II SA/Wa 794/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Kołodziej (spr.), Sędziowie WSA Adam Lipiński, Janusz Walawski, Protokolant Dorota Kwiatkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 listopada 2008 r. sprawy ze skargi K. O. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] kwietnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie niewyrażenia zgody na zawarcie kontraktu na pełnienie służby stałej oddala skargę. Wnioskiem z dnia [...] października 2007 r. K. O. zwrócił się do Dowódcy JW [...] o zawarcie kontraktu na pełnienie służby stałej w Powietrznej Jednostce Ewakuacji Medycznej informując dodatkowo, że obecnie pełni służbę na podstawie kontraktu terminowego zawartego na okres pięciu lat od [...].03.2003 r. do [...].03.2008 r. Szef Sztabu Generalnego Wojska Polskiego rozkazem Nr [...] z dnia [...] stycznia 2008 r. nie wyraził zgody na zawarcie z wnioskodawcą kontraktu na pełnienie służby stałej. W uzasadnieniu podał, że zarówno dowódca JW [...], jak również Dowódca [...] Brygady Kawalerii Powietrznej oraz Dowódca Wojsk Lądowych, nie poparli wniosku żołnierza. Biorąc pod uwagę powyższe stanowisko przełożonych oraz potrzeby Sił Zbrojnych, wyrażenie zgody na zawarcie kolejnego kontraktu nie jest w ocenie organu uzasadnione. W odwołaniu od powyższego rozkazu K. O. podniósł, że w okresie pełnienia służby wojskowej nie był nigdy karany dyscyplinarnie, natomiast wielokrotnie był wyróżniany i nagradzany. Powołał się również na pozytywne opinie służbowe oraz posiadanie kwalifikacji wymaganych na zajmowanym stanowisku. Minister Obrony Narodowej decyzją Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2008 r., po rozpoznaniu odwołania żołnierza, utrzymał zaskarżony rozkaz w mocy. W uzasadnieniu wskazał na przepis § 15 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 1 marca 2004 r. w sprawie powoływania do zawodowej służby wojskowej (Dz. U. Nr 43, poz. 398), zgodnie z którym jedynym organem uprawnionym do wyrażenia zgody na zawarcie kolejnego kontraktu na pełnienie służby kontraktowej lub zawarcie kontraktu na pełnienie służby stałej jest Szef Sztabu Generalnego WP, który rozpoznając wniosek żołnierza wydaje rozkaz personalny o wyrażeniu bądź odmowie wyrażenia zgody na zawarcie kontaktu. Z żołnierzem zawodowym pełniącym zawodową służbę wojskową w ramach kontraktu na pełnienie służby terminowej może być podpisany, na jego wniosek, kontrakt na pełnienie służby stałej, jeżeli posiada bardzo dobrą ocenę w ostatniej opinii okresowej. Zdaniem organu konstrukcja tego przepisu określa jego uznaniowość w tym przedmiocie, w przypadku posiadania przez żołnierza bardzo dobrej oceny w ostatniej opinii okresowej. Nie nakłada zatem na organ obowiązku lecz daje możliwość jego zawarcia, stosownie do aktualnych potrzeb Sił Zbrojnych i zasobów kadrowych. Minister Obrony Narodowej stwierdził również, że negatywną przesłanką uniemożliwiającą zawarcie kontraktu z zainteresowanym jest fakt, iż wobec niego toczy się przed Wojskowym Sądem Garnizonowym w W. sprawa karna o przestępstwo z art. 343 § 2 kk w zbiegu z art. 160 § 2 kk w związku z art. 11 § 2 kk, dotycząca niewykonania rozkazu i narażenia w ten sposób inne osoby na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia lub ciężkiego uszczerbku na zdrowiu. Organ wskazał ponadto, że w świetle opinii Dowódcy [...] Brygady Kawalerii Powietrznej wnioskodawca nie spełnia aktualnie wymagań kwalifikacyjnych, o których mowa w art. 10 i art. 13 ustawy z dnia 8 września 2006 r. o Państwowym Ratownictwie Medycznym (Dz. U. Nr 191, poz. 1410 ze zm.), do zajmowania stanowiska służbowego