II SA/Wa 786/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Przemysław Szustakiewicz po rozpoznaniu w dniu 13 listopada 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi H. H. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania dodatku mieszkaniowego postanawia: odrzucić skargę. H. H. pismem, złożonym osobiście w Samorządowym Kolegium Odwoławczym w [...] w dniu 5 maja 2017 r., wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] grudnia 2016 r. w przedmiocie odmowy przyznania dodatku mieszkaniowego. Jednocześnie złożyła wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Zarządzeniem z dnia 3 października 2017 r. wniosek skarżącej został pozostawiony bez rozpoznania, wobec nieuzupełnienia jego braków formalnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącej rozstrzygnięcia w sprawie. Strona postępowania ma zatem trzydzieści dni na oddanie skargi w siedzibie organu, bądź nadanie jej na adres organu za pośrednictwem poczty. Jak wynika z akt sprawy, zaskarżona decyzja została doręczona skarżącej w trybie art. 44 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2017 r., poz. 1257). Wskazać należy, że z unormowań kodeksu postępowania administracyjnego w zakresie sposobów doręczeń pism administracyjnych wynika, iż zasadą jest, że doręczenie pisma następuje do rąk adresata, jest to tzw. doręczenie właściwe (art. 42 § 1, 2 i 3 k.p.a). W razie nieobecności adresata można zastosować tryb doręczenia zastępczego, a więc dokonać doręczenia pisma za pokwitowaniem dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, jeżeli osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi (art. 43 zdanie 1 k.p.a.). Natomiast w sytuacji, gdy doręczyciel nie może doręczyć pisma w sposób właściwy lub zastępczy, wówczas stosuje się przepis art. 44 k.p.a., który normuje tzw. fikcję prawną doręczenia pisma. W takiej sytuacji, w przypadku doręczania pisma przez operatora pocztowego, operator pocztowy przechowuje pismo przez okres czternastu dni w swojej placówce pocztowej (art. 44 § 1 pkt 1 k.p.a.). Zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w placówce pocztowej operatora pocztowego, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata (art. 44 § 2 k.p.a.). W przypadku niepodjęcia przesyłki w powyższym siedmiodniowym terminie, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia (art. 44 § 3 k.p.a.). W takiej sytuacji, zgodnie z art. 44 § 4 k.p.a., doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, na jaki pozostawiono pismo w placówce pocztowej operatora pocztowego, a pismo pozostawia się w aktach sprawy. W niniejszej sprawie, z poczynionych przez doręczyciela na kopercie i zwrotnym potwierdzeniu odbioru korespondencji adnotacji wynika, że zawiadomienie o przesyłce zostało umieszczone w skrzynce listowej strony w dniu 29 grudnia 2016 r., a następne awizo pozostawiono w dniu 9 stycznia 2017 r., natomiast przesyłka została zwrócona do nadawcy w dniu 13 stycznia 2017 r. W tej sytuacji za datę doręczenia stronie zaskarżonej decyzji należy uznać dzień 12 stycznia 2017 r. Oznacza to, że ostatni dzień ustawowego terminu do wniesienia skargi do Sądu upływał z dniem 13 lutego 2017 r. Natomiast, jak wynika z akt sprawy, przedmiotowa skarga została złożona w siedzibie organu w dniu 5 maja 2017 r. Jak wynika z akt sprawy, wniosek skarżącej o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, zarządzeniem sędziego sprawozdawcy z dnia 3 października 2017 r., został pozostawiony bez rozpoznania, wobec nieuzupełnienia przez skarżącą braków formalnych tego wniosku. W konsekwencji, zestawiając datę doręczenia stronie zaskarżonej decyzji w trybie tzw. fikcji prawnej z datą złożenia skargi w organie (12 stycznia 2017 r. i 5 maja 2017 r.), należy stwierdzić, że skarga została wniesiona z przekroczeniem trzydziestodniowego terminu, a termin do jej wniesienia nie został przywrócony. Sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu, przewidzianego do jej wniesienia. Dlatego w tym stanie rzeczy, stwierdzając że w sprawie skarżąca uchybiła 30-dniowemu terminowi do wniesienia skargi, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 cyt. ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji.