II SA/Wa 789/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Kube, Sędziowie WSA Iwona Dąbrowska, Piotr Borowiecki (spr.), Protokolant starszy sekretarz sądowy Dorota Kwiatkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 listopada 2017 r. sprawy ze skargi R.C. na decyzję Szefa Centralnego Biura Antykorupcyjnego z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie odprawy z tytułu zwolnienia ze służby oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] kwietnia 2017 r., nr [...], Szef Centralnego Biura Antykorupcyjnego (dalej także: "Szef CBA" lub "organ"), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm. - dalej: "k.p.a."), po rozpatrzeniu wniosku R. C. (dalej także "skarżący" lub "strona skarżąca") o ponowne rozpoznanie sprawy zakończonej decyzją personalną Szefa Centralnego Biura Antykorupcyjnego nr [...] z dnia [...] lutego 2017 r. - uchylił w całości sporną decyzję nr [...] z dnia [...] lutego 2017 r. w sprawie przyznania odprawy i przyznał odprawę w wysokości [...] zł brutto, co stanowi 600% uposażenia należnego na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym, tj. [...] zł brutto, pomniejszonego o wysokość odprawy otrzymanej z tytułu zwolnienia z dniem [...] sierpnia 2012 r. ze służby w Policji, tj. o kwotę [...] zł brutto. Zaskarżona decyzja Szefa Centralnego Biura Antykorupcyjnego została wydana w następującym stanie faktycznym. Skarżący R. C. w dniu [...] sierpnia 2012 r. został zwolniony ze służby w Policji i w związku z tym zwolnieniem została mu wypłacona odprawa pieniężna w wysokości [...] zł brutto. Decyzją personalną Szefa Centralnego Biura Antykorupcyjnego nr [...]z dnia [...] sierpnia 2012 r. skarżący został przyjęty do Centralnego Biura Antykorupcyjnego. W dniu [...] lutego 2017 r. Szef CBA - działając podstawie art. 64 ust. 3 ustawy z dnia 9 czerwca 2006 r. o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym (tekst jednolity Dz. U. z 2014 r., poz. 1411 ze zm. - dalej także: "ustawa o CBA") - decyzją personalną nr [...] zwolnił skarżącego ze służby w Centralnym Biurze Antykorupcyjnym z dniem [...] lutego 2017 r. W następstwie powyższego zwolnienia, Szef CBA - działając na podstawie art. 96 ust. 1 w zw. z art. 97 ust. 1 ustawy z dnia 9 czerwca 2006 r. o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym - decyzją personalną nr [...] z dnia [...] lutego 2017 r. przyznał skarżącemu odprawę w wysokości 600% uposażenia należnego na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym, pomniejszoną o wysokość odprawy otrzymanej z tytułu zwolnienia z dniem [...] sierpnia 2012 r. ze służby w Policji, tj. o kwotę [...] zł brutto. W uzasadnieniu decyzji personalnej Szef CBA wskazał, iż kwotę odprawy należnej skarżącemu funkcjonariuszowi z tytułu pełnienia służby w CBA należało pomniejszyć o kwotę odprawy otrzymanej przez niego w 2012 r. z tytułu zwolnienia ze służby w Policji, ponieważ świadczenie pieniężne, jakim niewątpliwie jest odprawa (wypłacana w związku ze zwolnieniem ze służby), ma charakter jednorazowy. Organ wskazał również, że pogląd o jednorazowości odprawy przysługującej z tytułu zwolnienia ze służby (bez względu na rodzaj formacji, a więc bez względu, czy chodzi o zawodową służbę wojskową, Policję, itp.) utrwalony został w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego. Wnioskiem z dnia [...] marca 2017 r. R. C. zwrócił się do Szefa Centralnego Biura Antykorupcyjnego o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej wskazaną powyżej decyzją personalną nr [...] z dnia [...] lutego 2017 r. W uzasadnieniu środka zaskarżenia skarżący wskazał, że z przepisu art. 96 ust. 1 ustawy o CBA wprost wynika, że funkcjonariusz CBA zwolniony na podstawie art. 64 ust. 3 ustawy o CBA, będący w służbie stałej, otrzymuje odprawę w wysokości sześciomiesięcznego uposażenia, bez żadnych wyjątków dających podstawę do pomniejszenia o odprawę z tytułu służby w Policji. Skarżący zwrócił również uwagę, że zgodnie z cyt. ustawą, Centralne Biura Antykorupcyjne jest służbą specjalną do spraw zwalczania korupcji w życiu publicznym i gospodarczym, w szczególności w instytucjach państwowych i samorządowych, a także do zwalczania działalności godzącej w interesy ekonomiczne państwa. W tej sytuacji, zdaniem skarżącego, nie ma mowy o tym, że Centralne Biuro Antykorupcyjne jest służbą zmilitaryzowaną, czy też mundurową, a jedynie, że jest służbą o specjalnym charakterze. W wyniku ponownego rozpoznania sprawy, Szef Centralnego Biura Antykorupcyjnego - działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 127 § 3 k.p.a. - decyzją z dnia [...] kwietnia 2017 r., nr [...], uchylił w całości sporną decyzję nr [...] z dnia [...] lutego 2017 r. w sprawie przyznania odprawy i przyznał odprawę w wysokości [...] zł brutto, co stanowi 600% uposażenia należnego na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym, tj. [...] zł brutto, pomniejszonego o wysokość odprawy otrzymanej z tytułu zwolnienia z dniem [...] sierpnia 2012 r. ze służby w Policji, tj. o kwotę [...] zł brutto. W uzasadnieniu decyzji Szef CBA wskazał, że rozpatrując złożony przez skarżącego wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy - uznał, iż zaskarżona decyzja personalna nr [...] z dnia [...] lutego 2017 r. nie posiada jasno sformułowanej sentencji, a co za tym idzie, z jej rozstrzygnięcia nie wynika jednoznacznie, jakiej wysokości świadczenie zostało przyznane skarżącemu. W związku z powyższym, organ stwierdził, iż należy uchylić sporną decyzję w całości i jeszcze raz orzec co do istoty sprawy, wyrażając kwotowo wysokość przyznanej skarżącemu odprawy oraz kwotowo wysokość, o jaką zostaje ona pomniejszona. Ponadto, Szef CBA zwrócił uwagę, iż na podstawie akt osobowych skarżącego funkcjonariusza R. C. ustalono, że został on przyjęty do służby w CBA w dniu [...] sierpnia 2012 r. Organ podniósł, że funkcjonariuszem w służbie stałej skarżący został mianowany w dniu [...] sierpnia 2015 r., zaś w dniu [...] lutego 2017 r. został zwolniony ze służby w CBA. Organ wskazał, że na dzień zwolnienia skarżący posiadał staż służby w CBA wynoszący 4 lata, 6 miesięcy i 13 dni. Zdaniem organu, w związku ze zwolnieniem ze służby - zgodnie z dyspozycją przepisu art. 97 ust. 1 ustawy o CBA - zarówno charakter służby (służba stała), jak i długość stażu w CBA, uprawniały skarżącego do otrzymania odprawy w wysokości 600% uposażenia należnego na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym. Jednocześnie, Szef CBA zwrócił uwagę, że skarżący w okresie od dnia [...] listopada 1995 r. do dnia [...] sierpnia 2012 r. pełnił służbę w Policji, zaś z informacji uzyskanych z Komendy Wojewódzkiej Policji w K. wynika, że w związku ze zwolnieniem z Policji, skarżący otrzymał odprawę w wysokości [...] zł brutto. W tej sytuacji, Szef CBA wyjaśnił, że z uwagi na otrzymaną w 2012 roku odprawę pieniężną z tytułu zwolnienia z Policji, należy kwotę odprawy pieniężnej należnej stronie skarżącej z tytułu pełnienia służby w CBA pomniejszyć o kwotę wspomnianej odprawy otrzymanej w 2012 r. z tytułu zwolnienia ze służby w Policji. W ocenie organu, z wykładni funkcjonalnej art. 96 ust. 1 ustawy o CBA wynika, że odprawa z tytułu zwolnienia ze służby ma charakter jednorazowy. W związku z tym, jak uznał organ, w sytuacji, gdy już raz wypłacono odprawę w związku ze zwolnieniem z formacji zmilitaryzowanej, to w przypadku ponownego podjęcia służby i kolejnego zwolnienia ze służby o tym charakterze, należy wypłacić wyłącznie świadczenie wyrównawcze. W konsekwencji, organ stwierdził, że również funkcjonariusze CBA nie mają prawa do kilku tego typu świadczeń, a jedynie uprawnienie do odpowiedniego wyrównania otrzymanej odprawy pieniężnej. Zdaniem Szefa CBA, nie ma znaczenia, czy i jakie różnice występują w pragmatykach regulujących ustalenie prawa do odprawy w Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Biurze Ochrony Rządu, Policji i w Centralnym Biurze Antykorupcyjnym. Istotnym natomiast jest to, czy w tych formacjach przewidziano odprawę, rozumianą szeroko, tj. jako świadczenie pieniężne wypłacane funkcjonariuszowi w związku ze zwolnieniem ze służby. Organ uznał, że odmienne rozumowanie i uwzględnienie stanowiska skarżącego doprowadziłoby do sytuacji, w której odprawa utraciłaby swój jednorazowy charakter. Ponadto, Szef CBA wskazał, że z uzasadnienia spornej decyzji personalnej Szefa CBA nr [...] z dnia [...] lutego 2017 r. wynika w sposób niebudzący wątpliwości, dlaczego skarżącemu została przyznana odprawa za okres służby pełnionej w CBA, pomniejszona o kwotę odprawy otrzymanej za okres służby w Policji. Co więcej, zdaniem organu, Szef CBA, dysponując jednoznacznym materiałem dowodowym, w sposób prawidłowy dokonał w spornej decyzji z dnia [...] lutego 2017 r. ustalenia stanu faktycznego i prawnego sprawy, przy jednoczesnym poszanowaniu zasad postępowania administracyjnego oraz wymogów prawem przewidzianych dla struktury oraz treści uzasadnienia decyzji administracyjnej określonych w art. 107 § 1 i 3 k.p.a. W konsekwencji, organ uznał, że - wbrew zarzutom strony skarżącej - Szef CBA, wydając sporną decyzję z dnia [...] lutego 2017 r., dokonał prawidłowej interpretacji przepisu art. 96 ust. 1 w zw. z art. 97 ust. 1 ustawy o CBA, zaliczając na poczet należnej odprawy z tytułu zwolnienia z CBA, odprawę już wcześniej wypłaconą skarżącemu z tytułu zwolnienia z Policji w 2012 r., wypłacając w konsekwencji jedynie powstałą różnicę. W piśmie z dnia [...] maja 2017 r. skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższą decyzję Szefa Centralnego Biura Antykorupcyjnego z dnia [...] kwietnia 2017 r. Wnosząc o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, bądź też o jej uchylenie oraz zobowiązanie Szefa CBA do wydania decyzji stwierdzającej prawo skarżącego do odprawy w wysokości 600% uposażenia należnego w ostatnim dniu służby w Centralnym Biurze Antykorupcyjnym bez jej pomniejszenia o kwotę 26.535,60 zł brutto, tj. wysokość odprawy wypłaconej skarżącemu z tytułu zwolnienia ze służby w Policji, skarżący zarzucił organowi: 1) naruszenie przepisów prawa materialnego, w szczególności: a) naruszenie art. 96 ust. 1 w zw. z 97 ust. 1 ustawy z dnia 9 czerwca 2006 r. o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym - polegające na ich błędnej interpretacji i w konsekwencji błędnym przyjęciu, że przedmiotowe przepisy stanowią podstawę do pomniejszenia przyznanej odprawy z tytułu zwolnienia ze służby w Centralnym Biurze Antykorupcyjnym o wysokość odprawy otrzymanej wcześniej z tytułu zwolnienia ze służby w Policji z dniem [...] sierpnia 2012 r., tj. o kwotę [...] złotych; 2) naruszenie przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy, w szczególności: a) naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 w zw. z art. 6 k.p.a. - poprzez wydanie decyzji personalnej nr [...] z dnia [...] lutego 2017 r. bez podstawy prawnej, uchylonej następnie w całości decyzją personalną nr [...] z dnia [...] kwietnia 2017 r., b) naruszenie art. 6 k.p.a. - poprzez wydanie decyzji poprzez zastosowanie analogii, c) naruszenie art. 7 k.p.a. - poprzez nieprawidłowe ustalenie okoliczności sprawy, a tym samym naruszenie zasady prawdy obiektywnej polegające na błędnym przyjęciu, iż zachodzą podstawy do pomniejszenia wysokości odprawy przyznanej w związku ze zwolnieniem ze służby w CBA o wysokość odprawy otrzymanej z tytułu zwolnienia ze służby w Policji. W uzasadnieniu skargi strona podniosła, że możliwość uzyskania odprawy z tytułu zwolnienia ze służby limitowana jest tylko do okoliczności wprost wskazanych w dyspozycji art. 96 ust. 1 ustawy o CBA, tj. tylko do siedmiu przypadków, co przesądza o szczególnym charakterze odprawy dla funkcjonariusza CBA. Skarżący zwrócił również uwagę, że przesłanki nabycia prawa do odprawy z tytułu zwolnienia ze służby w ustawie o Policji mają znacznie szerszy zakres, niż w ustawie o CBA. Skarżący wskazał, że w ustawie o CBA brak jest przepisów dopuszczających zaliczenie do okresu pełnienia służby w CBA okresów pełnienia służby w innych formacjach zmilitaryzowanych (np. w Policji.) Ponadto, jak zauważył skarżący, ustawa o CBA nie przewiduje żadnych innych świadczeń o charakterze wyrównawczym lub uzupełniającym związanych ze zwolnieniem ze służby. Strona skarżąca podniosła jednocześnie, że w ustawie o CBA nie ma również przepisów, które regulowałyby kwestie związane z tym, w jakich sytuacjach odprawa za zwolnienie ze służby w CBA nie należy się, a także, kiedy jej wysokość należy pomniejszyć. W tej sytuacji, skarżący zarzucił, iż Szef CBA w sposób nieuprawniony dokonał pomniejszenia przyznanej skarżącemu odprawy. Odnosząc się do powoływanych przez organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji orzeczeń sądów administracyjnych, skarżący wskazał, że ze względu na różnice w zasadach i wysokość przyznawania odpraw z tytułu zwolnienia ze służby na gruncie ustawy o CBA oraz ustawy o Policji i ustawy o służbie wojskowej, nie jest możliwe - nawet posiłkowo - powoływanie się na orzecznictwo sądów administracyjnych. Na poparcie swojej argumentacji skarżący przytoczył uregulowania ustawy o Policji oraz ustawy o służbie wojskowej dotyczące przyzywania odpraw oraz innych świadczeń związanych ze zwolnieniem ze służby. Ponadto, skarżący zauważył, że zestawienie przepisów dotyczących odprawy w związku ze zwolnieniem ze służby na tle ustaw o Policji, CBA i służbie wojskowej pozwala stwierdzić, że ustawa o CBA w zupełnie odmienny sposób uregulowała prawo do odprawy, co przekłada się na odmienny charakter tego świadczenia w stosunku do odprawy przysługującej w innych formacjach takich, jak Policja, czy też służba wojskowa. Zdaniem skarżącego, poszczególne formacje mundurowe nie są kategorią jednolitą i dopuszczalne jest zróżnicowanie sytuacji prawnej funkcjonariuszy tych służb. Skarżący podkreślił przy tym, że zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy o CBA, Centralne Biuro Antykorupcyjne zostało utworzone, jako służba specjalna do spraw zwalczania korupcji. W związku z tym, skarżący uznał, że brak jest podstaw do przyznania wszystkim funkcjonariuszom jednakowych praw i jednakowych obowiązków, a wręcz przeciwnie, uzasadnione jest ich