II SA/Wa 790/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Góraj, Sędzia WSA Iwona Maciejuk (spr.), Asesor WSA Lucyna Staniszewska, , Protokolant starszy sekretarz sądowy Maryla Wiśniewska, , po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 stycznia 2024 r. sprawy ze skargi M. S. na decyzję Szefa Sztabu Generalnego Wojska Polskiego z dnia [...] marca 2023 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania jednorazowego dodatku specjalnego uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymującą ją w mocy decyzję Dowódcy Generalnego Rodzajów Sił Zbrojnych z dnia [...] stycznia 2023 r. nr [...]. W dniu [...] grudnia 2022 r. Inspektor Sił Powietrznych Dowództwa Generalnego RSZ wystąpił do Dowódcy Generalnego RSZ z wnioskiem z dnia [...].12.2022 r. o wypłatę jednorazowego dodatku specjalnego z tytułu wykonywania lotów w roku kalendarzowym w wymiarze nie niższym niż 30 godzin – samolotem naddźwiękowym albo 40 godzin - innym wojskowym statkiem powietrznym za rok 2022, dla [...] M. S. pełniącego zawodową służbę wojskową w [...] na stanowisku służbowym: [...]. Dowódca Generalny Rodzajów Sił Zbrojnych decyzją nr [...] z dnia [...] stycznia 2023 r. na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2022 r. poz. 2000 z późn. zm.), zwanej dalej k.p.a., art. 439 ust. 1 pkt 1, ust. 4 i art. 470 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2022 r. o obronie Ojczyzny (Dz. U. 2022 r. poz. 2305) oraz § 4 pkt 1 i § 9 w zw. z § 8 ust. 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 28 grudnia 2016 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych (Dz. U z 2021 r. poz. 966 z póżn. zm.) zwanego dalej rozporządzeniem, w zw. z art. 822 ust. 6 ustawy o obronie Ojczyzny, odmówił przyznania [...] M. S., pełniącemu zawodową służbę wojskową w [...] na stanowisku służbowym [...], jednorazowego dodatku specjalnego z tytułu wykonywania lotów w roku kalendarzowym w wymiarze nie niższym niż 30 godzin - samolotem naddźwiękowym albo 40 godzin - innym wojskowym statkiem powietrznym. W ustaleniach faktycznych organ wskazał, że w toku postępowania ustalono, iż ww. oficer w roku kalendarzowym 2022, pełniąc zawodową służbę wojskową na stanowisku służbowym [...] zgodnie z zakresem obowiązków i Kartą Opisu Stanowiska Służbowego, a także zgodnie z przydzielonym przez Dowódcę Generalnego RSZ nalotem wykonał 41 godzin i 40 minut lotów w składzie załóg wojskowych statków powietrznych lub statków powietrznych będących na wyposażeniu [...]. Organ podniósł, że wobec złożonego wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej i planowanym zwolnieniem ww. oficera z dniem [...] stycznia 2023 r., [...] M. S. nie otrzymał nalotu na rok 2023 w trybie określonym w § 8 ust. 11 rozporządzenia. Organ stwierdził, że zgodnie z ustępem pierwszym § 9 rozporządzenia, uprawnionymi do jednorazowego dodatku specjalnego są żołnierze zawodowi, o których mowa w § 8 ust. 1, a więc żołnierze zawodowi, którzy w ramach obowiązków na zajmowanym stanowisku służbowym wykonują loty w składzie załóg wojskowych statków powietrznych lub statków powietrznych będących na wyposażeniu [...]