II SA/Wa 786/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Anna Mierzejewska (sprawozdawca) Sędzia WSA – Stanisław Marek Pietras Sędzia WSA – Janusz Walawski Protokolant – specjalista Marek Kozłowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 listopada 2015 r. sprawy ze skargi S. D. na postanowienie Szefa Centralnego Biura Antykorupcyjnego z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania dyscyplinarnego – oddala skargę – Szef Centralnego Biura Antykorupcyjnego postanowieniem nr [...] z dnia [...] marca 2015 r., na podstawie art. 137 ust 9 ustawy z dnia 9 czerwca 2006 r. o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym (Dz. U. z 2014 r. poz. 141 1 z późn. zm.), po rozpatrzeniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy S.D., [...] w Delegaturze Centralnego Biura Antykorupcyjnego w R., rozpatrzonej postanowieniem nr [...] Szefa Centralnego Biura Antykorupcyjnego z dnia [...] lutego 2015 r. o odmowie wznowienia postępowania dyscyplinarnego, utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu postanowienia organ podał, że postanowieniem nr [...] z dnia [...] lutego 2015 r. Szef Centralnego Biura Antykorupcyjnego odmówił wznowienia postępowania dyscyplinarnego w sprawie przeciwko S.D., funkcjonariuszowi Delegatury Centralnego Biura Antykorupcyjnego w R., zakończonego prawomocnym orzeczeniem nr [...] przełożonego dyscyplinarnego – Dyrektora Delegatury CBA w R. z dnia [...] września 2013 r. W stosunku do postanowienia został wniesiony wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. W uzasadnieniu wniosku S.D. podał wyłącznie fakt, iż nie zgadza się z sentencją uzasadnienia, jakie zostało mu przedstawione w postanowieniu. Ponownie rozpatrując sprawę Szef Centralnego Biura Antykorupcyjnego, wskazał, iż przepis art. 137 ust. 7 ustawy o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym wymaga, aby wniosek o wznowienie postępowania dyscyplinarnego został wniesiony w terminie 30 dni od dnia, w którym obwiniony lub ukarany dowiedział się o okoliczności stanowiącej podstawę wznowienia. Podkreślił, iż z uzasadnienia wniosku nie wynikało wprost, jaką datę jego autor uważa za datę, w której dowiedział się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania, gdyż wspomniał on jedynie, że w dniu [...] stycznia 2015 r. dokonał analizy przepisów prawnych dotyczących odpowiedzialności dyscyplinarnej, w tym również funkcjonariuszy Centralnego Biura Antykorupcyjnego, która to analiza doprowadziła go do wniosku, iż przedmiotowe postępowanie dyscyplinarne zostało przeprowadzone z naruszeniem przepisów. W uzasadnieniu zaskarżonego postępowania zauważono, iż kwestia interpretacji przepisu wyznaczającego datę początkową terminu na złożenie wniosku o wznowienie postępowania dyscyplinarnego, w kontekście przesłanki wznowienia postępowania w postaci naruszenia obowiązujących przepisów mogącego mieć wpływ na treść orzeczenia, była już przedmiotem orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego na gruncie ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2011 r. Nr 287, poz. 1687 z późn. zm.), a przy tym treść przepisów art. 135r ust. 1 pkt 3 i art. 135 ust. 7 ustawy o Policji wykazuje pełną zbieżność odpowiednio z przepisami art. 137 ust. 1 pkt 3 i art. 135 ust. 7 ustawy o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym. Przywołano wyrok z dnia 30 grudnia 2009 r. sygn. I OSK 687/09, w którym NSA zajął się problemem ustalenia, czy ukarany dochował 30-dniowego terminu na wniesienie wniosku o wznowienie postępowania, w którym powoływał się on na przesłankę z art. 135r ust. 1 pkt 3 ustawy o Policji (a więc tożsamą z przesłanką wymienioną w art. 137 ust. 1 pkt 2 ustawy o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym. W treści uzasadnienia tego orzeczenia sąd wskazał iż: Z istoty przesłanki wznowieniowej, określonej w art. 135r. ust. 1 pkt 3 ustawy o Policji. w przeciwieństwie do pozostałych przesłanek wymienionych w tym artykule, a mianowicie, że "orzeczenie wydano z naruszeniem obowiązujących przepisów, jeżeli mogło to mieć wpływ na treść orzeczenia", wynika