zróżnicowanie. W konsekwencji, skarżący uznał, że - wbrew stanowisku Szefa CBA - zarówno treść, jak i funkcja przepisów art. 96 ust. 1 w zw. z art. 97 ust. 1 ustawy o CBA, nie stanowią podstawy do pomniejszenia odprawy przysługującej z tytułu zwolnienia z CBA o wysokość odprawy pieniężnej otrzymanej z tytułu zwolnienia ze służby w innej formacji. W odpowiedzi na skargę Szef Centralnego Biura Antykorupcyjnego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w pełni swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutów strony skarżącej, organ wskazał, że nie posiada wiedzy, dlaczego w przypadku zwolnienia skarżącego ze służby w Policji nie zastosowano przepisu art. 118 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jednolity Dz. U. z 2015 r., poz. 355 ze zm.), stanowiącego m.in., że odprawa z tytułu zwolnienia z Policji nie przysługuje policjantowi, który bezpośrednio po zwolnieniu ze służby został przyjęty do zawodowej służby wojskowej lub innej służby, w której przysługuje prawo do takich świadczeń. Ponadto, ustosunkowując się do zarzutów skarżącego dotyczących nieprawidłowego zastosowania przez organ instytucji odprawy z tytułu zwolnienia ze służby w Centralnym Biurze Antykorupcyjnym, jako świadczenia o charakterze jednorazowym i w konsekwencji pomniejszania jej wysokości o już wypłaconą wcześniej odprawę z tytułu zwolnienia z innej służby, Szef CBA wskazał, że stosując w przedmiotowej sprawie przepisy art. 96 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 97 ust. 1 ustawy o CBA, uwzględnił dotychczasową jednolitą linię orzeczniczą zarówno sądów administracyjnych, jak i Sądu Najwyższego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdza, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanych przepisów cyt. ustawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w zakresie swojej właściwości, ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm. - dalej także: "p.p.s.a."). W ocenie Sądu, analizowana pod tym kątem skarga R. C. nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja nr [...] z dnia [...] kwietnia 2017 r. wydana przez Szefa Centralnego Biura Antykorupcyjnego nie narusza przepisów prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że Szef Centralnego Biura Antykorupcyjnego, wydając zaskarżoną decyzję z dnia [...] kwietnia 2017 r. w przedmiocie przyznania odprawy z tytułu zwolnienia skarżącego ze służby w Centralnym Biurze Antykorupcyjnym - nie dopuścił się naruszenia norm procedury administracyjnej, w tym przede wszystkim art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., jak również przepisów art. 6 k.p.a., art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a., a także art. 107 § 3 k.p.a., w stopniu mogącym mieć jakikolwiek istotny wpływ na ostateczny wynik sprawy. W ocenie Sądu, wydając zaskarżoną decyzję administracyjną, Szef CBA nie dopuścił się przede wszystkim naruszenia norm prawa materialnego, w tym mających istotne znaczenie w niniejszej sprawie przepisów art. 96 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 97 ust. 1 ustawy z dnia 9 czerwca 2006 r. o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym. Sąd stwierdził, że - wbrew zarzutom strony skarżącej - Szef Centralnego Biura Antykorupcyjnego, prawidłowo interpretując regulację prawną wyrażoną w powołanych wyżej przepisach 96 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 97 ust. 1 ustawy z dnia 9 czerwca 2006 r. o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym, zasadnie przyjął, że z uwagi na wypłaconą skarżącemu w 2012 