II SA/Wa 789/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sędziowie WSA Andrzej Kołodziej, Anna Mierzejewska, Eugeniusz Wasilewski (spr.), Protokolant starszy sekretarz sądowy Aneta Duszyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 stycznia 2015 r. sprawy ze skargi A. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2014 r. nr [...] w przedmiocie statusu osoby bezrobotnej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...]; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości. [...] decyzją nr [...] z dnia [...] marca 2014 r. wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa oraz art. 33 ust. 4 pkt 1 i art. 2 ust. 1 pkt 2, w związku z art. 10 ust. 2 pkt 4 i ust. 7 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2013 r., poz. 674 z późn. zm.) po rozpatrzeniu odwołania A.K. uchylił decyzję Prezydenta Miasta P. z dnia [...] stycznia 2014 r. znak [...] orzekającą o utracie przez ww. statusu osoby bezrobotnej od 23 stycznia 2014 r. i orzekł o utracie przez A.K. statusu osoby bezrobotnej od 1 stycznia 2013 r., na podstawie art. 33 ust. 4 pkt 1, w związku z art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. W uzasadnieniu podano, iż w dniu [...] września 1997 r. A.K. została zarejestrowana w urzędzie pracy jako osoba bezrobotna. Kierownik Rejonowego Urzędu Pracy w P. decyzją z dnia [...] września 1997 r., znak [...] orzekł o uznaniu A.K. za osobę bezrobotną od 25 września 1997 r. i nieprzyznaniu prawa do zasiłku dla bezrobotnych. W dniu [...] stycznia 2014 r. Prezydent Miasta P. w oparciu o przepis art. 33 ust. 4 pkt 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy wydał decyzję znak [...] orzekającą o utracie przez A.K. statusu osoby bezrobotnej od 23 stycznia 2014 r. w związku z nieprzedłożeniem dokumentu potwierdzającego zameldowanie na pobyt stały lub czasowy na terenie miasta P. Od wskazanej decyzji A.K. wniosła odwołanie do [...], w którym podała, że po uzyskaniu informacji o istnieniu obowiązku meldunkowego, w dniu 5 lutego 2014 r. dokonała zameldowania na pobyt czasowy. Jednocześnie poinformowała, że w okresie od 23 stycznia 2014 r. do 4 lutego 2014 r. przebywała pod dotychczasowym adresem. Do odwołania A.K. załączyła wystawione w dniu 5 lutego 2014 r. "Potwierdzenie zameldowania na pobyt czasowy" od 5 lutego 2014 r. do 5 lutego 2015 r., pod adresem: [...]. W ocenie organu II instancji, okoliczności przytoczone przez skarżącą w złożonym odwołaniu nie zasługują na uwzględnienie. Stosownie do postanowień art. 33 ust. 4 pkt 1 i art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, brak zameldowania stałego lub czasowego na terenie objętym zasięgiem działania danego urzędu pracy wywołuje skutki prawne w postaci utraty statusu bezrobotnego. Posiadanie zameldowania na pobyt czasowy od 7 grudnia 2007 r. do 31 grudnia 2012 r., a następnie od 22 stycznia 2013 r. do 22 stycznia 2014 r., pod adresem: [...], nie zmienia faktu, że skarżąca już w okresie od 1 stycznia 2013 r. do 21 stycznia 2013 r., nie była zameldowana na pobyt stały ani czasowy na obszarze objętym działaniem Miejskiego Urzędu Pracy w P., tym samym już od 1 stycznia 2013 r. nie spełnia ustawowych przesłanek do posiadania statusu osoby bezrobotnej. Z karty rejestracyjnej bezrobotnego oraz zaświadczeń z 7 grudnia 2007 r. i z 22 stycznia 2013 r. wynika, że A.K. jest zameldowana na pobyt stały na terenie powiatu [...], w związku z czym, w okresie kiedy nie posiadała zameldowania na pobyt czasowy na terenie miasta P., właściwym do dokonania rejestracji jako osoba bezrobotna lub poszukująca pracy był w przypadku skarżącej – Powiatowy Urząd Pracy w S. W ocenie organu odwoławczego, rozstrzygnięcie Prezydenta Miasta P. w przedmiocie utraty przez A.K. statusu osoby bezrobotnej od 23 stycznia 2014 r., z powodu braku zameldowania stałego lub czasowego na obszarze objętym działaniem Miejskiego Urzędu Pracy w P., wydane na podstawie art. 33 ust. 4 pkt 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, narusza przepisy