II SA/Wa 780/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Marek Pietras, Sędzia WSA Bronisław Szydło (spr.), Asesor WSA Przemysław Szustakiewicz, , Protokolant Izabela Tauter, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 września 2005 r. sprawy ze skargi A. P. o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 stycznia 2003 r. sygn. akt IISA 3782/02 na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2002 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby 1. uchyla postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 stycznia 2003r. sygn. akt II SA 3782/02 2. oddala skargę na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji Komendant Główny Policji rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] września 2002 r., wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 oraz art. 127 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, utrzymał w mocy rozkaz personalny Komendanta [...] Policji nr [...] z dnia [...] lipca 2002 r., wydanego na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 45 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jednolity: Dz. U. z 2002 r. Nr 7, poz. 58 z późn. zm.), którym zwolniono [...] A. P. ze służby w Policji z dniem [...] lipca 2002 r. W uzasadnieniu podał, że skoro A. P. za okres służby przygotowawczej otrzymał opinię służbową o nieprzydatności do służby, co w sprawie jest bezsporne, to zgodnie z powołanym art. 41 ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji, tego policjanta należało zwolnić ze służby w Policji. Z tych względów utrzymał w mocy powołany rozkaz personalny Komendanta [...] Policji nr [...] o zwolnieniu ze służby tego policjanta. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 listopada 2002 r. A. P. wnosił o uchylenie powyższych rozkazów personalnych, zarzucając, że wydalenie go ze służby w Policji było bezpodstawne, krzywdzące i bezzasadne. Przyznaje, że został usunięty z Ośrodka Szkolenia Policji w B. w związku z wymierzeniem mu przez Komendanta [...] Policji w O. kary dyscyplinarnej [...], ale wymierzenie mu tej kary, a następnie usunięcie z Ośrodka Szkolenia Policji w B. było niesłuszne. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 28 stycznia 2003 r., wydanym w sprawie o sygn. akt: II SA 3782/02 odrzucił, jako spóźnioną skargę A. P. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia [...] września 2002 r. w przedmiocie zwolnienia ze służby, gdyż rozkaz ten doręczono 8 października 2002 r., natomiast skarga została wniesiona dopiero 13 listopada 2002 r. A. P. wystąpił o wznowienie postępowania sądowego, powołując się na kserokopię pisma Kierownika Oddziału Doręczeń Urzędu Pocztowego [...] z dnia [...] marca 2003 r. informujące, że list polecony nr [...] (zawierający zaskarżony rozkaz personalny) doręczono mu 14 października 2002 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2003 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). Zgodnie z art. 13 § 2 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z § 1 pkt 13 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 25 kwietnia 2003 r. w sprawie utworzenia wojewódzkich sądów administracyjnych oraz ustalenia ich siedzib i obszarów właściwości (Dz. U. Nr 26, poz. 228), właściwym sądem do rozpoznania niniejszej sprawy jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie Stosownie do art. 273 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, można żądać wznowienia w razie późniejszego wykrycia takich środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu. Wykrycie środków dowodowych, w świetle tego przepisu, nie jest tożsame z obowiązkiem ich uzyskania, gdyż środki dowodowe – chociaż znane stronie – mogą być dla niej niedostępne. Kserokopia pisma Kierownika Oddziału Doręczeń Urzędu Pocztowego nr [...] z dnia [...] marca 2003 r., nie stanowiło środka dowodowego, lecz wyłącznie informację o tym, co wynika z tego środka dowodowego, jakim jest odpowiednia dokumentacja doręczenia, posiadana przez urząd pocztowy. Dlatego też Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 106 § 3 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wezwał Dyrektora [...] Urzędu Poczty w T., ul. [...] o dostarczenie do akt sprawy oryginału potwierdzenia odbioru przesyłki pocztowej nr [...], nadanej w Urzędzie Pocztowym Warszawa [...] w dniu 9 października 2002 r., adresowanej do skarżącego. W odpowiedzi z dnia 27 lipca 2005 r. p.o. Zastępcy Dyrektora [...] Urzędu Pocztowego w T. S. M. wyjaśnił, że opierając się na dokumentach oddawczych Oddziału Doręczeń Urzędu Pocztowego [...] z 2002 r., ustalił, że przesyłka polecona nr [...] została doręczona adresatowi w dniu 14 października 2002 r. Odbiór przesyłki pokwitował ojciec adresata – W. P. Mając tak ustalony stan faktyczny Sąd uznał, że w rozpatrywanej sprawie wykazano, że zachodzi przesłanka do wznowienia postępowania określona w art. 273 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Skoro kwestia zasadności wznowienia postępowania została już rozstrzygnięta, Sąd, zgodnie z art. 282 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, rozpoznał na nowo skargę A. P. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia [...] września 2002 r., utrzymujący w mocy rozkaz personalny Komendanta [...] Policji nr [...] z dnia [...] lipca 2002 r. o zwolnieniu skarżącego ze służby w Policji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie należy zaznaczyć, że zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej. Innymi słowy, sąd administracyjny nie orzeka co do istoty sprawy w zakresie danego przypadku, lecz jedynie kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w tym postępowaniu, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego. Rozpatrując pod tym kątem skargę p. A. P. na powołany rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji, Sąd stwierdził, że Komendant Główny Policji, podejmujący zaskarżoną decyzję w przedmiocie zwolnienia skarżącego ze służby w Policji nie dopuścił się naruszenia prawa materialnego, ewentualnie przepisów postępowania w stopniu, w jakim mogłoby to mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Podstawę materialnoprawną zwolnienia A. P. ze służby w Policji stanowił przepis art. 41 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. – o Policji (tekst jednolity: Dz. U. z 2002 r. Nr 7, poz. 58 z późn. zm.). Przepis ten stanowi, że policjanta zwalnia się ze służby w przypadku nieprzydatności do służby, stwierdzonej w opinii służbowej w okresie służby przygotowawczej. Niewątpliwie zasadnicza przesłanka wynikająca z tego przepisu została spełniona, bowiem A. P. za okres odbywania służby przygotowawczej w Policji, otrzymał opinię służbową o nieprzydatności do służby w Policji. Nie ukończył bowiem szkolenia zawodowego w Ośrodku Szkolenia Policji w B., gdyż z tego Ośrodka został wydalony w związku z wymierzeniem mu przez Komendanta [...] Policji w O. prawomocnym orzeczeniem, po przeprowadzonym postępowaniu dyscyplinarnym, [...]. W tym miejscu zaznaczyć należy, że bez znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy są przyczyny, dla których skarżący nie składał odwołania od tego orzeczenia dyscyplinarnego (o wymierzeniu mu kary dyscyplinarnej [...]). Zatem brak jest podstaw do kwestionowania zasady zwolnienia skarżącego ze służby w Policji, bowiem pozostawałoby to w sprzeczności z zebranym w sprawie materiałem dowodowym, a nawet twierdzeniem samego skarżącego, który przyznaje, że taką negatywną ocenę jego służby otrzymał. Skoro dokonane skarżącemu zwolnienie ze służby wynikało z rzeczywistego otrzymania przez niego – za okres służby przygotowawczej, opinii służbowej o nieprzydatności do służby, to była podstawa do zastosowania przepisu art. 41 ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji i dlatego jego skargę na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji nr [...] należało oddalić. Wobec tego, że w art. 282 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi brak jest określenia rodzaju rozstrzygnięcia, jakie powinno zapaść po rozpoznaniu skargi o wznowienie postępowania, Sąd uchylił postanowienie NSA o odrzuceniu skargi w punkcie 1 sentencji i skargę oddalił – w punkcie 2 sentencji. Choć tego rodzaju rozstrzygnięcia nie przewiduje art. 282 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd uznał, że jest ono dopuszczalne, bowiem w innym przypadku nie można by zrealizować normy art. 270 tej ustawy pozwalającej na wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym postanowieniem.