II SA/Wa 784/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Maciejuk (spr.), Sędziowie WSA Iwona Dąbrowska, Ewa Marcinkowska, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 4 października 2017 r. sprawy ze skargi Fundacji [...] z siedzibą w W. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie dostępu do informacji publicznej oddala skargę. Komendant Wojewódzki Policji w [...] decyzją nr [...] z dnia [...] marca 2017 r., na podstawie art. 5 oraz art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 1764) odmówił udzielenia Fundacji [...] informacji publicznej żądanej we wniosku z dnia [...] lutego 2017 r., tj. 1) sprawozdania, o którym mowa w art. 20ca ustawy o Policji złożonego przez Komendę Wojewódzką Policji w [...] do właściwego sądu okręgowego za okres od [...] lipca do [...] grudnia 2016r.; 2) informacji z rejestrów wystąpień o uzyskanie danych telekomunikacyjnych, pocztowych i internetowych za okres od [...] lipca do [...] grudnia 2016rv obejmujących rodzaje i cele, dla których dane były pozyskane. Prosimy o wskazanie dla każdego z rodzajów danych sumy wystąpień. W uzasadnieniu organ podał, że stosując się do zapisów zawartych w nowelizacji z dnia 15 stycznia 2016 r. ustawy o Policji - art. 20c ust.5 oraz Decyzji nr [...] KGP z dnia [...].04.2016r. i Decyzji nr [...] KGP z dnia [...].07.2017r. w sprawie uzyskiwania i przetwarzania przez Policję danych telekomunikacyjnych, pocztowych oraz internetowych - prowadzi rejestr wystąpień o dane telekomunikacyjne - określone w art. 180c i 180d ustawy z dnia 16 lipca 2004r. Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. z 2014 r. poz. 243, z późn. zm.). Rejestr ten prowadzi się w formie elektronicznej z zachowaniem przepisów o ochronie informacji niejawnych a dane zawarte w rejestrze wystąpień traktuje się jako tajemnicę prawnie chronioną przewidzianą dla informacji niejawnych o klauzuli tajności "Zastrzeżone". Organ poinformował, że realizując nałożony obowiązek przesyłania sprawozdania z ilości uzyskanych danych telekomunikacyjnych, pocztowych i internetowych w okresach półrocznych, który został określony w art. 20ca ustawy o Policji, wytworzonemu dokumentowi sprawozdania nadano klauzulę "Zastrzeżone", co jest zgodne z dyspozycją określoną w przepisach o ochronie informacji niejawnych. Natomiast postanowieniem Wiceprezesa Sądu Okręgowego w [...] z dnia [...].07.2016r. l.dz. [...], określono sposób dostarczenia sprawozdania. Organ podał w jakim dniu sprawozdanie dotyczące danych telekomunikacyjnych, pocztowych i internetowych za okres od [...] lipca do [...] grudnia 2016r. zostało przesłane do Sądu Okręgowego w [...]. Powołując się na art. 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej zawierający ograniczenie dostępu do informacji z uwagi na zakres i zasady określone w ustawie o ochronie informacji niejawnych oraz ochronę innych tajemnic ustawowo chronionych organ podniósł, iż przekazanie Fundacji danych sprawozdawczych nie jest możliwe. Wskazano, że informacje niejawne mogą być udostępnione wyłącznie osobie uprawnionej, muszą być przetwarzane w warunkach uniemożliwiających nieuprawnione ujawnienie oraz muszą być chronione, co też organ czyni wydając decyzję odmawiającą dostępu do wnioskowanych informacji w całości, z uwagi na fakt, że udzielenie odpowiedzi wiązałoby się z ujawnieniem informacji. W odwołaniu Fundacja podniosła, że jej zdaniem informacje, których żąda nie powinny być objęte wyłączeniem od obowiązku udostępnienia z uwagi na ochronę informacji niejawnych. Wskazała, że przez wiele lat przed wprowadzeniem nowelizacji ustawy o Policji, Policja udostępniała informacje analogiczne do tych, których dotyczy sprawozdanie. W ocenie Fundacji nie ma podstaw, że samo "przekazywanie z zachowaniem przepisów o ochronie informacji niejawnych" jest podstawą do oznaczenia klauzulą "zastrzeżone". Odwołujący się wskazał, że uznając, że udostępnienie sprawozdania jest niemożliwe, organ mógł udzielić informacji dotyczącej pytania nr 2 z wniosku Fundacji. Pytanie to dotyczy bowiem wyabstrahowanych z rejestrów danych, które w żaden sposób nie mogą negatywnie wpływać na możliwość wykonywania przez Policję jej zadań, w szczególności ponieważ dotyczą działań przeszłych, a jednocześnie dają szanse obywatelom na