co do zasady, że o wydaniu orzeczenia z istotnym naruszeniem obowiązujących przepisów obwiniony ma możliwość wyrobić sobie zdanie, poprzez analizę i ocenę tego orzeczenia i postępowania poprzedzającego jego wydanie, sam lub w konsultacji z innymi osobami, w tym z prawnikiem specjalistą, t. j. dowiedzieć się o tym, z doręczonego mu orzeczenia dyscyplinarnego w konfrontacji z okolicznościami dotyczącymi: przebiegu postępowania dyscyplinarnego, w tym zwłaszcza co do postępowania dowodowego, udziału obwinionego w tym postępowaniu, wszechstronnego i wyczerpującego ustalenia i wyjaśnienia istotnych okoliczności sprawy oraz z obowiązującymi w czasie tego postępowania przepisami. Jest to co do zasady taka sama sytuacja, jak dokonanie analizy i oceny oraz podjęcie stanowiska przez stronę co do zaskarżenia orzeczenia do sądu administracyjnego, kiedy to termin do wniesienia skargi wynosi trzydzieści dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie (art. 53 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 138 ustawy o Policji). Z tego względu, jeżeli w ramach przesłanki wznowieniowej, określonej w art. 135 r. ust. 1 pkt 3 ustawy o Policji, obwiniony (skarżący) zarzuca naruszenie obowiązujących przepisów, które dotyczą takich nieprawidłowości poszczególnych etapów przeprowadzonego postępowania dyscyplinarnego, podejmowanych czynności w tym postępowaniu lub bezczynności proceduralnej w określonym zakresie, wadliwości formalnej i merytorycznej wydanych orzeczeń dyscyplinarnych, które nie są związane z wystąpieniem lub ujawnieniem po prawomocnym zakończeniu postępowania dyscyplinarnego zdarzeń nieznanych w toku tego postępowania i nie wynikających z jego przebiegu, a mogących mieć wpływ na treść orzeczenia, to określony vt' art. 135r. ust. 7 termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania biegnie od dnia, w którym obwinionemu doręczone zostało prawomocne orzeczenie dyscyplinarne (art. 135o. ust. 1 ustawy o Policji). W dalszej części uzasadnienia zaskarżonego postanowienia przedstawiono argumenty zgodnie z którymi przyjęcie przywołanego stanowiska Naczelnego Sądu Administracyjnego na gruncie ustawy o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym jest w pełni uzasadnione. Dalej wskazano, że skoro orzeczenie dyscyplinarne nr [...] przełożonego dyscyplinarnego - Dyrektora Delegatury CBA w R. z dnia [...] września 2013 r., które ostatecznie uzyskało walor prawomocności, zostało doręczone obwinionemu w dniu [...] września 2013 r., to 30-dniowy termin na złożenie przez niego wniosku o wznowienie postępowania w związku z naruszeniem obowiązujących przepisów mogących mieć wpływ na wynik postępowania upłynął w dniu [...] października 2013 r. W efekcie uznano, że składając wniosek w dniu [...] lutego 2015 r. S.D. nie dochował wiążącego go terminu. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia podkreślono, że najpóźniej w dniu [...] września 2013 r. ukarany posiadł pełną wiedzę na temat sposobu przeprowadzenia wobec niego postępowania dyscyplinarnego. Jeżeli zatem istniały okoliczności przemawiające za przyjęciem, iż postępowanie zostało przeprowadzone z naruszeniem obowiązujących przepisów, musiały one być wiadome S.D. już w dniu [...] września 2013 r. Dalej wskazano, że nie sposób przyjąć, iż ukarany dowiedział się o tym, kto przeprowadził wobec niego postępowanie dyscyplinarne, albo kto wydał mu w dniu [...] kwietnia 2013 r. polecenie służbowe, za którego niewykonanie poniósł odpowiedzialność dyscyplinarną dopiero po dokonaniu analizy przepisów w dniu [...] stycznia 2015 r. Jak podniesiono, okoliczności te wynikają wprost z treści orzeczenia nr [...] przełożonego dyscyplinarnego Dyrektora Delegatury Centralnego Biura Antykorupcyjnego w R. z dnia [...] września 2013 r. oraz z akt postępowania. Jednocześnie uznano, że wniosek z dnia [...] stycznia 2015 r. nie spełnia wymogu uzasadnienia przywoływanych podstaw wznowieniowych. Przywołany przez wnioskodawcę przepis art. 137 ust. 1 pkt 3 ustawy o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym stanowi bowiem, że postępowanie