej (kategoria Z) oraz za niezdolnego do zawodowej służby wojskowej w Żandarmerii Wojskowej (kategoria N). Jednocześnie ustalono brak związku stwierdzonych schorzeń ze służbą wojskową. W złożonym odwołaniu ww. nie zgodził się z uznaniem go za zdolnego do zawodowej służby wojskowej, brakiem związków ze służbą wojskową rozpoznanych schorzeń oraz nieprzyznaniem mu żadnej grupy inwalidzkiej. Zdaniem organu odwoławczego, orzeczenie organu pierwszej instancji zostało wydane na podstawie obowiązujących przepisów prawa, zgromadzoną i wymaganą dokumentację orzeczniczo – lekarską, właściwie przeprowadzoną procedurę postępowania orzeczniczego z wykonaniem badań konsultacyjnych lekarsko – specjalistycznych oraz z uwzględnieniem historii choroby PZP Wojewódzkiego Ośrodka Lecznictwa Psychiatrycznego Wojewódzkiej Przychodni Zdrowia Psychicznego w T., karty informacyjnej leczenia szpitalnego SSZZOZ – Oddział [...] w R. oraz historii choroby poradni [...]. Zarzut niestaranności przeprowadzonych badań, jak i nieuwzględnienie badań Wojewódzkiej Przychodni Zdrowia Psychicznego w T., przedstawiony przez R. S, uwzględniający powyższe ustalenia, jest bezzasadny. Rozpoznane schorzenia określone w orzeczeniu organu pierwszej instancji powodują niezdolność do służby w Żandarmerii Wojskowej, która wymaga zwiększonych predyspozycji zdrowotnych. Ustalone schorzenia w grupie rozpoznań nie stanowią przeciwwskazań do zawodowej służby wojskowej. Orzeczenie Rejonowej Komisji Lekarskiej w W. stało się przedmiotem skargi złożonej przez R. S. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez Terenową Wojskową Komisję Lekarską w L. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie R. S. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu podał, że komisje działały w sposób nieobiektywny i stronniczy, a Terenowa Wojskowa Komisja Lekarska w L. była "z góry ukierunkowana na orzeczenie o treści, która będzie odpowiadać Dowództwu Oddziału Specjalnego ŻW w M", bowiem jeszcze przed wydaniem orzeczenia jeden z tej komisji członków ujawnił jego treść. Ponadto badający go wcześniej lekarze nie wykazali się odpowiednim profesjonalizmem. W dalszej części powołał się na argumenty zawarte już w odwołaniu, wskazujące na związek jego schorzeń ze służbą wojskową. Reasumując – zdaniem skarżącego – wyniki jego badań i dokumentacja medyczna jednoznacznie wskazują, że jest on niezdolny do zawodowej służby wojskowej. W odpowiedzi na skargę Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska w W. wniosła o oddalenie skargi w zakresie dotyczącym określenia zdolności, wskazując na dotychczasowe ustalenia faktyczne. Natomiast w zakresie dotyczącym związku chorób i schorzeń ze służbą wojskową oraz nieokreślenia inwalidztwa i jego związku ze służbą organ wniósł o odrzucenie skargi, powołując się na stanowisko judykatury, że "od orzeczeń wojskowych komisji lekarskich w zakresie ustalenia związku stwierdzonych schorzeń ze służbą wojskową do celów odszkodowawczych lub zaopatrzenia emerytalnego oraz rentowego nie przysługuje skarga do Naczelnego Sądu Administracyjnego" (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 listopada 2000 r. o sygn. akt OSA 1/00 – ONSA 2001/2/47). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Skarga analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżone orzeczenie prawa nie narusza. Na wstępie należy podać, iż Sąd podzielił stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wyrażone w wyroku z dnia 13 grudnia 2006 r. sygn. akt II SA/Wa 1277/06 w zakresie przedmiotu orzekania. W uzasadnieniu tego wyroku Sąd stwierdził m.in., że "nie negując wyrażonego w odpowiedzi na skargę stanowiska organu, co do kwestii zaskarżalności orzeczeń wojskowych komisji lekarskich do sądu administracyjnego, nie można zgodzić się z wnioskiem Rejonowej Komisji Lekarskiej w W. o odrzucenie skargi R.S. z dnia 18 maja 2006 r., bowiem nie dotyczy ona orzeczenia wojskowej komisji lekarskiej w zakresie związku stwierdzonych schorzeń ze służbą wojskową. Należy zauważyć, że wnosząc o uchylenie orzeczenia Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w W. i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Terenową Wojskową Komisję Lekarską w L. lub rozstrzygnięcie zdolności do służby wojskowej, a także wskazując, iż wyniki badań i dokumentacji medycznej sporządzone w jego sprawie czynią go niezdolnym do służby wojskowej, skarżący neguje rozstrzygnięcie organu co do oceny swojego stanu zdrowia na potrzeby ustalenia zdolności do służby wojskowej. W skardze z dnia 18 maja 2006 r. R.S. odstąpił zatem od zarzutów dotyczących ustalenia związku stwierdzonych schorzeń ze służbą wojskową, które podniósł w odwołaniu od orzeczenia Terenowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w L. z dnia [...] marca 2006 r. i skoncentrował się jedynie na jego niezdolności do zawodowej służby wojskowej". Analiza skargi