r. odprawę z tytułu zwolnienia ze służby w Policji, zaszły wszelkie podstawy do zaliczenia na poczet należnej skarżącemu odprawy z tytułu zwolnienia ze służby w CBA, kwoty pieniężnej wypłaconej wcześniej stronie skarżącej z tytułu przyznanej odprawy pieniężnej przy zwolnieniu z Policji. Przyjmując powyższe stanowisko, organ prawidłowo ocenił zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, ustosunkowując się jednocześnie do wszelkich istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy wątpliwości i argumentów strony skarżącej. Na wstępie rozważań merytorycznych dotyczących oceny legalności spornej decyzji Szefa CBA, należy wyraźnie zaznaczyć, że przedmiotem analizy sądu administracyjnego w niniejszej sprawie mogły być wyłącznie prawidłowość działania tego organu administracji publicznej i w konsekwencji zasadność zastosowania przez ten organ materialnoprawnej podstawy zaskarżonej decyzji, którą stanowiły przepisy art. 96 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 97 ust. 1 ustawy o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym. W niniejszej sprawie nie budzą wątpliwości okoliczności faktyczne, stanowiące przedmiot wydanych decyzji. Spór dotyczył natomiast subsumpcji ustalonego stanu faktycznego do właściwych norm prawnych i ich właściwej interpretacji. W konsekwencji, istota tego sporu sprowadzała się do wyjaśnienia, czy Szef CBA, przyznając stronie skarżącej odprawę pieniężną z tytułu zwolnienia ze służby w Centralnym Biurze Antykorupcyjnym, zasadnie traktuje wspomnianą instytucję odprawy, jako świadczenie o charakterze jednorazowym, a w konsekwencji tego, czy prawidłowo dokonuje pomniejszenia jej wysokości o kwotę wypłaconej już wcześniej stronie skarżącej odprawy z tytułu zwolnienia ze służby w Policji. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowił art. 96 ust. 1 pkt 1 i art. 97 ust. 1 ustawy z dnia 9 czerwca 2006 r. o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym. Przepis art. 96 ust. 1 pkt 1 cyt. ustawy, stanowi, że funkcjonariusz zwolniony ze służby w Centralnym Biurze Antykorupcyjnym na podstawie art. 58 ust. 3, art. 61 ust. 4 i art. 64 ust.1 pkt 1 i 7, ust. 2 pkt 1 i 4 oraz ust. 3 tej ustawy, otrzymuje odprawę. Zgodnie z treścią art. 97 ust. 1 ustawy o CBA, wysokość odprawy dla funkcjonariusza w służbie stałej równa się wysokości sześciomiesięcznego uposażenia, należnego na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym albo w ostatnim dniu pozostawania w dyspozycji Szefa Centralnego Biura Antykorupcyjnego. Odprawa ulega zwiększeniu o 20% uposażenia za każdy dalszy pełny rok wysługi ponad 5 lat nieprzerwanej służby, aż do wysokości ośmiomiesięcznego uposażenia. Nieprzerwane pełnienie służby, w rozumieniu art. 97 ust. 1 ustawy o CBA, oznacza pełnienie służby tylko w tej służbie mundurowej. Do tego okresu nie wlicza się okresu pełnienia służby w innych formacjach zmilitaryzowanych. Zdaniem Sądu, powyższe stanowisko wynika zarówno z wykładni językowej, jak i systemowej art. 97 ust. 1 ustawy o CBA. Przepis ten wyraźnie odnosi się tylko do służby w Centralnym Biurze Antykorupcyjnym i nie wiąże w żaden sposób okresu uprawniającego do wyższej odprawy ze służbą w innych formacjach zmilitaryzowanych. Należy zauważyć, że konstrukcja tego przepisu nie zawiera rozwiązania znanego z art. 115 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji i art. 119 ust. 2 ustawy z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 1643 ze zm.), w których określono, że do okresu uprawniającego do nabycia odprawy w