dyscyplinarne wydano z naruszeniem obowiązujących przepisów, jeżeli mogło to mieć wpływ na treść orzeczenia, tymczasem w uzasadnieniu wniosku ukarany funkcjonariusz nie wskazał okoliczności potwierdzających tezę, iż naruszenie przepisów art. 122 ust. 5 pkt 1 i 3 ustawy miało wpływ na treść orzeczenie. Wnioskodawca wskazał jedynie na wątpliwości co do sposobu procedowania przez przełożonego w trakcie postępowania. Powyższe spostrzeżenia i przesłanki doprowadziły do odmowy wznowienia postępowania dyscyplinarnego, dokonanej postanowieniem Szefa CBA Nr [...] z dnia [...] lutego 2015 r. Wniosek z dnia [...] marca 2015 r. nie dostarczył argumentów pozwalających na obalenie rozumowania stanowiącego podstawę wydanego rozstrzygnięcia. W istocie, nie zawiera on żadnych informacji potwierdzających jego zasadność, ogranicza się bowiem wyłącznie do wyrażenia braku akceptacji uzasadnienia wydanego rozstrzygnięcia. W niniejszej sprawie ukarany złożył wniosek po upływie ustawowego terminu, a do tego nie wykazał w nim w sposób dostateczny, że zaszła jedna z przesłanek wznowienia postępowania, a co za tym idzie, jego działanie nie mogło doprowadzić do wznowienia postępowania dyscyplinarnego. Postanowienie stało się przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w której skarżący zaskarżył postanowienie w całości. W uzasadnieniu skargi podał, iż na podstawie, przeprowadzonej w dniu [...] stycznia 2015 r., analizy przepisów prawnych dotyczących odpowiedzialności dyscyplinarnej, w tym również funkcjonariuszy Centralnego Biura Antykorupcyjnego oraz orzecznictwa w tym zakresie sądów administracyjnym stwierdził, iż przedmiotowe postępowanie dyscyplinarne zostało przeprowadzone od początku do końca z ewidentnym naruszeniem przepisów wynikających z treści art. 122 ust. 5 pkt 1 i 3 ustawy z dnia 9 czerwca 2006 r. o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym (z późniejszymi zmianami). Jak wynika z treści orzeczenia nr [...], przełożonego dyscyplinarnego Dyrektora Delegatury CBA w R. R.P. z dnia [...] września 2013 r., w dniu [...] kwietnia 2013 r. miałem dopuścić się między innymi przewinienia dyscyplinarnego w postaci odmowy wykonania polecenia służbowego wydanego osobiście przez w/w przy użyciu służbowego telefonu komórkowego. Mając na uwadze powyższe okoliczności w mojej ocenie należało, Dyrektora Delegatury CBA w R., uznać świadkiem potencjalnie zaistniałego zdarzenia gdyż do ww. rozmowy miało dojść bezpośrednio między nim a mną i to polecenia R.P., miałem nie wykonać w związku z czym można uznać również, że sprawa ta dotyczyła go bezpośrednio. Mając na uwadze wskazane okoliczności w ocenie skarżącego należało uznać, iż udział Dyrektora Delegatury CBA w R. R.P. w przedmiotowym postępowaniu w charakterze przełożonego dyscyplinarnego w rażący sposób naruszał przepisy wynikające z treści art. 122 ust. 5 pkt. 1 i 3 ustawy z dnia 9 czerwca 2006 r. o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym (z późniejszymi zmianami) a w związku z tym wydawane przez niego w ramach tego postępowania postanowienia i orzeczenia jawią się jako bezprawne. R.P., w ocenie skarżącego, jako świadek w przedmiotowym postępowaniu powinien, na podstawie art. 124 ust. 1 Ustawy z dnia 9 czerwca 2006 r. o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym (z późniejszymi zmianami), zostać przesłucham w charakterze świadka a rzecznik dyscyplinarny w postępowaniu dowodowym ograniczył się jedynie do oparcia się na treściach zawartych w sporządzonej przez Dyrektora Delegatury CBA w R., notatce służbowej, która z resztą była podstawą do wszczęcia przedmiotowego postępowania dyscyplinarnego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i powołał argumenty jak uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r., poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Stosownie do treści art. 3 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) [dalej: ustawa p.p.s.a.] Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach. Kontrola ta, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem zaskarżonego aktu (art. 1 § 2 ustawy p.p.s.a.), przy czym w myśl art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a., sąd administracyjny nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.. W myśl art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst. jedn. Dz. U. z 2012 poz. 270), sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1. uchyla decyzje lub postanowienie w całości lub w części jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2. stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; 3. stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. Sąd nie jest natomiast uprawniony do rozstrzygania za organ, którego orzeczenie zostało poddane kontroli. Przedmiotem zaskarżenia w rozpatrywanej sprawie było postanowienie Szefa Centralnego Biura Antykorupcyjnego utrzymujące w mocy postanowienie Szefa Centralnego Biura Antykorupcyjnego odmawiające wznowienia postępowania dyscyplinarnego. Postępowanie dyscyplinarne funkcjonariuszy jest szczególnego rodzaju postępowaniem. Nie jest to indywidualna sprawa administracyjna rozpatrywana w formie decyzji administracyjnej. Stan faktyczny sprawy w zakresie istotnym dla rozstrzygnięcia sprawy nie budzi żadnych wątpliwości i nie jest sporny. Postępowanie dyscyplinarne w sprawie przeciwko S.D., funkcjonariuszowi Delegatury Centralnego Biura Antykorupcyjnego w R., zakończone zostało prawomocnym orzeczeniem nr [...] przełożonego dyscyplinarnego – Dyrektora Delegatury CBA w R. z dnia [...] września 2013 r. S.D., został uznany winnym naruszenia dyscypliny służbowej i orzeczono wobec niego karę ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku. W ramach postępowania dyscyplinarnego zakończonego wyżej wymienionym orzeczeniem, S.D. został obwiniony o to, że: ← w dniu [...] kwietnia 2013 r. odmówił wykonania polecenia służbowego wydanego przez Dyrektora R.P. dotyczącego poddania się badaniu na zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu, tj. o naruszenie art. 107 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 9 czerwca 2006 r. o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym; ← w dniu [...] kwietnia 2013 r., przebywając w ramach delegacji służbowej w L., stawił się do służby w stanie po spożyciu alkoholu, tj. dopuścił się przewinienia dyscyplinarnego określonego w art. 107 ust. 2 pkt 6 ustawy z dnia 9 czerwca 2006 r. o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym. Powyższe orzeczenie nie zostało przez obwinionego zaskarżone, w związku z czym, stosownie do art. 134 ust. 1 pkt 1 ustawy o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym, z dniem [...] września 2013 r. stało się ono prawomocne. W dniu [...] lutego 2015 r. S.D. złożył do Szefa CBA, za pośrednictwem przełożonego dyscyplinarnego, który wydał orzeczenie, wniosek z dnia [...] stycznia 2015 r. o wznowienie postępowania dyscyplinarnego. Jako podstawę wniosku podał on przepis art. 137 ust. 1 pkt 3 ustawy o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym, który to przepis stanowi, iż postępowanie dyscyplinarne zakończone prawomocnym orzeczeniem wznawia się, jeżeli orzeczenie wydano z naruszeniem obowiązujących przepisów, jeżeli mogło to mieć wpływ na treść orzeczenia. W treści uzasadnienia ww. wniosku ukarany sprecyzował, jakie przepisy zostały jego zdaniem naruszone w postępowaniu zmierzającym do wydania orzeczenia nr [...] z dnia [...] września 2013 r. Są nimi przepisy art. 122 ust. 5 pkt 1 oraz pkt 3 ustawy o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym. Przepisy te stanowią, iż rzecznik dyscyplinarny lub przełożony dyscyplinarny podlega wyłączeniu od udziału w postępowaniu dyscyplinarnym, jeżeli sprawa dotyczy go bezpośrednio lub jeżeli był świadkiem czynu. Powyższe odnosi on do przełożonego dyscyplinarnego – Dyrektora Delegatury Centralnego Biura Antykorupcyjnego w R. R.P., który w ocenie ukaranego był świadkiem przewinienia dyscyplinarnego. Zdaniem ukaranego, można również uznać, że sprawa dotyczyła przełożonego dyscyplinarnego bezpośrednio. W konkluzji S.D. wniósł o wznowienie postępowania dyscyplinarnego, w związku z rażącym naruszeniem przywołanych przez