. Organ stwierdził, że przedmiotowa okoliczność (w przypadku przyznawania przedmiotowego dodatku za 2022 rok) musi występować w dacie 1 stycznia roku kalendarzowego następującego po roku podlegającym analizie, co wprost wynika z treści § 9 ust. 1 in fine, w myśl którego przedmiotowy dodatek przyznaje się ww. żołnierzom po zakończeniu roku kalendarzowego lub w ostatnim dniu pełnienia zawodowej służby wojskowej na stanowisku. Zdaniem organu, aby nabyć prawo do tego dodatku za 2022 r. nie tylko należy w roku kalendarzowym 2022 wykonywać loty w składzie załóg wojskowych statków powietrznych lub statków powietrznych będących na wyposażeniu [...], ale i mieć status żołnierza wykonującego loty (warunkowany omówionymi okolicznościami) na dzień 1 stycznia 2023 r. Wyjątkiem od przedmiotowej reguły jest okoliczność wynikająca z § 9 ust. 5 rozporządzenia, tj. wyznaczenie, w trakcie roku kalendarzowego podlegającego analizie, na stanowisko służbowe, na którym nie ma obowiązku wykonywania lotów, lub przeniesienie do rezerwy kadrowej (obecnie dyspozycji). Wyjątek ten interpretować należy ściśle, co oznacza, iż tylko okoliczności przewidziane w tym przepisie mogą stanowić o zachowaniu prawa do dodatku pomimo niespełnienia przez żołnierza w dniu 1 stycznia roku następującego po roku, za przysługuje, warunków przewidzianych w § 9 ust. 1. Organ stwierdził, iż wobec tego, że M. S. nie spełnia ww. warunków określonych w § 9 ust. 1, a nadto wobec ustalenia, iż wobec ww. oficera nie ma zastosowania § 9 ust. 5 należało uznać, iż nie przysługuje mu prawo do omawianej należności. W odwołaniu M. S. podniósł m.in., że istotą przedmiotowej należności jest następcza gratyfikacja żołnierza za realizację zadań lotniczych wykonanych w roku poprzednim, a zatem bez znaczenia jest status żołnierza w dacie jego przyznawania. Szef Sztabu Generalnego WP decyzją z dnia [...] marca 2023 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ wskazał, że zgodnie z art. 439 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2022 r. o obronie Ojczyzny (Dz. U. poz. 2305), żołnierze zawodowi otrzymują dodatki specjalne za szczególne właściwości lub warunki pełnienia zawodowej służby wojskowej. Jednocześnie zgodnie z regulacjami § 8 ust. 1 rozporządzenia, które miało zastosowanie w niniejszej sprawie na mocy art. 822 ust. 6 ustawy, żołnierz zawodowy, który w ramach obowiązków na zajmowanym stanowisku służbowym wykonuje loty w składzie załóg wojskowych statków powietrznych lub statków powietrznych będących na wyposażeniu [...], otrzymuje dodatek specjalny o charakterze stałym, ustalony przy zastosowaniu odpowiedniego mnożnika kwoty bazowej. Organ podniósł, że we wskazanym akcie prawnym projektodawca precyzyjnie określił warunek otrzymywania dodatku specjalnego jakim jest faktyczne wykonywanie lotów w ramach obowiązków na zajmowanym stanowisku służbowym. W oparciu o regulację § 9 ust. 1 rozporządzenia, żołnierzowi zawodowemu, o którym mowa w § 8 ust. 1 rozporządzenia, posiadającemu co najmniej dziesięcioletni staż zawodowej służby wojskowej pełnionej w składzie personelu latającego, który wykonywał w roku kalendarzowym loty w wymiarze nie niższym niż 30 godzin - samolotem naddźwiękowym albo 40 godzin - innym wojskowym statkiem powietrznych, po zakończeniu roku kalendarzowego lub ostatnim dniu pełnienia zawodowej służby wojskowej na stanowisku, za który żołnierzowi zawodowemu jest przyznawany ten dodatek, przyznaje się jednorazowy dodatek specjalny w określonej wielokrotności kwoty pobieranego dodatku o charakterze stałym. Wobec powyższego ze względu na literalne brzmienie przywołanego przepisu w celu otrzymania jednorazowego dodatku specjalnego żołnierz zawodowy musi spełniać tożsame zasady jak wskazane w § 8 ust. 1 rozporządzenia, czyli wykonywać loty w ramach obowiązków na zajmowanym stanowisku służbowym. Dodatkowo organ wyjaśnił, że jednorazowy dodatek specjalny, o którym mowa w § 9 ust. 1 rozporządzenia, jest przyznawany "po zakończeniu roku kalendarzowego", w którym żołnierz zawodowy wykonał określoną