II SA/Wa 781/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Olga Żurawska - Matusiak (spr.) Sędziowie WSA Ewa Pisula – Dąbrowska Janusz Walawski Protokolant starszy referent Marcin Borkowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 stycznia 2014 r. sprawy ze skargi L. J. na postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia oddala skargę. Postanowieniem z [...] lutego 2013 r. Minister Finansów, na podstawie art. 134 w zw. z art. 144 K.p.a. stwierdził niedopuszczalność zażalenia na postanowienie Szefa Służby Celnej z [...] maja 2012 r. w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do złożenia odwołania. W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia organ wskazał następujący stan faktyczny i prawny. [...].11.2009 r. Dyrektor Izby Celnej w [...], działając na podstawie art. 223 ust. 1 i 5 oraz art. 115 ust. 1 pkt 2 lit. e ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej, mianował L. J.(dalej jako skarżący) z dniem [...] listopada 2009 r. na stopień służbowy [...] w korpusie podoficerów Służby Celnej. Ww. akt mianowania skarżący odebrał w dniu 24 grudnia 2009 r. Pismem z [...] sierpnia 2010 r. skarżący zwrócił się do Dyrektora Izby Celnej w [...] o ponowne rozpatrzenie aktu mianowania ze względu na niezgodność z ustawą o Służbie Celnej. [...] października 2010 r. Dyrektor Izby Celnej udzielił odpowiedzi na ww. pismo. Pismem z [...] listopada 2010 r. skarżący złożył, za pośrednictwem Dyrektora Izby Celnej w [...], odwołanie do Szefa Służby Celnej. Wraz z odwołaniem skierowany został wniosek o przywrócenie terminu na złożenie odwołania z uwagi na brak pouczenia, co do trybu zaskarżenia aktu mianowania. Decyzją nr [...] z [...] maja 2011 r. Szef Służby Celnej utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy w zakresie korpusu. Na powyższą decyzję skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z 2 grudnia 2011 r., sygn. akt II SA/Wa 1598/11 stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji, uznając, że odwołanie zostało złożone po terminie. W związku z prowadzonym postępowaniem w sprawie odwoławczej oraz mając na uwadze wniosek skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, Szef Służby Celnej pismem z [...] lutego 2012 r. zwrócił się do skarżącego o wskazanie w jakim dniu powziął wiadomość o możliwości wniesienia odwołania od decyzji – aktu mianowania. W odpowiedzi skarżący podał, iż nie jest w stanie, z powodu dość długiego upływu czasu wskazać konkretnej daty, w jakiej powziął wiadomość o możliwości złożenia odwołania od aktu mianowania. Jednocześnie zgodził się ze stwierdzeniem zawartym w wyroku WSA o sygn. akt II SA/Wa 1598/11, że powinna być to data [...] sierpnia 2010 r. Szef Służby Celnej pismem z [...] marca 2012 r., po raz kolejny, zwrócił się do skarżącego o wskazanie konkretnej daty w jakim dniu powziął wiadomość o możliwości wniesienia odwołania od aktu mianowania, na które skarżący nie udzielił odpowiedzi. Postanowieniem nr [...] z [...] maja 2012 r. Szef Służby Celnej odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Ww. postanowienie skarżący otrzymał 5 czerwca 2012 r. Pismem nadanym [...] czerwca 2012 r. skarżący złożył zażalenie do Ministra Finansów na postanowienie Szefa Służby Celnej. Po rozpatrzeniu zażalenia Minister Finansów, postanowieniem nr [...] z [...] lipca 2012 r., utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie Szefa Służby Celnej. Na ww. postanowienie Ministra Finansów skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wyrokiem z 8 listopada 2012 r., sygn. akt II SA/Wa 1608/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził nieważność postanowienia Ministra Finansów nr [...] z [...] lipca 2012 r. W uzasadnieniu powyższego wyroku Sąd wskazał, iż zgodnie z art. 59 K.p.a. o przywróceniu terminu postanawia właściwy w sprawie organ administracji publicznej. Od postanowienia o odmowie przywrócenia terminu służy zażalenie (§ 1). O przywróceniu terminu do wniesienia odwołania lub zażalenia postanawia ostatecznie organ właściwy do rozpatrzenia odwołania lub zażalenia (§ 2). W sprawie skarżący wraz z odwołaniem od decyzji (aktu mianowania) wniósł o przywrócenie terminu do jego wniesienia. Zatem w oparciu o powołany przepis art. 59 § 2 K.p.a., o przywróceniu terminu winien był postanowić ostatecznie Szef Służby Celnej, jako organ odwoławczy. Od jego rozstrzygnięcia w tym zakresie nie przysługiwał środek zaskarżenia w postaci zażalenia do Ministra Finansów. Sąd uznał, że rozpatrując przedmiotowe zażalenie od ostatecznego postanowienia Szefa Służby Celnej Minister Finansów rażąco naruszył przepis art. 59 § 2 K.p.a. W związku z powyższym oraz mając na uwadze treść art. 153 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym, Minister Finansów wydał powołane na wstępie postanowienie, w którym zważył, że, stosownie do regulacji zawartej w art. 59 K.p.a., na postanowienie o odmowie przywrócenia terminu przysługuje zażalenie, natomiast w przypadku, gdy postanowienie wydał organ właściwy do rozpoznawania odwołania lub zażalenia (w przedmiotowej sprawie