niego przepisów. Przechodząc do oceny legalności zaskarżonego postanowienia wyjaśnić na wstępie należy, że ustawa o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym przewidziała tylko jedną możliwość wzruszenia prawomocnego orzeczenia dyscyplinarnego – wznowienie postępowania dyscyplinarnego. Przesłanki wznowienia zostały wymienione w art. 137 ustawy. Zgodnie z art. 137r ust. 4 postępowanie dyscyplinarne zakończone prawomocnym orzeczeniem wznawia się, jeżeli orzeczenie wydano z naruszeniem obowiązujących przepisów, jeżeli mogło to mieć wpływ na treść orzeczenia. Postępowanie wznawia się z urzędu lub na wniosek ukaranego (art. 137r ust. 2 i 6 ustawy). Wniosek o wznowienie postępowania dyscyplinarnego wnosi się do przełożonego dyscyplinarnego, który wydał orzeczenie w pierwszej instancji, w terminie 30 dni od dnia, w którym obwiniony dowiedział się o okoliczności stanowiącej podstawę wznowienia postępowania (art. 137r ust. 7). Na postanowienie o odmowie wznowienia postępowania dyscyplinarnego ukaranemu służy zażalenie do Szefa CBA w terminie 7 dni od dnia doręczenia. Przesłanki wznowienia postępowania określone w art. 137 ust. 1 i 2 są enumeratywnie wymienione i nie można wznowić postępowania dyscyplinarnego z innych powodów. Termin do złożenia wniosku o wznowienie jest ograniczony dwoma warunkami. Po pierwsze wniosek o wznowienie wnosi w terminie 30 dni od dnia w którym ukarany dowiedział się o okoliczności stanowiącej podstawę stanowiącej podstawę do wznowienia. Po drugie postępowania dyscyplinarnego nie wznawia się po upływie 5 lat od dnia uprawomocnienia się orzeczenia. Terminy te są terminami materialnoprawnymi, a z ich upływem następuje wygaśnięcie kompetencji organu do wznowienia postępowania dyscyplinarnego. W ocenie Sądu, należy zgodzić się ze stanowiskiem organu, że o wadliwościach postępowania dyscyplinarnego i wydanego orzeczenia skarżący dowiedział się już z otrzymanego orzeczenia dyscyplinarnego – Dyrektora Delegatury CBA w R. z dnia [...] września 2013 r., które ostatecznie uzyskało walor prawomocności, zostało doręczone skarżącemu w dniu [...] września 2013 r., to 30-dniowy termin na złożenie przez niego wniosku o wznowienie postępowania w związku z naruszeniem obowiązujących przepisów mogących mieć wpływ na wynik postępowania upłynął w dniu [...] października 2013 r. W świetle powyższych ustaleń nie ulega wątpliwości, że składając wniosek w dniu [...] lutego 2015 r. S.D. nie dochował wiążącego go terminu. Jeżeli zatem istniały okoliczności przemawiające za przyjęciem, iż postępowanie zostało przeprowadzone z naruszeniem obowiązujących przepisów, musiały one być wiadome S.D. już w dniu [...] września 2013 r. Skarżący w żaden sposób nie wyjaśnia w jakich okolicznościach i na czym miało polegać, dowiedział się o naruszeniach w toku prowadzonego postępowania dyscyplinarnego dopiero po dokonaniu analizy przepisów w dniu [...] stycznia 2015 r., bowiem okoliczności te wynikają wprost z treści orzeczenia nr [...] przełożonego dyscyplinarnego Dyrektora Delegatury Centralnego Biura Antykorupcyjnego w R. z dnia [...] września 2013 r. oraz z akt postępowania. Jednocześnie organ prawidłowo uznał, że wniosek z dnia [...] stycznia 2015 r. nie spełnia wymogu uzasadnienia przywoływanych podstaw wznowieniowych. Przywołany przez wnioskodawcę przepis art. 137 ust. 1 pkt 3 ustawy o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym stanowi bowiem, że postępowanie dyscyplinarne wydano z naruszeniem obowiązujących przepisów, jeżeli mogło to mieć wpływ na treść orzeczenia, tymczasem w uzasadnieniu wniosku ukarany funkcjonariusz nie wskazał okoliczności potwierdzających tezę, iż naruszenie przepisów art. 122 ust. 5 pkt 1 i 3 ustawy miało wpływ na treść orzeczenie. Wnioskodawca wskazał jedynie na wątpliwości co do sposobu procedowania przez przełożonego w trakcie postępowania. W ocenie Sądu w przedmiotowej sprawie bezsporne jest, że terminu do wznowienia postępowania skarżący nie dochował, a zatem zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 151 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.