liczbę godzin lotów, a zatem musi on nadal "czynnie" wykonywać loty w dacie wydania decyzji administracyjnej przez uprawniony organ wojskowy. Organ wskazał, że [...] M. S. w ramach zajmowanego stanowiska służbowego [...] w [...] posiadał w zakresie obowiązków określony wymóg wykonywania lotów zgodnie z "Indywidualnym rocznym planem szkolenia i treningu w powietrzu oraz na urządzeniach treningowych i symulatorach" na typie podstawowym oraz pozostałych typach statków powietrznych (samolotach) lotnictwa bojowego i szkolno-treningowego. Jednakże w dniu [...] października 2022 r. odwołujący się złożył wypowiedzenie stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej. W konsekwencji Minister Obrony Narodowej nie określił dla oficera nalotu na statkach powietrznych w 2023 r. i co za tym idzie zaprzestał on wykonywania lotów w składzie załóg wojskowych statków powietrznych. Odnosząc się do kwestii utrzymania prawa do jednorazowego dodatku specjalnego pomimo niewykonywania lotów to okoliczność taka została przewidziana w § 9 ust. 5 rozporządzenia, zgodnie z którym przedmiotowy dodatek przyznaje się również żołnierzowi zawodowemu, który w trakcie roku kalendarzowego został zwolniony ze stanowiska służbowego, o którym mowa w § 8 ust. 1 rozporządzenia, i wyznaczony na stanowisko, na którym nie ma obowiązku wykonywania lotów, lub przeniesiony do rezerwy kadrowej. Organ wskazał, że analiza stanu faktycznego sprawy, który nie był kwestionowany w trakcie prowadzonego postępowania, wskazuje, że regulacja przywołanego przepisu nie miała zastosowania do sytuacji faktycznej, w jakiej znalazł się [...] M. S. Reasumując organ stwierdził, że ze zgromadzonej dokumentacji wynika, że [...] M. S. w 2022 r. wykonał 41:40 godzin lotu za sterami samolotów naddźwiękowych. Jednakże ze względu na złożone wypowiedzenie stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej oraz nieustalenie przez Ministra Obrony Narodowej nalotu na statkach powietrznych w 2023 r., uprawnionym jest uznanie, że wymieniony na dzień ustalania jednorazowego dodatku specjalnego, nie spełniał warunku, o którym mowa w § 8 ust. 1 rozporządzenia, w postaci wykonywania lotów w ramach obowiązków na zajmowanym stanowisku służbowym. Odnosząc się do argumentów odwołania organ II stwierdził, że wbrew stanowisku strony status żołnierza zawodowego w dniu rozpatrywania kwestii przyznania jednorazowego dodatku specjalnego ma kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia wydawanego przez uprawniony organ wojskowy. Bez znaczenia przy tym jest z jakich powodów żołnierz zawodowy zaprzestał wykonywania lotów, za wyjątkiem okoliczności, o których mowa w § 9 ust. 5 rozporządzenia. Decyzja Szefa Sztabu Generalnego WP z dnia [...] marca 2023 r. nr [...] stała się przedmiotem skargi M. S. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżący wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. przepisu § 9 ust. 1 rozporządzenia przez błędne przyjęcie, że nie zostały spełnione przez niego wszystkie warunki niezbędne do otrzymania jednorazowego dodatku specjalnego za rok kalendarzowy 2022 z tytułu wykonania w tym roku norm godzin lotów w składzie załóg wojskowych statków powietrznych oraz błędną interpretację przepisów § 9 ust. 1 i ust. 5 w zw. § 8 ust. 1 powyższego rozporządzenia przez przyjęcie, że kluczowe znaczenie w kwestii uprawnień żołnierza do jednorazowego dodatku specjalnego ma status żołnierza w dniu rozpatrywania (wydania decyzji) kwestii przyznania dodatku. W uzasadnieniu skarżący wskazał m.in., że organ II instancji błędnie pominął okoliczność, że