ratownika medycznego. W skardze na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie K. O. zarzucił dowolność, a nie uznaniowość rozstrzygnięcia wobec faktu, że potrzeby Sił Zbrojnych nie uległy zmianie, a nadto istnieje jednostka, w której pełni służbę oraz jego etat. Za niedopuszczalne uznał powoływanie się przez Ministra Obrony Narodowej na toczącą się przeciwko niemu sprawę karną, bowiem narusza to zasadę domniemania niewinności. Podniósł również, że art. 92 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych nie przewiduje innych, oprócz w nim wymienionych, ograniczeń w przypadku niezastosowania wobec żołnierza środków zabezpieczających. Odnosząc się do wskazanego przez organ braku kwalifikacji do zajmowania stanowiska ratownika medycznego stwierdził, iż w kartach opisu zajmowanego przez niego stanowiska ratownika i starszego ratownika medycznego, licencjat z ratownictwa medycznego lub średnie wykształcenie medyczne są wykształceniem jedynie preferowanym. Powołał się też na swoje dotychczasowe wykształcenie i gotowość podjęcia studiów wyższych. W odpowiedzi na skargę Minister Obrony Narodowej wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko faktyczne oraz prawne przedstawione w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości w szczególności przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Skarga oceniona pod tym względem nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z przepisem art. 14 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 179, poz. 1750 ze zm.), w brzmieniu obowiązującym przed dniem 1 stycznia 2008 r., najpóźniej na dwanaście miesięcy przed dniem upływu okresu, na jaki został zawarty kontrakt na pełnienie służby terminowej, żołnierz zawodowy może wystąpić z wnioskiem o zawarcie kolejnego kontraktu na pełnienie służby terminowej (ust. 1). Z żołnierzem zawodowym pełniącym zawodową służbę wojskową w ramach kontraktu na pełnienie służby terminowej może być podpisany, na jego wniosek, kontrakt na pełnienie służby stałej, jeżeli posiada bardzo dobrą ocenę w ostatniej opinii okresowej (ust. 2). Natomiast stosownie do przepisu § 15 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 1 marca 2004 r. w sprawie powoływania do zawodowej służby wojskowej (Dz. U. Nr 43, poz. 398), w przypadku wniesienia przez żołnierza zawodowego wniosku o zawarcie kolejnego kontraktu na pełnienie służby kontraktowej lub o zawarcie kontraktu na pełnienie służby stałej, organ uprawniony do zawierania kontraktów występuje do Szefa Sztabu Generalnego Wojska Polskiego o wyrażenie zgody na zawarcie z tym żołnierzem kolejnego kontraktu na pełnienie służby kontraktowej lub kontraktu na pełnienie służby stałej (ust. 1). Zgoda albo odmowa wyrażenia zgody, o której mowa w ust. 1, następuje w formie rozkazu personalnego (ust.2). Przepisem art. 1 pkt 9 ustawy z dnia 24 sierpnia 2007 r. o zmianie ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 176, poz. 1242), który wszedł w życie z dniem 1 stycznia 2008 r., zmieniono art. 14 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych w szczególności przez dodanie ust. 4 w brzmieniu, iż zgody na zawarcie kolejnego kontraktu na pełnienie służby terminowej lub kontraktu na pełnienie służby stałej w przypadku stanowisk służbowych podoficerów zawodowych i oficerów zawodowych do stopnia etatowego kapitana (kapitana marynarki) udziela dyrektor departamentu Ministerstwa Obrony Narodowej właściwego do spraw kadr. Jednocześnie w art. 10 ustawy zmieniającej postanowiono, że sprawy wszczęte, lecz nie zakończone ostateczną decyzją przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, prowadzi