związku ze zwolnieniem ze służby wlicza się także okres służby w innych formacjach zmilitaryzowanych, a zatem należy przyjąć, że do okresu uprawniającego do wypłaty wyższej, niż sześciomiesięczne uposażenie na ostatnio zajmowanym stanowisku, należy wliczyć tylko okres służby w Centralnym Biurze Antykorupcyjnym. Powyższe odrębności, jak też odmienne uregulowanie nabycia prawa do odprawy z tytułu rozwiązania stosunku służbowego z funkcjonariuszem CBA w oparciu o określoną podstawę prawną (art. 96 ust. 1 i 2 ustawy o CBA), nie czynią przedmiotowego świadczenia (przyznawanego funkcjonariuszom CBA) wyjątkowym, w tym znaczeniu, że traci ono walor świadczenia jednorazowego. Skład Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela stanowisko ukształtowane w dotychczasowym orzecznictwie sądów administracyjnych, iż odprawa przysługująca z tytułu zwolnienia ze służby ma charakter jednorazowy. Zdaniem Sądu, zarówno mające zastosowanie w niniejszej sprawie regulacje prawne zawarte w ustawie o CBA, jak i normy wynikające z innych ustaw regulujących instytucję odprawy z tytułu zwolnienia ze służby, mają zapobiec kilkukrotnemu wypłacaniu tego świadczenia. Nie ulega żadnej wątpliwości, że z istoty owych regulacji wynika, że należna jest tylko odprawa jednorazowa (por. m.in. wyrok NSA z dnia 5 października 2010 r., sygn. akt I OSK 540/10). W sytuacji, uznać należy, że w sytuacji, w której już raz wypłacono stronie dane świadczenie w związku ze zwolnieniem ze służby, w przypadku ponownego zwolnienia z innej służby, wypłaca się tylko świadczenie wyrównawcze za czas ponownego pełnienia owej służby (por. wyrok NSA z dnia 1 czerwca 2005 r., sygn. akt OSK 1714/04, wyrok NSA z dnia 11 grudnia 2009 r., sygn. akt I OSK 757/09, czy też wyrok NSA z dnia 5 marca 2014 r., sygn. akt I OSK 224/13). Wobec powyższego, należy stwierdzić, że - wbrew zarzutom strony skarżącej - dokonanie pomniejszenia odprawy pieniężnej przysługującej w związku z rozwiązaniem z funkcjonariuszem CBA stosunku służbowego, o wysokość odprawy już wcześniej wypłaconej temu funkcjonariuszowi w związku z wcześniejszym rozwiązaniem stosunku służbowego w Policji, jest możliwe na gruncie obowiązujących przepisów prawa i posiada oparcie w przyjętych przez ustawodawcę rozwiązaniach systemowych służb mundurowych. Z tego względu, uznać należy, że niezasadne są zarzuty strony skarżącej dotyczące rzekomego wydania zaskarżonej decyzji bez podstawy prawnej, a także zarzuty naruszenia art. 96 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 97 ust. 1 ustawy o CBA poprzez ich rzekomo błędną wykładnię. W przedmiotowej sprawie skarżący w okresie od dnia [...] listopada 1995 r. do dnia [...] sierpnia 2012 r. pełnił służbę w Policji. W związku ze zwolnieniem skarżącego z Policji, otrzymał on odprawę w wysokości [...] zł brutto. Zasadnie zatem Szef CBA przyjął, że z tego względu kwotę odprawy należnej skarżącemu z tytułu pełnienia służby w CBA należało pomniejszyć o kwotę odprawy otrzymanej z tytułu zwolnienia ze służby w Policji. W ocenie Sądu, uznanie bowiem, jak sugeruje skarżący, iż każdorazowe zwolnienie ze służby skutkowałoby każdorazowym wypłacaniem należności z tytułu odprawy w pełnej kwocie, prowadziłoby nie tylko do nadużyć tej instytucji, ale również stawiałoby w nierównej sytuacji pozostałych funkcjonariuszy. W tej sytuacji, Sąd podziela stanowisko wyrażone w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 maja 2009 r., sygn. akt I OSK 931/08, zgodnie z którym świadczenie to (odprawa), co do zasady, jest podobne do odprawy