II SA/Wa 790/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor WSA Mateusz Rogala po rozpoznaniu w dniu 8 września 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. P. na orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych z dnia [...] lutego 2025 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia zdolności do służby postanawia odrzucić skargę K. P. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych z dnia [...] lutego 2025 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia zdolności do służby. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie. W uzasadnieniu wyjaśnił, że skarga została wniesiona po upływie terminu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., powoływanej dalej jako p.p.s.a.) skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a. Zgodnie zaś z art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. W rozpoznanej sprawie zaskarżone orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych z dnia [...] lutego 2025 r. zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącemu w dniu 19 marca 2025 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru w aktach administracyjnych sprawy). Termin do wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie upływał zatem w dniu 18 kwietnia 2025 r. (piątek). Skarga została zaś nadana w Urzędzie pocztowym w dniu 22 kwietnia 2025 r. (datownik na kopercie – k. 4 akt sądowych), a więc z uchybieniem terminu o którym mowa w art. 53 § 1 p.p.s.a. Powyższe skutkowało koniecznością odrzucenia skargi. Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.