art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, bowiem skarżąca od 1 stycznia 2013 r. nie posiadała zameldowania stałego ani czasowego na obszarze objętym działaniem Miejskiego Urzędu Pracy w P. Organ I instancji mimo, że był w posiadaniu informacji o braku zameldowania skarżącej na pobyt czasowy lub stały na obszarze objętym zasięgiem działania Miejskiego Urzędu Pracy w P. od 1 stycznia 2013 r., nie wydał decyzji o utracie przez A.K. statusu osoby bezrobotnej od 1 stycznia 2013 r. [...] mając na uwadze stan faktyczny sprawy oraz przepisy art. 33 ust. 4 pkt 1 w związku z art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy uchylił zaskarżoną decyzję w całości i orzekł, jak w sentencji. Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi A.K. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżąca podniosła, że w okresie od 1 stycznia 2013 r. do 21 stycznia 2013 r., jak i od 23 stycznia do 4 lutego 2014 r. przebywała pod dotychczasowym adresem i ponosiła opłaty za korzystanie z mediów. Wyjaśniła, że była przekonana, iż od stycznia 2014 r. obowiązek meldunkowy miał być zniesiony, a skoro nadal istniał to urząd pracy powinien wcześniej ją o tym poinformować. W ocenie skarżącej zaskarżona decyzja jest błędna i została wydana z naruszeniem prawa. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 2 ust.1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku (Dz.U. z 2013 r., poz. 674 ze zm.) ilekroć w ustawie jest mowa o: bezrobotnym "oznacza to osobę, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 1 i 2 lit. a - g lub i, j, l lub cudzoziemca członka rodziny obywatela polskiego, niezatrudnioną i niewykonującą innej pracy zarobkowej, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub służbie albo innej pracy zarobkowej, albo jeżeli jest osobą niepełnosprawną, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia co najmniej w połowie tego wymiaru czasu pracy, nieuczącą się w szkole, z wyjątkiem uczącej się w szkole dla dorosłych lub przystępującej do egzaminu eksternistycznego z zakresu tej szkoły lub w szkole wyższej gdzie studiuje w formie studiów niestacjonarnych, zarejestrowaną we właściwym dla miejsca zameldowania stałego lub czasowego powiatowym urzędzie pracy oraz poszukującą zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej". W myśl art. 33 ust. 4 pkt 1 ww. ustawy Starosta, z zastrzeżeniem art. 75 ust. 3, pozbawia statusu bezrobotnego, który nie spełnia warunków, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2. Powyższe przepisy stanowiły podstawę decyzji Prezydenta Miasta P. o utracie przez skarżącą statusu osoby bezrobotnej od dnia 23 stycznia 2014 r. oraz orzeczenia [...] o utracie przez A.K. statusu osoby bezrobotnej od 1 stycznia 2013 r. z powodu ustania z tym dniem zameldowania na obszarze objętym działaniem Miejskiego Urzędu Pracy w P. W ocenie Sądu, treść przepisu art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, nie daje podstaw do przyjęcia, iż bezrobotny, który nie pozostaje już zameldowany w miejscu objętym działaniem powiatowego urzędu pracy, w którym jest zarejestrowany jako osoba bezrobotna, traci tym samym status osoby bezrobotnej. Powołany przepis art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy zawiera definicję bezrobotnego wraz z wyszczególnieniem warunków, których spełnienie przez obywatela polskiego lub cudzoziemca przebywającego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej – posiadającego zezwolenie na osiedlenie lub którym nadano status uchodźcy – poszukujących i podejmujących zatrudnienie lub inną pracę zarobkową, skutkuje nabyciem statusu osoby bezrobotnej. Według powołanej wyżej ustawy "bycie bezrobotnym", czy też inaczej - posiadanie statusu bezrobotnego, uzależnia się między innymi od "zarejestrowania" danej osoby we właściwym dla miejsca zameldowania (stałego lub czasowego) powiatowym urzędzie pracy. Nie chodzi tu jednakże o rejestrację jako czynność wykonawczą lub techniczną, lecz o wydanie przez starostę lub osobę przez niego upoważnioną decyzji