II SA/Wa 786/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Antoniuk, Sędzia WSA Andrzej Góraj, Asesor WSA Mateusz Rogala (spr.), , , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 4 grudnia 2025 r. sprawy ze skargi Z. Z. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2025 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Starosty W. z dnia [...] grudnia 2024 r. nr [...] Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzją z dnia [...] lutego 2025 r. nr [...] Wojewoda [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r., poz. 572, powoływanej dalej jako k.p.a.) oraz art. 10 ust. 2 pkt 4 i ust. 7 pkt 2 oraz art. 71 ust. 1 i 2 w zw. z art. 75 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2025 r., poz. 214, powoływanej dalej jako ustawa o promocji zatrudnienia), utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] grudnia 2024 r. nr [...] odmawiającą Z.Z. przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ stwierdził, że jak wynika z informacji uzyskanych z Komendy Powiatowej Policji w [...], Z.Z. został zwolniony ze służby w Policji nie "na własną prośbę" lecz na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2024 r., poz. 145 ze zm.), tj. z uwagi na "ważny interes służby". Organ przywołał następnie treść art. 75 ust. 1 pkt 3 ustawy o promocji zatrudnienia, zgodnie z którym, prawo do zasiłku nie przysługuje bezrobotnemu, który w okresie 6 miesięcy przed zarejestrowaniem się w powiatowym urzędzie pracy spowodował rozwiązanie ze swej winy stosunku pracy lub stosunku służbowego bez wypowiedzenia. W ocenie organu, w okresie 6 miesięcy poprzedzających rejestrację strona spowodowała rozwiązanie ze swej winy stosunku służbowego bez wypowiedzenia, bowiem została zwolniona ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 w zw. z art. 45 ust. 1 ustawy o Policji. Wojewoda zacytował orzeczenia sądów administracyjnych dotyczące użytego w art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji pojęcia "ważnego interesu służby" i skonstatował, że Z.Z. spowodował rozwiązanie ze swej winy stosunku służbowego bez wypowiedzenia. Z.Z. wniósł na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zaskarżając ją w całości i wnosząc o jej uchylenie w całości, a także o uchylenie decyzji I instancji, zasądzenie kosztów postępowania i rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym. Skarżący zarzucił organowi naruszenie przepisów prawa procesowego mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. przez jednostronne i nieobiektywne rozpoznanie sprawy bez uwzględnienia słusznego interesu skarżącego, polegające na zastosowaniu przez organ kryteriów arbitralnych, zgromadzenie w sprawie materiału dowodowego ocenionego w sposób dowolny a nie swobodny, w szczególności poprzez bezzasadne uznanie, że rozwiązanie stosunku służbowego nastąpiło z winy skarżącego, w wyniku czego odmówiono skarżącemu prawa do zasiłku dla bezrobotnych. W uzasadnieniu skargi skarżący podkreślił, że w zgromadzonej dokumentacji nie znajdował się żaden dokument, na podstawie którego można by stwierdzić, iż rozwiązanie stosunku służbowego nastąpiło z winy skarżącego. Za taki nie może być uznana odpowiedź uzyskana z KPP w [...] stwierdzająca, że rozwiązanie stosunku służbowego nastąpiło "z uwagi na ważny interes służby". Powyższe, wbrew argumentacji zawartej w uzasadnieniu, nie oznacza, że rozwiązanie tego stosunku było zawinione przez skarżącego. Ponadto w uzasadnieniu zawarto informację, że "funkcjonariusz ten dla dobra macierzystej formacji z przyczyn pozamerytorycznych, nie powinien kontynuować służby w tej formacji". Przy czym w uzasadnieniu nie wskazano, jakiego rodzaju miałyby to być przyczyny pozamerytoryczne, w związku z czym nie ma możliwości oceny, czy te bliżej nieokreślone pozamerytoryczne przyczyny mogłyby być uznane za przyczyny powodujące, iż rozwiązanie stosunku służbowego nastąpiło z winy skarżącego. Skarżący zauważył, że art. 75 ust. 1 pkt 3 ustawy o promocji zatrudnienia jako podstawę odmowy przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych wskazuje na zawinienie pracownika lub funkcjonariusza. Tym samym uznać należy, że okoliczności te powinny wprost wynikać z akt sprawy i w żadnym razie nie mogą być oparte na domniemaniach organu. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie oraz o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem skargi w tej sprawie jest decyzja Wojewody [...] utrzymująca w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] grudnia 2024 r. odmawiającą skarżącemu przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Przyczyną, dla której organy obydwu instancji uznały, że skarżącemu nie przysługuje prawo do zasiłku, było stwierdzenie, że skarżący spowodował rozwiązanie ze swej winy stosunku służbowego bez wypowiedzenia. Jak bowiem stanowił art. 75 ust. 1 pkt 3 ustawy o promocji zatrudnienia, w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania zaskarżonej decyzji, prawo do zasiłku nie przysługuje bezrobotnemu, który w okresie 6 miesięcy przed zarejestrowaniem się w powiatowym urzędzie pracy spowodował rozwiązanie ze swej winy stosunku pracy lub stosunku służbowego bez wypowiedzenia. Jak zasadnie zauważył organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, przytoczony przepis ma charakter bezwzględnie obowiązujący, co oznacza, że ustalenie w toku postępowania, iż doszło do rozwiązania stosunku służbowego bez wypowiedzenia z winy funkcjonariusza, obliguje organ do wydania decyzji odmawiającej przyznania stronie prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Jednak, zdaniem Sądu, w niniejszej sprawie organy obydwu instancji dokonały nieprawidłowej wykładni omawianego przepisu w związku z brzmieniem art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji i w konsekwencji niezasadnie zastosowały ten przepis w realiach rozpoznawanej sprawy. Nie jest sporne w tej sprawie, że skarżący został zwolniony ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, tzn. z uwagi na ważny interes służby. Jak wynika wprost z treści tego przepisu, organ zwalniający policjanta jest zobowiązany wykazać, że zwolnienie jest niezbędne z uwagi na ważny interes służby. Zwolnienie policjanta na tej podstawie następuje natomiast niezależnie od ewentualnej winy funkcjonariusza. Niewątpliwie wystąpienie przesłanki ważnego interesu służby może być związane z konkretnymi przyczynami leżącymi po stronie policjanta, jednak – co wymaga podkreślenia – zwolnienie na omawianej podstawie nie jest bezpośrednim skutkiem jakiegokolwiek zawinionego działania policjanta. Dopiero ustalenie przez organ wpływu takiego działania na interes służby może skutkować wydaniem decyzji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Tymczasem treść art. 75 ust. 1 pkt 3 ustawy o promocji zatrudnienia, który to przepis jako stanowiący wyjątek od zasady ogólnej powinien być interpretowany ściśle, wyraźnie stanowi, że okolicznością wyłączającą przyznanie prawa do zasiłku dla bezrobotnych jest zawinione działanie funkcjonariusza skutkujące rozwiązaniem stosunku służbowego bez wypowiedzenia. Brak jest natomiast jakichkolwiek podstaw, by dokonywać (tak jak uczyniły to organy w niniejszej sprawie) rozszerzającej wykładni tego pojęcia, aby objęło ono również stany faktyczne, w których działanie strony mogło (choć nie musiało) przyczynić się do wydania decyzji o zwolnieniu ze służby. Tego rodzaju rozszerzająca wykładnia jest w ocenie Sądu nieuprawniona. Sąd podziela tym samym stanowisko wyrażone m.in. w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 czerwca 2019 r. sygn. akt II SA/Wa 2236/18 (wszystkie powoływane orzeczenia są dostępne w internetowej bazie orzeczeń sądów administracyjnych), w którym sąd stwierdził m.in., że normy prawnej wyrażonej w art. 75 ustawy o promocji zatrudnienia nie można wykładać rozszerzająco, bowiem jest to norma prawna określająca przypadki, z których zaistnieniem prawo do zasiłku nie przysługuje. Brak jest zatem jakichkolwiek podstaw, aby zakres normy tej rozszerzać o inne przypadki, poza te, które wskazał ustawodawca. Ponadto, katalog tych przypadków został przez ustawodawcę precyzyjnie ustalony. Natomiast art. 41 ustawy o Policji przewiduje różne przyczyny zwolnienia policjanta ze służby i każdą z tych przyczyn należy rozumieć wprost w taki sposób, w jaki określił ją ustawodawca (por. również wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 28 września 2006 r. sygn. akt III SA/Lu 282/06 oraz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 31 lipca 2020 r. sygn. akt II SA/Bd 549/20). Ponownie rozpoznając sprawę, organ weźmie pod uwagę powyższe rozważania Sądu, w szczególności uwzględni, że brak jest podstaw aby uznawać zwolnienie policjanta ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji za rozwiązanie stosunku służbowego z winy strony w rozumieniu art. 75 ust. 1 pkt 3 ustawy o promocji zatrudnienia. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.) orzekł jak w sentencji. Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 119 pkt 2 tej ustawy.