dowiedzenie się, w jakich celach Policja wykorzystuje pozyskiwane dane. Komendant Główny Policji decyzją nr [...] z dnia [...] kwietnia 2017 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ przedstawił stan faktyczny sprawy. Następnie stwierdził, że w sytuacji zawnioskowania o informację publiczną a zarazem niejawną, adresat wniosku o udostępnienie informacji publicznej obowiązany jest zastosować się do regulacji zawartej w art. 5 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, stanowiącej, iż dostęp do informacji publicznej podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz innych tajemnic ustawowo chronionych. W ocenie Komendanta Głównego Policji wynikająca z tego przepisu norma prawna, niezależnie od przyjętej metody jej wykładni, nie pozostawia żadnych wątpliwości, że w przypadku gdy informacja publiczna posiada jednocześnie walor informacji niejawnej, wówczas w ramach badania relacji dwóch wartości jakimi są prawo dostępu do informacji publicznej i konieczność ochrony informacji niejawnych, priorytet uzyskuje ochrona informacji niejawnej przed nieuprawnionym dostępem do niej osób trzecich. Organ podkreślił, że zasady bezpieczeństwa uniemożliwiają udostępnienie informacji, o których mowa we wniosku, osobie postronnej, w tym osobie działającej w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Z przepisu art. 5 ust. 1 u.d.i.p. nie wynika obowiązek podawania przyczyn objęcia określonych informacji ochroną właściwą dla informacji niejawnych. Warto przy tym zaznaczyć, że status niejawności informacji, o których mowa we wniosku z dnia [...] lutego 2017 r., wynika wprost z przepisów ustawy o Policji, konkretnie art. 20c ust. 5 i art. 20ca ust. 2. Na poziomie ustawodawczym przesądzono, że informacje z rejestrów wystąpień o uzyskanie danych telekomunikacyjnych, pocztowych i internetowych oraz sprawozdanie, których domagał się wnioskodawca, zostały ex lege uznane za podlegające ochronie w trybie przepisów o ochronie informacji niejawnych. Z powyższego wynika zatem oczywisty wniosek, że motywy sankcjonujące niejawność tych informacji służyć mają prawidłowemu wykonywaniu przez Policję jej podstawowego zadania jakim jest ochrona bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymywanie bezpieczeństwa i porządku publicznego. W przeciwnym bowiem wypadku ustawodawca nie miałaby potrzeby wprowadzenia tak wyraźnego, wyłożonego wprost w ustawie o Policji, obowiązku nadawania omawianym informacjom niejawnego statusu. W ocenie organu drugiej instancji, na tle przywołanych przepisów, nie można mówić o niedostatecznym wyjaśnieniu okoliczności nadania omawianym informacjom waloru niejawności, gdyż wynika to wprost z przepisów powszechnie obowiązującego prawa. Organ stwierdził, że nie sposób przyjąć za przekonującą tezę odwołującej się, jakoby z przepisu art. 20ca ust. 2 ustawy o Policji wynikał obowiązek wyłącznie niejawnego przekazania sprawozdania, o którym mowa w dalszej części tego przepisu. KGP podniósł, że zasugerowany przez Fundację sposób rozumienia tego przepisu zdaje się prowadzić do wniosku, gdzie niejawny miałby być wyłącznie sam fizyczny proces przekazania sprawozdania, a już jego treść powinna być traktowana jak informacja jawna, dostępna bez względu na omawiane już wcześniej, ustawowe obostrzenia w tym zakresie. W ocenie Komendanta Głównego Policji oczywiste jest, że przepis ten należy interpretować całkowicie odmiennie, niż czyni to wnioskodawca. Organ podkreślił, że nowelizacja ustawy o Policji zmieniła zasadniczo stan prawny w obszarze pozostającym w kręgu zainteresowania wnioskodawcy. Zmiana stanu prawnego w obszarze dostępności do zawnioskowanych informacji nie pozostawia wątpliwości, że organ I instancji zobligowany był z mocy prawa do wydania decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej dotyczącej danych telekomunikacyjnych, pocztowych i internetowych za drugie półrocze 2016 r. oraz poświęconego im sprawozdania, przeznaczonego dla Sądu Okręgowego w [...]