prawo do dodatku specjalnego nabywa się z chwilą spełniania przesłanek, na co wskazuje § 9 ust. 1 rozporządzenia. Podniósł, że okoliczność, iż z dniem [...] października 2022 roku złożył wypowiedzenie ze służby nie ma dla niniejszej sprawy żadnego znaczenia gdyż przed rozwiązaniem stosunku służbowego spełnił wszystkie wymienione w § 9 ust. 1 rozporządzenia wymagania dla przyznania dodatku. Wbrew twierdzeniom obu organów, żaden przepis nie wymaga aby w dacie "rozpatrywania kwestii" jednorazowego dodatku specjalnego żołnierz zawodowy, który wypełnił wymagania do jego przyznania w roku poprzednim posiadał odpowiedni status żołnierza zawodowego. Takie rozumienie tego przepisu jest całkowicie pozbawione racji i kłóci się z celem dla jakiego przepisy te uchwalono, bowiem przepis odnosi się do sytuacji z roku poprzedniego a nie w dacie przyznawania. Niewątpliwie w okresie, w którym hipoteza przepisu wyznacza wymagania do nabycia dodatku to odwołujący w roku 2022 posiadał odpowiedni status żołnierza zawodowego i wykonał na stanowisku służbowym 41:40 godzin lotu za sterami samolotów naddźwiękowych. Spełnił zatem wszystkie przesłanki aby stosownie do treści § 9 ust. 1 rozporządzenia dodatek taki został mu przyznany. Skarżący podniósł, że konstrukcja przepisu wyznacza obowiązek dla organu w zakresie przyznania dodatku, po spełnieniu opisanych w nim wymogów. Gdyby przyjąć, rozumowanie organów I i II instancji doszłoby do pokrzywdzenia wszystkich zawodowych żołnierzy, którzy wypełnili przesłanki do otrzymania jednorazowego dodatku specjalnego w ostatnim roku pełnienia służby. Szef Sztabu Generalnego WP, reprezentowany przez radcę prawnego, w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Dodatkowo podniesiono m.in., że skarżący w 2022 r. wykonał na dzień 31 grudnia 2021 r. 3083,10 godzin nalotu uprawniony był do comiesięcznego dodatku specjalnego, o którym mowa w § 8 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia. Warunkiem otrzymania niniejszego dodatku jest wykonywanie w ramach obowiązków na zajmowanym stanowisku służbowym lotów w składzie załóg wojskowych statków powietrznych lub statków powietrznych będących na wyposażeniu [...]. Pełnomocnik dodał m.in., że biorąc pod uwagę, że [...] M. S. w 2022 r, wykonał na dzień [...] grudnia 2021 r. 3083,10 godzin nalotu uprawniony był do comiesięcznego dodatku specjalnego, o którym mowa w § 8 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia. Warunkiem otrzymania niniejszego dodatku jest wykonywanie w ramach obowiązków na zajmowanym stanowisku służbowym lotów w składzie załóg wojskowych statków powietrznych lub statków powietrznych będących na wyposażeniu [...]. W związku z wypowiedzeniem przez M. S. stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej Inspektor Sił Powietrznych w zaakceptowanej w dniu [...] grudnia 2022 r. przez Ministra Obrony Narodowej "Propozycji nalotu personelu latającego na 2023 r." (poz. 35) nie określił godzin lotu dla wskazanego oficera. W tej sytuacji z dniem 1 stycznia 2023 r. zaprzestał wykonywania lotów w składzie załóg wojskowych statków powietrznych. Pełnomocnik podniósł m.in., że uprawnionym zatem jest stwierdzenie, że projektodawca celowo pozbawił uprawnienia do jednorazowego dodatku specjalnego żołnierzy zawodowych, którzy złożyli wypowiedzenie stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej i w związku z tym zaprzestali wykonywania lotów na zajmowanych stanowiskach służbowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga podlegała uwzględnieniu. Za zasadny Sąd uznał zarzut dotyczący błędnej wykładni § 9 