z dnia 14 marca 2007 r. prowadzi do wniosku, iż zakres żądania skarżącego nie uległ zmianie. Przechodząc do oceny legalności zaskarżonego orzeczenia wskazać należy, że zgodnie z przepisem § 3 pkt 1a rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 maja 2004 r. w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz. U. z 2004 r. Nr 133, poz. 1422 ze zm.) do terenowych wojskowych komisji lekarskich, stosownie do ich właściwości miejscowej, należy orzekanie o zdolności do zawodowej służby wojskowej żołnierzy zawodowych zajmujących stanowiska służbowe do stopnia etatowego kapitana (kapitana marynarki). Stosownie zaś do treści § 3 pkt 4f tego rozporządzenia do właściwości wymienionych komisji należy także orzekanie w stosunku do żołnierzy, o których mowa w pkt 1 lit. a, o zdolności do pełnienia służby w Żandarmerii Wojskowej. Przepis § 17 ust. 1 pkt 4 powołanego rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej stanowi zaś, że niezależnie od orzeczenia o zdolności do zawodowej służby wojskowej, w stosunku do żołnierzy zawodowych zajmujących niżej wymienione stanowiska służbowe oraz osób ubiegających się o wyznaczenie na takie stanowiska, wojskowe komisje lekarskie wydają orzeczenia o zdolności lub niezdolności do służby w Żandarmerii Wojskowej. W myśl natomiast § 4 pkt 1 rozporządzenia do rejonowych wojskowych komisji lekarskich, stosownie do ich właściwości miejscowej, należy rozpatrywanie odwołań od orzeczeń terenowych wojskowych komisji lekarskich. Zatem należy stwierdzić, że w zakresie dotyczącym oceny stanu zdrowia żołnierza na potrzeby ustalenia zdolności do służby wojskowej orzeczenia komisji lekarskich są decyzjami administracyjnymi, a orzekające komisje są w rozumieniu przepisów K.p.a. organami administracji publicznej. Zatem, w zakresie nieunormowanym przepisami szczególnymi, należy stosować przepisy K.p.a. Zgodnie z § 23 powoływanego rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej orzeczenie o zdolności do zawodowej służby wojskowej, o zdolności do pełnienia zawodowej służby wojskowej w poszczególnych rodzajach Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej i rodzajach wojsk oraz na poszczególnych stanowiskach służbowych, wojskowe komisje lekarskie wydają na podstawie badania lekarskiego i wyników badań specjalistycznych, dokumentacji medycznej oraz informacji i dokumentów, o których mowa w § 14, wykorzystując w szczególności: 1. odpis przebiegu zawodowej służby wojskowej z akt personalnych żołnierza zawodowego, 2. opinię służbowo-lekarską uwzględniającą historię choroby, przebieg leczenia i jego wyniki oraz czynniki ryzyka na stanowisku służbowym zajmowanym przez żołnierza zawodowego, 3. historie chorób leczenia ambulatoryjnego i szpitalnego, 4. wyniki pomiarów czynników szkodliwych występujących w środowisku służby, 5. kartę badań profilaktycznych i okresowych, 6. książkę zdrowia żołnierza zawodowego, 7. informacje zawarte w pisemnym oświadczeniu żołnierza zawodowego. Kontrola przez sąd administracyjny orzeczeń wojskowych komisji lekarskich o uznaniu za zdolnego do służby wojskowej obejmować więc będzie sprawdzenie prawidłowości postępowania poprzedzającego ustalenie stanu zdrowia żołnierza, a w szczególności, czy badania stanu zdrowia żołnierza były wszechstronne, oparte na wyczerpującym wywiadzie chorobowym i pełnych badaniach przedmiotowych oraz czy dokonana następnie kwalifikacja zdolności poborowego do służby wojskowej była zgodna z przepisami w sprawie zasad określania zdolności do służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 stycznia 2001 r. o sygn. akt III SA 2930/00 – LEX nr 47318). Ustalony między innymi w oparciu o wyżej wymienione dokumenty stan faktyczny sprawy winien znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu orzeczenia właściwej komisji lekarskiej. Ponieważ ustawa z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 179, poz. 1750 ze zm.) ani wydane na jej podstawie rozporządzenie wykonawcze nie precyzują, jakie elementy winno zawierać uzasadnienie orzeczenia wojskowej komisji lekarskiej, należy w tym zakresie stosować przepis art. 107 § 3 K.p.a. Po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 grudnia 2006 r., z przyczyn opisanych w stanie faktycznym, Rejonowa Komisja Lekarska w W. wydała zaskarżone orzeczenie. Orzeczenie to zawiera prawidłowe uzasadnienie, zgodne z wymaganiami określonymi w art. 107 § 3 K.p.a., które umożliwiło Sądowi jego kontrolę. Zdaniem Sądu, przeprowadzone przez organ postępowanie było również zgodne z obowiązującymi w tym zakresie przepisami. Organ w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy i dokonał prawidłowej jego oceny, czego wyrazem jest wydane rozstrzygnięcie w zakresie oceny zdolności skarżącego do służby wojskowej. Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 151 w zw. z art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji.