II SA/Wa 781/12

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Iwona Malicka po rozpoznaniu w dniu 3 października 2012 r. w Warszawie na posiedzeniu niejawnym wniosku radcy prawnego T. L. o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu w sprawie ze skargi L. S. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2012 r. nr [...] w przedmiocie utraty statusu osoby poszukującej pracy postanawia: odmówić przyznania radcy prawnemu T. L. kosztów nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 31 maja 2012 r. oddalił skargę wniesioną przez L. S. na decyzję Wojewody [...] w przedmiocie utraty statusu osoby poszukującej pracy. Skarżący złożył w ustawowym terminie wniosek o sporządzenie uzasadnienia wydanego przez Sąd orzeczenia, a następnie wniósł o przyznanie mu prawa pomocy. Postanowieniem referendarza sądowego z dnia 13 lipca 2012 r. zostało przyznane L. S. prawo pomocy w zakresie ustanowienia radcy prawnego z urzędu. Okręgowa Izba Radców Prawnych w [...] wyznaczyła pełnomocnikiem dla skarżącego radcę prawnego T. L. Pismem z dnia 14 września 2012 r. wyznaczony pełnomocnik wystąpił z wnioskiem o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu. Jednocześnie oświadczył, że koszty te nie zostały opłacone w całości ani w części. Mając na względzie powyższe zważono, co następuje: Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), wyznaczony radca prawny otrzymuje wynagrodzenie według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności radców prawnych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Należy podkreślić, że pełnomocnik ustanowiony w ramach przyznanego stronie prawa pomocy, o którym mowa w powołanym przepisie, otrzymuje wynagrodzenie w związku z faktycznym udzieleniem pomocy prawnej (por. postanowienie NSA z dnia 22 grudnia 2004 r., sygn. akt OZ 720/04, publ. ONSAiWSA 2005/5/93). Z treści art. 250 cytowanej ustawy wynika więc obowiązek ustalenia, czy pomoc prawna została rzeczywiście stronie udzielona. Sąd bowiem, w tym zakresie, odpowiada za zasadność i legalność wydatkowania środków publicznych. Stawki wynagrodzenia i zasady ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej radcy prawnego uregulowane zostały w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 z późn. zm.), zwanym dalej rozporządzeniem. W § 14 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia, zostały wskazane konkretne czynności procesowe, za które przysługuje zwrot kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w drugiej instancji. W przypadku ustanowienia pełnomocnika z urzędu po zakończeniu postępowania przed sądem pierwszej instancji, wyrazem udzielenia pomocy prawnej stronie może być sporządzenie przez niego skargi kasacyjnej lub też opinii o braku podstaw do jej wniesienia. Opinia powinna zostać sporządzona na piśmie i doręczona przez pełnomocnika stronie, a pełnomocnik, składając wniosek o zasądzenie kosztów udzielonej pomocy prawnej, powinien wykazać (np. przez nadesłanie odpisu sporządzonej opinii do Sądu wraz z kopią dowodu jej nadania do mocodawcy), że opinia została sporządzona na piśmie i przekazana stronie. W niniejszej sprawie – jak wynika z akt – pełnomocnik zapoznał się z aktami sprawy, nie wniósł jednak skargi kasacyjnej ani nie sporządził opinii o braku podstaw do jej wniesienia. Ponadto we wniosku z dnia 14 września 2012 r. nie wskazał za jakie czynności domaga się przyznania kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Z uwagi na to, iż ustanowiony w niniejszej sprawie pełnomocnik z urzędu nie wykazał, iż udzielił stronie pomocy prawnej poprzez podjęcie czynności wskazanych w rozporządzeniu, należy uznać, że nie zostały spełnione warunki, uzasadniające przyznanie radcy prawnemu T. L. żądanego wynagrodzenia. Z tych względów, na podstawie art. 250 ppsa w związku z § 14 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia oraz w związku z art. 258 § 2 pkt 8 ppsa, postanowiono jak w sentencji.