. Fundacja [...] z siedzibą w [...] wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...] w części dotyczącej pytania numer 1 wniosku z dnia [...] lutego 2017 r., tj. udostępnienia sprawozdania, o którym mowa w art. 20ca ustawy o Policji złożonego przez Komendę Wojewódzką Policji w [...] do właściwego sądu okręgowego za okres od [...] lipca do [...] grudnia 2016 r. Skarżąca zarzuciła naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 61 Konstytucji RP oraz art. 5 ust. 4 oraz art. 16 ust. 1 i 2 u.d.i.p. w związku z art. 1 ust. 1 ustawy z 5 sierpnia 2010 r. o ochronie informacji niejawnych (Dz. U. z 2010 r. Nr 182, poz. 1228), a także art. 20ca ust. 2 ustawy o Policji poprzez ich błędne zastosowanie polegające na przyjęciu, że informacja objęta pytaniem nr 1 zawartym we wniosku Fundacji [...] z [...] lutego 2017 r. o udostępnienie informacji publicznej nie podlega udostępnieniu ze względu na ochronę informacji niejawnych i tym samym ograniczenie prawa do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej. Fundacja wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w zaskarżonej części jak również decyzji organu I instancji w tej części oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowego. Jednocześnie skarżąca zwróciła się o rozpoznanie niniejszej sprawy w trybie uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W uzasadnieniu skarżąca podniosła, że Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 2 lipca 2003 r. (sygn. II SA 837/03)wskazał, że "ogólną zasadą wynikającą z art. 61 Konstytucji RP jest dostęp do informacji. Wszelkie wyjątki od tej zasady powinny być formułowane w sposób wyraźny, a wątpliwości powinny przemawiać na rzecz dostępu". Podobne stanowisko wyraził m.in. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dn. 13 grudnia 2012 r. (sygn. II SAB/Wa 386/12) wskazując, że "ustawodawca, formułując w art. 61 Konstytucji zasadę "prawa do informacji", wyznaczył reguły wykładni tego uprawnienia. Jeżeli stanowi ono prawo konstytucyjne, to ustawy określające tryb dostępu do informacji powinny być interpretowane w taki sposób, aby gwarantować obywatelom i innym osobom i jednostkom szerokie uprawnienia w tym zakresie, a wszelkie wyjątki winny być rozumiane wąsko. Oznacza to stosowanie w odniesieniu do tych ustaw takich zasad wykładni, które sprzyjają poszerzaniu, a nie zawężaniu obowiązku informacyjnego". Fundacja podniosła, że użycie przez prawodawcę sformułowania "przekazuje, z zachowaniem przepisów o ochronie informacji niejawnych", w świetle ugruntowanego orzecznictwa, o którym mowa była powyżej, nie daje podstaw dla zastosowania wykładni rozszerzającej. W konsekwencji nie można uznać informacji, o których udostępnienie wnioskowała Fundacja, za niejawne z mocy samego prawa. Skarżąca podniosła, że uchylenie się przez Policję od obowiązku udostępnienia informacji publicznej możliwe byłoby jedynie w sytuacji spełnienia przesłanek materialnych określonych w art. 5 ust. 4 ustawy o ochronie informacji niejawnych. Zdaniem Fundacji sprawozdaniu nadana została klauzula "zastrzeżone" w sposób automatyczny. W ocenie Fundacji istnieją poważne wątpliwości, czy ujawnienie informacji objętej wnioskiem może mieć szkodliwy wpływ na wykonywanie przez Policję jej zadań (art. 5 ust. 4 u.o.o.i.n.). Skarżąca wskazała, że informacje zbiorcze, statystyczne nie podlegają ochronie, o której mowa w u.o.o.i.n. Zdaniem skarżącej Komendant Główny Policji bezpodstawnie przyjął, że informacje objęte wnioskiem stanowią informację niejawną, która nie podlega udostępnieniu czym naruszył prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej. Komendant Główny Policji, reprezentowany przez radcę prawnego, w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i wniósł o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym. Wskazał, że status niejawności informacji, o których mowa we wniosku z dnia [...] lutego 2017 r., wynika wprost z przepisów ustawy o Policji, konkretnie art. 20c ust. 5 i art. 20ca ust. 2. Przepisy ustawowe przesądziły, że informacje z rejestrów wystąpień o uzyskanie danych telekomunikacyjnych, pocztowych i internetowych oraz sprawozdanie, których domagał się wnioskodawca, zostały uznane za podlegające ochronie w trybie przepisów o ochronie informacji niejawnych. Z powyższego wynika zatem oczywisty wniosek, że motywy sankcjonujące niejawność tych informacji służyć mają prawidłowemu wykonywaniu przez Policję jej podstawowego zadania jakim jest ochrona bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymywanie bezpieczeństwa i porządku publicznego. W przeciwnym bowiem wypadku ustawodawca nie miałaby potrzeby wprowadzenia tak wyraźnego, wyłożonego wprost w ustawie o Policji, obowiązku nadawania omawianym informacjom niejawnego statusu. Pełnomocnik podkreślił, że już samo upowszechnienie przez organ do publicznej wiadomości przesłanek przemawiających za nadaniem zażądanej informacji klauzuli informacji niejawnej de facto pośrednio stanowiłoby obejście przepisów ustawy o ochronie informacji niejawnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Na wstępie wskazania wymaga, że wobec wniosku zarówno skarżącego, jak i organu o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym, Sąd zastosował przepis art. 119 pkt 2 w zw. z art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) i sprawa ze skargi Fundacji [...] rozpoznana została w trybie uproszczonym. Sąd skargi nie uwzględnił, albowiem decyzja Komendanta Głównego Policji w zaskarżonej części, jak również decyzja organu I instancji w części dotyczącej pytania nr 1 wniosku z dnia [...] lutego 2017 r. nie naruszają prawa. Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej stanowi w art. 61 ust. 1, że obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu (ust. 2). Ograniczenie prawa, o którym mowa w ust. 1 i 2, może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego Państwa (ust. 3). Przepis art. 61 ust. 4 Konstytucji RP stanowi, że tryb udzielania informacji publicznej określają ustawy, a w odniesieniu do Sejmu i Senatu, ich regulaminy. Zasady i tryb dostępu do informacji, mających walor informacji publicznych, w tym przypadki, gdy dostęp do informacji podlega ograniczeniu, określa ustawa o dostępie do informacji publicznej. Pojęcie informacji publicznej ustawodawca określił w art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p. W myśl tych przepisów, informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 u.d.i.p. Uwzględniając wszystkie aspekty wynikające z treści tych przepisów, należy przyjąć, że informacją publiczną jest każda informacja dotycząca sfery faktów i danych publicznych, a więc każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów realizujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań publicznych i gospodarowania mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. W sprawie tej nie było sporne, że Komendant Wojewódzki Policji w [...] jest podmiotem obowiązanym do udostępniania informacji publicznej na gruncie u.d.i.p., jak też to, że informacja żądana w punkcie 1 wniosku Fundacji stanowi informację publiczną w rozumieniu tej ustawy. W świetle przepisu art. 61 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz ustawy o dostępie do informacji publicznej zasadą jest udostępnianie informacji publicznej, a odmowa jej udostępnienia wyjątkiem. Nie oznacza to jednak, że z powyższego można wywieźć nieograniczony dostęp do informacji. W sprawie tej Komendant Wojewódzki Policji w [...], poprzez odmowę udostępnienia sprawozdania, o którym mowa w art. 20ca ustawy o Policji złożonego przez Komendę Wojewódzką Policji w [...] do właściwego sądu okręgowego za okres od [...] lipca do [...] grudnia 2016 r., nie naruszył przepisu art. 5 ust. 1, art. 16 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 1764), zwanej dalej u.d.i.p. w zw. z art. 20ca ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j. dz. U. z 2016 r., poz. 1782, ze zm.) i art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 5 sierpnia 2010 r. o ochronie informacji niejawnych (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 1167), zwanej dalej u.o.i.n. Komendant Główny Policji utrzymując w mocy decyzję organu I instancji, w części, której dotyczy niniejsza skarga, także nie naruszył powołanych przepisów. W ocenie Sądu, prawidłowo organy stwierdziły, że prawo do informacji publicznej, wskazanej już wyżej, podlega ograniczeniu na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych i trafnie zastosowały w tej sprawie przepis art. 5 ust. 1 u.d.i.p. Zgodnie z tym przepisem, prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych. Przepis art. 20ca ust. 1 ustawy o Policji stanowi, że kontrolę nad uzyskiwaniem przez Policję danych telekomunikacyjnych, pocztowych lub internetowych sprawuje sąd okręgowy właściwy dla siedziby organu Policji, któremu udostępniono