ust. 1 w związku z § 8 rozporządzenia, co miało wpływ na wynik sprawy. Nadto, zdaniem Sądu w sprawie tej organ nie dokonał w zaskarżonej decyzji i decyzji I instancji pełnych ustaleń faktycznych, o których mowa w powołanych przepisach, niezbędnych do dokonania pełnej oceny spełnienia przesłanek warunkujących przyznanie jednorazowego dodatku specjalnego, czym naruszono art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a., co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zasadniczą kwestią w niniejszej sprawie, dotyczącej odmowy przyznania skarżącemu jednorazowego dodatku specjalnego za 2022 r., była ocena, czy organ dokonał prawidłowej wykładni § 9 ust. 1 w zw. z § 8 ust. 1 rozporządzenia. Te bowiem przepisy stanowiły podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji i decyzji organu I instancji. Zgodnie z 439 ust. 1 pkt 1 ustawy o obronie Ojczyzny, żołnierze zawodowi otrzymują do uposażenia zasadniczego dodatek specjalny – za szczególne właściwości lub warunki pełnienia zawodowej służby wojskowej. W myśl § 8 ust. 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 28 grudnia 2016 r. w sprawie dodatków do uposażenia (...), wydanego jeszcze na podstawie art. 80 ust. 6 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, które znajdowało zastosowanie przy rozstrzyganiu sprawy skarżącego (art. 822 ust. 6 ustawy o obronie Ojczyzny), żołnierz zawodowy, który w ramach obowiązków na zajmowanym stanowisku służbowym wykonuje loty w składzie załóg wojskowych statków powietrznych lub statków powietrznych będących na wyposażeniu [...], otrzymuje dodatek specjalny o charakterze stałym, ustalony przy zastosowaniu mnożników kwoty bazowej wymienionych w punktach 1-9. Zgodnie z § 8 ust. 4 rozporządzenia, dodatek specjalny w wysokości określonej w ust. 1 przyznaje się żołnierzowi zawodowemu, który zgodnie z Indywidualnym rocznym planem szkolenia i treningu w powietrzu oraz na urządzeniach treningowych i symulatorach, zwanym dalej "indywidualnym rocznym planem", w ciągu roku kalendarzowego wykonuje loty w wymiarze nie niższym niż: 1) 30 godzin - samolotem naddźwiękowym albo 2) 40 godzin - innym wojskowym statkiem powietrznym. W przypadku pełnienia służby wojskowej na stanowisku służbowym, o którym mowa w ust. 1, przez część roku kalendarzowego, przyjmuje się liczbę godzin lotów przypadającą proporcjonalnie do okresu pełnych miesięcy kalendarzowych, w których żołnierz jest uprawniony do otrzymywania dodatku na zajmowanym stanowisku służbowym. Liczbę godzin lotów zaokrągla się w górę do pełnych godzin. Natomiast według § 9 ust. 1 rozporządzenia, żołnierzowi zawodowemu, o którym mowa w § 8 ust. 1, posiadającemu co najmniej dziesięcioletni staż zawodowej służby wojskowej pełnionej w składzie personelu latającego, który wykonał w roku kalendarzowym loty w wymiarze nie niższym niż: 1) 30 godzin - samolotem naddźwiękowym albo 2) 40 godzin - innym wojskowym statkiem powietrznym - po zakończeniu roku kalendarzowego lub ostatnim dniu pełnienia zawodowej służby wojskowej na stanowisku, za który żołnierzowi zawodowemu jest przyznawany ten dodatek, przyznaje się jednorazowy dodatek specjalny w wysokości 300% kwoty pobieranego dodatku specjalnego o charakterze stałym. Dodatku nie przyznaje się żołnierzom, o których mowa w § 8 ust. 13. Z treści przytoczonych przepisów wynika, że uprawnienie do jednorazowego dodatku specjalnego zależy od spełnienia ściśle określonych warunków. Do przyznania jednorazowego dodatku specjalnego muszą być łącznie spełnione następujące przesłanki: 1) jednorazowy dodatek specjalny przyznaje się