emerytalnej lub rentowej przysługującej pracownikowi w związku z przejściem na emeryturę lub rentę (art. 92 Kodeksu Pracy). W związku z powyższym, nie ma podstaw do wypłaty odprawy w pełnej wysokości osobie pełniącej służbę w formacji zmilitaryzowanej, której raz już wypłacono odprawę, a następnie ponownie zaczęła ona pełnić służbę w tej samej lub innej służbie mundurowej. W związku z powyższym, Sąd uznał, że skoro z wykładni funkcjonalnej przepisu art. 96 ust. 1 pkt 1 ustawy o CBA wynika, że odprawa z tytułu zwolnienia ze służby w CBA ma charakter jednorazowy, przyjąć trzeba, że w sytuacji, gdy już raz wypłacono odprawę w związku ze zwolnieniem ze służby w formacji zmilitaryzowanej, to w przypadku ponownego podjęcia służby i kolejnego zwolnienia, należy wypłacić wyłącznie świadczenie wyrównawcze. Zdaniem Sądu, nie ulega wątpliwości, że również funkcjonariusze CBA nie mają prawa do kilku tego typu świadczeń, a jedynie uprawnienie do odpowiedniej kwoty wyrównania otrzymanej z tytułu odprawy pomniejszonej o kwotę odprawy wypłaconej już wcześniej. W konsekwencji, Sąd w pełni podziela stanowisko organu zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że dla prawidłowej wykładni ww. przepisu nie ma znaczenia, czy i jakie różnice występują w pragmatykach regulujących ustalenie prawa do odprawy w Policji, służbie wojskowej i w Centralnym Biurze Antykorupcyjnym. Istotnym natomiast jest to, czy w tych formacjach przewidziano odprawę, rozumianą szeroko, jako świadczenie pieniężne wypłacane funkcjonariuszowi w związku ze zwolnieniem ze służby. Odmienne rozumowanie i uwzględnienie stanowiska skarżącego doprowadziłoby do sytuacji, w której odprawa utraciłaby swój jednorazowy charakter. W tym stanie rzeczy, uznać należy, że argumenty podniesione przez skarżącego nie zasługują na uwzględnienie, bowiem dokonana w zaskarżonej decyzji wykładnia art. 96 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 97 ust. 1 ustawy o CBA, jest prawidłowa. Ponadto, Sąd stwierdził, że Szef CBA, wydając zaskarżoną decyzję z dnia [...] kwietnia 2017 r., nie uchybił normom zawartym w przepisach art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., albowiem podjął wszelkie możliwe i niezbędne zarazem czynności celem pełnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w oparciu o zebrany w sposób wyczerpujący materiał dowodowy. Jednocześnie, z uwagi na wszechstronne i pełne zarazem uzasadnienie faktyczne i prawne zaskarżonej decyzji, organ nie naruszył normy postępowania administracyjnego wskazanej w przepisie art. 107 § 3 k.p.a., w stopniu, który mógłby mieć jakikolwiek istotny wpływ na ostateczny wynik sprawy. Szef CBA nie dopuścił się również w toku postępowania administracyjnego naruszenia zasady pogłębiana zaufania obywateli do organów praworządnego Państwa wyrażonej w art. 8 k.p.a., albowiem prowadząc postępowanie w kontekście zastosowania przepisów art. 96 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 97 ust. 1 ustawy o CBA, wszechstronnie wyjaśnił wszelkie istotne okoliczności dotyczące analizowanej sprawy, jak również wyjaśnił w sposób precyzyjny i jednoznaczny zarazem, dlaczego - w świetle powołanych regulacji prawnych - jednorazowy charakter instytucji odprawy z tytułu zwolnienia ze służby w CBA nie daje podstawy, aby uwzględnić stanowisko skarżącego i wypłacić wspomnianą odprawę niepomniejszoną o kwotę wcześniej wypłaconej odprawy z tytułu zwolnienia skarżącego ze służby w Policji. Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. - orzekł, jak w sentencji wyroku.