te dane. Zgodnie z art. 20ca ust. 2, organ Policji, o którym mowa w ust. 1, przekazuje, z zachowaniem przepisów o ochronie informacji niejawnych, sądowi okręgowemu, o którym mowa w ust. 1, w okresach półrocznych, sprawozdanie obejmujące: 1) liczbę przypadków pozyskania w okresie sprawozdawczym danych telekomunikacyjnych, pocztowych lub internetowych oraz rodzaj tych danych; 2) kwalifikacje prawne czynów, w związku z zaistnieniem których wystąpiono o dane telekomunikacyjne, pocztowe lub internetowe, albo informacje o pozyskaniu danych w celu ratowania życia lub zdrowia ludzkiego bądź wsparcia działań poszukiwawczych lub ratowniczych. Stosownie do ust. 3 art. 20ca, w ramach kontroli sąd okręgowy może zapoznać się z materiałami uzasadniającymi udostępnienie Policji danych telekomunikacyjnych, pocztowych lub internetowych. Sąd okręgowy informuje organ Policji o wyniku kontroli w terminie 30 dni od jej zakończenia (art. 20ca ust. 4 ustawy o Policji). Trafnie organy Policji wywiodły z powołanego przepisu art. 20ca ust. 2 ustawy o Policji, że żądane przez Fundację sprawozdanie podlega ochronie na zasadach określonych w przepisach ustawy o ochronie informacji niejawnych. Wynika to wprost z powołanego przepisu. Użyte przez ustawodawcę w tym przepisie sformułowanie "(...) przekazuje, z zachowaniem przepisów o ochronie informacji niejawnych, sądowi okręgowemu (...)" stanowi o objęciu tegoż sprawozdania – z mocy ustawy – jako informacji niejawnej ochroną wynikającą z u.o.i.n. Zwrot "przekazuje" nie może być interpretowany, tak jak chciałaby tego Fundacja, w oderwaniu od pojęcia przetwarzania informacji niejawnych (art. 2 pkt 5 u.o.i.n.), a zatem nie tylko ich przekazywania, udostępniania, ale i wytwarzania. Zgodzić się należy z organami Policji, co do tego, że to ustawodawca postanowił, iż sprawozdanie, o którym mowa w art. 20ca ust. 2 ustawy o Policji, podlega ochronie na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych. Wskazania przy tym wymaga, niezależnie od zawartej w decyzjach informacji o nadaniu sprawozdaniu klauzuli "zastrzeżone", iż w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, prezentowany jest pogląd, który Sąd rozpoznający sprawę podziela, że informacja niejawna chroniona jest bez względu na to, czy osoba uprawniona uznała za stosowne oznaczyć ją odpowiednią klauzulą. Jest ona niejawna z uwagi na zagrożenia wynikające z jej treści, a nie w wyniku klasyfikacji (v. wyrok NSA z dnia 21 września 2012 r. sygn. akt I OSK 1393/12, orzeczenia.nsa.gov.pl). Ustalenie organów Policji, co do objęcia sprawozdania ochroną wynikającą z u.o.i.n. znajduje w tej sprawie potwierdzenie w art. 20ca ust. 2 w zw. z ust. 1 i ust. 3 oraz art. 4 ust. 3 u.o.i.n. Zgodnie bowiem z ostatnim powołanym przepisem, jeżeli przepisy odrębnych ustaw uprawniają organy, służby lub instytucje albo ich upoważnionych pracowników do dokonywania kontroli, w szczególności do swobodnego dostępu do pomieszczeń i materiałów, a jej zakres dotyczy informacji niejawnych, uprawnienia te są realizowane z zachowaniem przepisów niniejszej ustawy. Organy Policji dokonały zatem w tej sprawie prawidłowej wykładni przepisu art. 5 ust. 1 u.d.i.p. w zw. z art. 20ca ust. 2 ustawy o Policji i właściwie je w niniejszej sprawie, w kwestionowanym przez skarżącego zakresie, zastosowały. Odnosząc się do podniesionej w skardze kwestii jawności niektórych informacji dotyczących działania organów władzy publicznej jako elementu społecznej kontroli nad funkcjonowaniem tych organów wskazać można jedynie, że w tym przypadku ustawodawca postanowił, iż to sąd okręgowy sprawował będzie kontrolę działania organów Policji nad uzyskiwaniem danych telekomunikacyjnych, pocztowych lub internetowych. Udział obywateli w życiu publicznym nie może być rozumiany jako dostęp do każdej informacji wykorzystywanej w działalności Policji. Przewidziany ustawą o dostępie do informacji publicznej wyjątek ograniczający dostęp do informacji publicznej z uwagi na objęcie informacji ochroną z ustawy o ochronie informacji niejawnych stanowi wyraz woli ustawodawcy i nie narusza art. 61 Konstytucji RP. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 w zw. z art. 119 pkt 2 i art. 120 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), orzekł jak w wyroku.