uznającej daną osobę za bezrobotną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w składzie orzekającym w niniejszej sprawie w pełni aprobuje pogląd na temat charakteru prawnego rejestracji, zaprezentowany w glosie Waleriana Sanetry do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 lipca 1994 r. sygn. akt SAB/Gd 31/94, wedle którego w ustawie o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu termin "bezrobotny" ma dwa znaczenia, a mianowicie bezrobotnym jest osoba, która spełnia warunki ustawowe i ponadto w tym charakterze została zarejestrowana, oraz bezrobotnym jest osoba, która wprawdzie nie została jeszcze zarejestrowana, ale spełnia ustawowe wymagania dla dokonania rejestracji. Inaczej mówiąc, dla ustawodawcy bezrobotnym jest osoba, która w tym charakterze została zarejestrowana (bezrobotna w sensie formalnym), jak również (w sensie materialnym) osoba spełniająca warunki przewidziane w art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu nawet jeszcze przed jej zarejestrowaniem. Istnieje zatem konieczność odróżniania "rejestracji" jako decyzji o uznaniu danej osoby za bezrobotną od "rejestracji" jako czynności o charakterze materialno-technicznym i wykonawczym, przy równoczesnym założeniu, że w ustawowej definicji bezrobotnego chodzi o rejestrację w pierwszym rozumieniu, chyba że decyzja w tej sprawie nie została podjęta. Takie spojrzenie na kwestię rejestracji i związanego z nią przymiotu bezrobotnego ma istotne znaczenie w realiach rozpatrywanej sprawy dotyczącej utraty statusu osoby bezrobotnej. W rozpatrywanej sprawie pozostaje poza sporem, iż skarżąca w dniu [...] września 1997 r. została zarejestrowana w urzędzie pracy jako osoba bezrobotna i decyzją Kierownika Rejonowego Urzędu Pracy w P. z dnia [...] września 1997 r. została uznana za osobę bezrobotną, bez prawa do zasiłku. W ocenie Sądu nieprzedłożenia dokumentu potwierdzającego zameldowanie po 31 grudnia 2012 r. na pobyt stały lub czasowy na terenie miasta P. nie stanowi wystarczającej przesłanki do orzeczenia o utracie statusu osoby bezrobotnej. Przesłanka zarejestrowania się we właściwym urzędzie pracy dla miejsca zameldowania odnosi się do momentu rejestracji, a po zmianie miejsca zamieszkania i zameldowania, czy też, jak w niniejszej sprawie nieprzedłużenia zameldowania na terenie działania Powiatowego Urzędu Pracy, w którym dokonano rejestracji, przestaje mieć charakter przesłanki materialnoprawnej, a staje się wymogiem ewidencyjnym, którego niedochowanie nie może skutkować utratą statusu osoby bezrobotnej (por. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 7 lutego 2006 r., sygn. akt IV SA/Wr 346/04, wyrok WSA w Szczecinie z dnia 27 czerwca 2007 r., sygn. akt II SA/Sz 210/07). Za taką interpretacją przepisów mających zastosowanie w sprawie przemawia treść rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 12 listopada 2012 r. – w sprawie rejestracji bezrobotnych i poszukujących pracy (Dz.U. z 2012 r., poz. 1299), którego § 5 ust. 3 stanowi, iż osoba, która nie jest zameldowana albo jest zameldowana na pobyt stały w innej miejscowości niż miejsce zameldowania na pobyt czasowy, przy ubieganiu się o zarejestrowanie jako bezrobotny składa oświadczenie, że nie jest zarejestrowana jako bezrobotny w innym powiatowym urzędzie pracy. Jeżeli zatem złożenie oświadczenia pozwala na dokonanie rejestracji osoby, która nie jest zameldowana albo jest zameldowana na pobyt stały w innej miejscowości, to brak zameldowania po uzyskaniu statusu osoby bezrobotnej tym bardziej może być dopełniony złożeniem takiego oświadczenia ze wskazaniem dla urzędu pracy przykładowo adresu do korespondencji. Wobec powyższego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że zaskarżona decyzja oraz decyzja Prezydenta Miasta P. z dnia [...] stycznia 2014 r. naruszają stanowiące podstawę ich wydania przepisy prawa i dlatego na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a oraz art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), orzekł jak w wyroku.