po zakończeniu roku kalendarzowego, 2) żołnierz zawodowy musi w ramach obowiązków na zajmowanym stanowisku służbowym wykonać loty w składzie załóg wojskowych statków powietrznych lub statków powietrznych będących na wyposażeniu [...], 3) musi posiadać co najmniej dziesięcioletni staż zawodowej służby wojskowej pełnionej w składzie personelu latającego, 4) musi wykonać w roku kalendarzowym określony nalot wojskowym statkiem powietrznym lub statkiem powietrznym będących na wyposażeniu [...] (loty wykonane zgodnie z Indywidualnym rocznym planem szkolenia i treningu w powietrzu oraz na urządzeniach treningowych i symulatorach, zwanym indywidualnym rocznym planem). Sprawa niniejsza rozstrzygnięta przez organ decyzją odmowną z dnia [...] stycznia 2023 r. dotyczyła jednorazowego dodatku specjalnego za 2022 rok. Organ odmówił przyznania tego jednorazowego dodatku specjalnego stwierdzając, że skarżący, wobec złożonego wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej i planowanym zwolnieniem na dzień [...] stycznia 2023 r., nie otrzymał nalotu na rok 2023. Zdaniem organu, aby przyznać jednorazowy dodatek specjalny za 2022 rok żołnierz musi otrzymać nalot na następny rok, tj. na rok 2023, a zatem okoliczność wykonywania lotów w składzie załóg wojskowych statków powietrznych lub statków powietrznych będących na wyposażeniu [...] "musi występować w dacie 1 stycznia roku kalendarzowego następującego po roku podlegającym analizie". Z taką wykładnią przepisu § 9 ust. 1 w zw. z § 8 ust. 1 rozporządzenia nie sposób się zgodzić. Jednorazowy dodatek specjalny przyznawany jest, jak wynika z § 9 ust. 1 rozporządzenia, po zakończeniu roku kalendarzowego lub w ostatnim dniu pełnienia zawodowej służby wojskowej na stanowisku, za który żołnierzowi przyznawany jest ten dodatek. Przysługuje on żołnierzowi, o którym mowa w § 9 ust. 1 rozporządzenia, czyli żołnierzowi zawodowemu, który do ostatniego dnia roku kalendarzowego, za który ma być mu przyznany ten dodatek, w ramach obowiązków wynikających z zajmowanego stanowiska służbowego "w ciągu roku kalendarzowego" wykonywał loty w składzie załóg wojskowych statków powietrznych lub statków powietrznych będących na wyposażeniu [...], określone w indywidualnym rocznym planie, realizując określony limit takich zadań oraz pobierając przyznany mu z tego tytułu specjalny dodatek o charakterze stałym, a nadto posiadający co najmniej dziesięcioletni staż zawodowy służby wojskowej pełnionej w składzie personelu latającego. Zwrócić trzeba uwagę, że jednorazowy dodatek specjalny przyznaje się w wysokości 300% kwoty pobieranego dodatku specjalnego o charakterze stałym, a zatem jego wysokość zależy od wysokości pobieranego dodatku specjalnego (o charakterze stałym) ustalanego na ostatni dzień roku kalendarzowego, za który jednorazowy dodatek jest przyznawany (v. wyrok NSA z dnia 9 czerwca 2014 r. sygn. akt I OSK 732/13, orzeczenia.nsa.gov.pl). Jednorazowy dodatek specjalny przysługuje żołnierzowi zawodowemu, który - co do zasady - do ostatniego dnia roku kalendarzowego zajmował stanowisko, o którym mowa w § 8 ust. 1 i z tego tytułu do końca roku otrzymywał dodatek specjalny o charakterze stałym. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym, prezentowany jest pogląd, który podziela Sąd rozpoznający niniejszą sprawę, zgodnie z którym wykładnia językowa i systemowa przepisów rozporządzenia dowodzi, że podstawowym warunkiem przyznania jednorazowego dodatku specjalnego jest zachowanie statusu żołnierza zawodowego do końca danego roku kalendarzowego (v. wyrok NSA z dnia 9 czerwca 2014 r. sygn. akt I OSK 732/13, orzeczenia.nsa.gov.pl). Pogląd ten, pomimo zmian rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej w sprawie dodatków do uposażenia, zachował swą aktualność na gruncie przepisów rozporządzenia, znajdującego zastosowanie w niniejszej sprawie, przy wydawaniu decyzji przez organ I instancji w dniu [...] stycznia 2023 r. Zatem, zasadnicze znaczenie ma w tej sprawie to, czy skarżący spełniał wszystkie wymienione już wyżej warunki - niezbędne do uzyskania jednorazowego dodatku specjalnego za 2022 r. – na koniec roku kalendarzowego za który ma być przyznany jednorazowy dodatek specjalny, a zatem na koniec 2022 r., a nie w dniu 1 stycznia następnego roku, jak twierdzi organ. Okoliczność, że skarżący nie został uwzględniony w indywidualnym rocznym planie na 2023 rok (w wykazie personelu latającego) w związku z wypowiedzeniem stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej i nie wykonywał lotów w 2023 r. jest bez znaczenia dla ustalenia jego uprawnień do jednorazowego dodatku specjalnego za rok 2022. Sąd nie podzielił tym samym twierdzenia organu I i II instancji, że kluczowe znaczenie w sprawie przyznania jednorazowego dodatku specjalnego ma status żołnierza zawodowego w dniu rozstrzygania przez organ o tym dodatku, czy też kwestia tych uprawnień na dzień 1 stycznia 2023 r. Na gruncie tej sprawy, podkreślenia wymaga też, że nie ma znaczenia, czy dochodzący roszczeń jest żołnierzem, czy też byłym żołnierzem (v. wyrok NSA z dnia 9 czerwca 2014 r. sygn. akt I OSK 732/13, orzeczenia.nsa.gov.pl). Istotne jest, czy warunki do przyznania jednorazowego dodatku specjalnego za 2022 r. były spełnione na koniec tego właśnie roku kalendarzowego (roku 2022). Powyższe, w związku z dokonaniem przez organ błędnej wykładni § 9 ust. 1 w zw. z § 8 ust. 1 rozporządzenia, nie zostało rozstrzygnięte w decyzji. Z decyzji nie wynika nadto, czy skarżący np. w trakcie roku kalendarzowego 2022 został zwolniony ze stanowiska służbowego, o którym mowa w § 8 ust. 1 i wyznaczony na stanowisko, na którym nie ma obowiązku wykonywania lotów lub został przeniesiony w 2022 r. do rezerwy kadrowej, czy też pozostał na zajmowanym stanowisku służbowym do końca 2022 r., czy posiada co najmniej dziesięcioletni staż zawodowy służby wojskowej pełnionej w składzie personelu latającego, o czym jest mowa w § 9 ust. 1 rozporządzenia. Decyzja nie zawiera podstawowych ustaleń faktycznych. Jedyne ustalenia faktyczne, jakie wynikają z decyzji, to stwierdzenie przez organ, że skarżący w ramach zajmowanego stanowiska służbowego [...] w [...] posiadał w zakresie obowiązków określony wymóg wykonywania lotów zgodnie z "Indywidualnym rocznym planem szkolenia i treningu w powietrzu oraz na urządzeniach treningowych i symulatorach" na typie podstawowym oraz pozostałych typach statków powietrznych (samolotach) lotnictwa bojowego i szkolno-treningowego, to, że w dniu [...] października 2022 r. skarżący złożył wypowiedzenie stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej i okoliczność, że skarżący w 2022 r. wykonał 41:40 godzin lotu za sterami samolotów naddźwiękowych. Ponownie rozpatrując sprawę organ dokona pełnych ustaleń faktycznych (art. 7 k.p.a.) co do wszystkich okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, o których była mowa już wyżej, wyczerpująco zbierze i rozpatrzy cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 k.p.a.), a następnie dokona subsumcji ustalonego stanu faktycznego pod normę prawa materialnego. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w zw. z art. 135 P.p.s.a., orzekł jak w wyroku.