się na podstawie przepisów dotychczasowych. Oznacza to, że w rozpoznawanej sprawie organy wojskowe prawidłowo zastosowały przepisy w brzmieniu obowiązującym przed dniem 1 stycznia 2008 r., albowiem sprawa o zawarcie kolejnego kontraktu na pełnienie służby stałej przez K. O. została wszczęta, stosownie do przepisu art. 61 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), z dniem [...] października 2008 r., tj. dniem doręczenia dowódcy JW [...] przedmiotowego wniosku żołnierza. Przepis § 15 powołanego rozporządzenia stanowiący materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia, nie ustanawia żadnych przesłanek, którymi powinien kierować się Szef Sztabu Generalnego Wojska Polskiego przy rozstrzyganiu, czy udzielać zgody na zawarcie kontraktu, czy też jej odmówić. Wskazuje to, że wydawany w tym przedmiocie rozkaz personalny ma charakter uznaniowy. Uznaniowość nie oznacza w żadnym wypadku zupełnej dowolności przy orzekaniu, albowiem granice uznaniowości wyznaczają przepisy kodeksu postępowania administracyjnego. Organ winien w szczególności podejmować wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy (art. 7 kpa). Obowiązany jest również w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 kpa), ocenić go zgodnie z przepisem art. 80 kpa, a swoje rozstrzygnięcie uzasadnić stosownie do wymogów określonych w art. 107 § 3 kpa. W ocenie Sądu zaskarżona decyzja została wydana z poszanowaniem wskazanych reguł postępowania administracyjnego. Organ trafnie podniósł, że wyrażenie zgody zawarcia kontraktu uzależnione jest od aktualnych potrzeb Sił Zbrojnych i posiadanych zasobów kadrowych, z uwzględnieniem, co należy podkreślić, dążeń do podnoszenia poziomu profesjonalizmu kadry podoficerskiej i oficerskiej. W tym kontekście powoływanie się przez skarżącego na okoliczność, że posiadane przez niego wykształcenie jest wystarczające do zajmowanego stanowiska służbowego, określonego w karcie opisu stanowiska, nie jest uzasadnione. Na zajmowanym przez niego stanowisku, co wynika ze wspomnianej karty opisu stanowiska preferowany jest bowiem licencjat ratownictwa medycznego lub wykształcenie średnie medyczne - ratownictwo medyczne. Takiego zaś wykształcenia, jak sam przyznał, nie posiada. Należy zgodzić się z organem, że skarżący nie spełnia także wymogów kwalifikacyjnych, które zostały określone w art. 10 pkt 4 lit. a - d ustawy z dnia 8 września 2006 r. o Państwowym Ratownictwie Medycznym (Dz. U. Nr 191, poz. 1410 ze zm.), czyli nie ukończył w szczególności studiów wyższych medycznych na kierunku (specjalności) ratownictwo medyczne. Nie bez znaczenia jest również, wbrew twierdzeniom skarżącego, okoliczność, iż toczy się przeciwko niemu przed Garnizonowym Sądem Wojskowym w W. sprawa karna o przestępstwo polegające na niewykonaniu rozkazu i narażeniu w ten sposób innych osób na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia lub ciężkiego uszczerbku na zdrowiu w warunkach wojennych podczas misji w I. Jakkolwiek, jak trafnie podnosi skarżący, korzysta on z zasady domniemania niewinności, gdyż nie został skazany prawomocnym wyrokiem za zarzucane mu przestępstwo, tym niemniej, oskarżenie stwarza wątpliwości co do jego dalszej przydatności do służby wojskowej. Zgodnie bowiem z przepisem art. 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, żołnierzem zawodowym może być w szczególności osoba o nieposzlakowanej opinii, której wierność Rzeczypospolitej Polskiej nie budzi wątpliwości, oraz który posiada zdolność fizyczną i psychiczną do pełnienia służby. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.