Szef Służby Celnej), zażalenie nie służy. Takie postanowienie wydane przez organ, o którym mowa w art. 59 § 2 K.p.a., jest ostateczne i jako orzeczenie kończące postępowanie w tym zakresie podlega zaskarżeniu do wojewódzkiego sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 P.p.s.a. Jednocześnie organ zauważył, że pouczenie zawarte w postanowieniu z [...] maja 2012 r. było błędne, jednakże z błędnego pouczenia nie można wywodzić dopuszczalności wniesienia zażalenia. W skardze na powyższe postanowienie skarżący przytoczył okoliczności faktyczne odnoszące się do wydanego aktem mianowania i postępowania odwoławczego z nim związanego. Nawiązując do wniosku o przywrócenie terminu do złożenia odwołania skarżący podał, że uchybienie terminu nie nastąpiło z jego winy, gdyż pierwsze odwołanie wniósł 2 miesiące przed przyznaniem przez Szefa Służby Celnej prawa do wnoszenia odwołań od aktów mianowania. Podjął zatem wszelkie możliwe starania, by dokonać czynności procesowej w zakreślonym terminie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, zauważając jednocześnie, że nie może odnieść się do zawartego w skardze zarzutu naruszenia art. 58 § 1 K.p.a., ponieważ postanowienie z [...] lutego 2013 r. nie dotyczy odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sąd administracyjny wykonuje wymiar sprawiedliwości, poddając kontroli decyzje i postanowienia wydawane przez organy administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem, badając, czy właściwie zastosowano przepisy prawa materialnego i przestrzegano przepisów proceduralnych w postępowaniu administracyjnym. Tylko w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa Sąd władny jest wzruszyć zaskarżone rozstrzygnięcie. Art. 145 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej jako P.p.s.a.) określa sytuacje, w jakich decyzje i postanowienia podlegają uchyleniu. Zgodnie z art. 153 P.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Skarga analizowana stosownie do podanych kryteriów kontroli rozstrzygnięć administracyjnych przez sąd podlega oddaleniu. Na wstępie dalszych rozważań zasadnym jest podkreślenie, że przedmiotem kontroli Sądu było postanowienie Ministra Finansów z [...] lutego 2013 r. stwierdzające niedopuszczalność zażalenia w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do złożenia odwołania. To bowiem podany w skardze przedmiot zaskarżenia wyznacza wiążące granice sprawy rozpoznawanej przez Sąd. Oznacza to, że Sąd nie był uprawniony, w ramach rozpoznawania przedmiotowej skargi, do kontroli zgodności z prawem postanowienia Szefa Służby Celnej z [...] maja 2012 r. odmawiającego przywrócenia do wniesienia odwołania od decyzji Dyrektora Izby Celnej w [...] z [...] listopada 2009 r. Nie mógł zatem oceniać, czy do uchybienia terminu doszło bez winy skarżącego. Możliwe byłoby to bowiem jedynie w sytuacji rozpoznawania skargi na określone powyżej postanowienie. Kontrolując natomiast legalność postanowienia Ministra Finansów z [...] lutego 2013 r. stwierdzającego niedopuszczalność zażalenia Sąd zważył, że rozstrzygnięcie organu wynikało z wiążącej oceny Sądu wyrażonej w wyroku z 8 listopada 2012 r. w sprawie o sygn. akt II SA/Wa 1608/12. W sprawie tej Sąd, odwołując się do przepisu art. 59 K.p.a., wskazał, że o przywróceniu terminu winien był postanowić ostatecznie Szef Służby Celnej jako organ odwoławczy. Wniosek o przywrócenie terminu dotyczył bowiem odwołania od decyzji Dyrektora Izby Celnej w [...]. Od rozstrzygnięcia Szefa Służby Celnej – jak wywiódł Sąd – nie przysługiwał środek zaskarżenia w postaci zażalenia do Ministra Finansów. Jest to orzeczenie kończące postępowanie w tym zakresie i jako takie podlega zaskarżeniu do wojewódzkiego sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 2 P.p.s.a. Uwzględniając powyższe organ – stosownie do art. 134 K.p.a. – obowiązany był stwierdzić w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania. Niedopuszczalność odwołania z przyczyn przedmiotowych obejmuje bowiem m.in. przypadki wyłączenia przez przepisy prawne możliwości zaskarżenia orzeczenia organu w toku instancji i taka sytuacja wystąpiła w rozpoznawanej sprawie. W okolicznościach przedmiotowej sprawy podkreślenia wymaga, że dopuszczalności wniesienia zażalenia nie można wywodzić z błędnego pouczenia zawartego w postanowieniu z [...] maja 2012 r. Możliwość skorzystania ze środków zaskarżenia musi wynikać z przepisów prawa. Przepis art. 59 § 2 K.p.a. jest jednoznaczny w swej treści, stanowiąc, że o przywróceniu terminu do wniesienia odwołania postanowienia ostatecznie organ właściwy do rozpatrzenia odwołania. Postanowienie odmawiające przywrócenia terminu do wniesienia odwołania zamyka postępowanie. Reasumując uznać należy, że rozstrzygnięcie organu stwierdzające niedopuszczalność zażalenia, uwzględniające regulację zawartą w art. 59 § 2 K.p.a., jest zgodne z prawem i znajdujące oparcie w art. 134 K.p.a. Dlatego też skargę na postanowienie Ministra Finansów z [...] lutego 2013 r., jako pozbawioną uzasadnionych podstaw, należało oddalić na zasadzie art. 151 P.p.s.a.